Thursday, December 31, 2015

ನಿನ್ನೆ ಸತ್ತಿಹುದೀಗ, ನಾಳೆ ಹುಟ್ಟದೆ ಇರದು...


ಹಳೆ ವರ್ಷದ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕನವರಿಕೆ...

ಮತ್ತೆ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೊಸ ಇಸವಿ, ಹೊಸ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ, ಹೆಚ್ಚಿದ ಪ್ರಾಯ, ಬದಲಾವಣೆಯ ಕನವರಿಕೆ, 12 ತಿಂಗಳ ದೊಡ್ಡ ಮೂಟೆ ಎದುರಿಗಿಟ್ಟು, ಇದರ ಸದುಪಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂಬ ಕನಸು...ಡಿಸೆಂಬರ್ ಮಾಗಿ, ಜನವರಿಗೆ ಕಾಲಿಡುವ ಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಕಾಡುವ ವಾರ್ಷಿಕ ತಲ್ಲಣವಿದು. ಅಲ್ಲವೇ...

ಜನವರಿ ಆರಂಭದ ಮುಂಜಾನೆಯ ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿ, ತೆಳು ಮಂಜು, ಹೊಸದೊಂದು ಸೂರ್ಯೋದಯ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂಬ ರೋಮಾಂಚನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹಳತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸದಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂಬ ಕನವರಿಕೆಯೂ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಕಾಲ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನಿರುತ್ತದೆ, ಅಥವಾ ನಿರಂತರವಾಗಿರುವ ಕಾಲವನ್ನು ಹಗಲಿರುಳುಗಳಾಗುವ ಮೂಲಕ ದಿನ, ವಾರ, ತಿಂಗಳುಗಳಾಗಿ ವರ್ಷದ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು ವಿಭಿಸಜಿಸಿದ್ದು ನಾವು. ಅದನ್ನು 12 ತಿಂಗಳುಗಳಾಗಿ ಪಾಲು ಮಾಡಿ, ಗಡಿ ಹಾಕಿ ಇದರೊಳಗೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಬದಲಾಗುತ್ತೇವೆ, ಇಷ್ಟು ಬದಲಾಗಬಹುದೆಂಬ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಿರುವವರು ನಾವೇ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಹೋದ ವರ್ಷ ಬದಲಾಗಿದ್ದೇನು, ಬದಲಾಗಿದ್ದೆಷ್ಟು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಪುಟ್ಟದಾಗಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಜಾಗಕ್ಕೆ 4ಜಿ ಇರೋ ದೊಡ್ಡ ಹ್ಯಾಂಡ್‌ಸೆಟ್ ಬಂದಿದೆಯಾ? ಮನೆಯ ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿದೆಯಾ...ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಂಡಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿದೆಯಾ...? ಬಿಹಾರ, ದೆಹಲಿ, ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಬದಲಾದ್ವ...ಹೀಗೆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಬಾಹ್ಯ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಮಾಪನ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಹೊರತು ಆಂತರಿಕ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಲ್ಲ.

ಹೋದ ವರ್ಷ ಜ.1ರಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡುವ, ಸ್ವಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡುವ ಅಪಾಯಕ್ಕೇ ನಾವು ಕೈಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನಮ್ಮ ‘ವೈಫಲ್ಯಗಳ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ’ ರುಚಿಸದ ಸಂಗತಿ ಅಲ್ವ..

ಈ ವರ್ಷ ಖರ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತೇನೆ, ಇನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಖರೀದಿ ಇಲ್ಲ, ಟಿ.ವಿ.ನೋಡುವುದು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡೇ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದೋದು... ಕನಿಷ್ಠ ಐದು ಕೆ.ಜಿ.ತೂಕ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ... ಅಂತೆಲ್ಲಾ ತಮಗೆ ತಾವೇ ವಿಧಿಸಿಕೊಂಡ ಬದಲಾವಣೆಯ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಫೆಬ್ರವರಿ, ಮಾರ್ಚ್ ವೇಳೆಗೇ ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿದು ಡಿಸೆಂಬರ್ ಹೊತ್ತಿಗೆ ‘ನಾನೆಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇ’ ಎಂಬುದೇ ಮರೆತು ಹೋಗುವರೆಗೆ  ಔದಾಸೀನ್ಯ ಕಾಡಿರುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಾದರೂ ಡಿ.31 ಬಂದ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತೇವೆಂದು ಮೈಕೊಡವಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವು ಹುರುಪು.

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತುಂಬ ಮಂದಿ ಜ.1ರಿಂದ ಹೊಸವರ್ಷ ತಾಜಾ ತಾಜಾ ಸಿಗುವ ಡೈರಿಗಳಲ್ಲಿ ‘ನೀಟಾಗಿ ದಿನಚರಿ ಬರೆದಿಡುತ್ತೇನೆ’ ಅಂದುಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನ ಹೊಸ ಘಾಟಿನ ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಅಂದವಾಗಿ ಡೈರಿ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವವರು ಏನೇನೋ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ತಮಗೆ ತಾವೇ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಾಕಿದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮರೆವ ಮಹನೀಯರಾಗುತ್ತೇವೆ...

ಆದರೂ ಡಿ.31 ಬಂದಾಗ ಬದಲಾಗುವ ತುಡಿತ.
ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತ...?
ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್, ವಾಚು, ಅಲಾರಂ ಎಲ್ಲ ಕಾಲವನ್ನು ಭಾಗ ಮಾಡಿ ಆಗಾಗ ಘಳಿಗೆಗಳು ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಮಾನದಂಡಗಳು. ಇಂತಹ ಕಾಲಘಟ್ಟಗಳ ಪರಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಗುರಿಯಿಲ್ಲದ ಸರದಾರರಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಜನವರಿ ಬಂದಾಗಲಾದರೂ ಬದಲಾಗಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಒಂದು ಚುಚ್ಚುಮದ್ದು ಈ ಹೊಸ ವರ್ಷ. ಬದಲಾಗುವುದು ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ವಾದ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಅದೇ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಇತರ ಬದಲಾವಣೆಗೊಂದು ಆರಂಭಿಕ ಸೈರನ್ ಆದರೆ ನಾವದನ್ನು ಯಾಕೆ ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು?

ಬದಲಾಗುತ್ತೇವೆಂದುಕೊಂಡವರ ಪೈಕಿ ಶೇ.10 ಮಂದಿ ಶೇ.10ರಷ್ಟಾದರೂ ಬದಲಾದರೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಅದು ಶೇ.10ರಷ್ಟು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡಿದರೂ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅದುವೇ ಕಾಲದ ಮಹಿಮೆ.

ಎಂತಹ ಚಂಡಮಾರುತ, ಗಾಳಿ ಮಳೆ, ಭೂಕಂಪ ಸಂಭವಿಸಿದರೂ ಸೂರ್ಯದೇವ ಮಾರನೇ ದಿನ ನಸು ಕೆಂಪಾಗಿ ಮೂಡಣದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿಯೇ ಉದಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಭೂಮಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದರೂ, ಕೊಲೆ, ಸುಲಿಗೆ, ಯುದ್ಧ ಪಾತಕ ಸಂಭವಿಸಿದರೂ ಬಾನಲ್ಲಿ ಚಂದಿರ ತಣ್ಣಗೆ ನಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕತಿ ಕಲಿಸುವ ಗಟ್ಟಿತನದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಭಾವದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪಾಠಕ್ಕೆ ನಾವು ಕಣ್ಣುಗಳಾಗಬೇಕು. ಹೋದ ವರ್ಘ ಘಟಿಸಿದ ಋಣಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಮಗೊಂದು ಉತ್ತಮ ಪಾಠವೆಂದುಕೊಂಡರೆ, ನಾಳಿನ ಹೊಸ ಸೂರ್ಯೋದವಯನ್ನು ಹೊಸ ದಾರಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗುವ ಅಂಶವೆಂದುಕೊಂಡರೆ ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಬಾಳು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದುವೇ ಹೊಸ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ವರ್ಷ ಸಾರುವ ಸಂದೇಶ.

ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಏನೇ ನಡೆದಿರಬಹುದು, ಆ ಭಾಗಕ್ಕೆ ರಿವೈಂಡ್ ಆಗಿ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುಂದೊಂದು 12 ತಿಂಗಳ ತಾಜಾ ಗೊಂಚಲು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಬದಲಾಗಬೇಕಂದುಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಈ ಡಿ.31ಕ್ಕೆ ಕಾಡಿದ ನಿರಾಸೆ ಕಾಡದಿರಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರತಿದಿನದ ಕೊನೆಗೂ ಇಂದು ಡಿ.31 ಎಂಬಷ್ಟು ಜತನದಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಳೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಇಂದೇ ಮಾಡು ಎಂಬಷ್ಟು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಡಿ.31ರಂದು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿ ಅಳುವ ಪ್ರಮೇಯ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ವರ್ಷದ ಪ್ರತಿ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ, ‘ಅಯ್ಯೋ 8 ತಿಂಗಳು ಕಳೆಯಿತು ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕೇ ತಿಂಗಳು ಉಳಿದಿದೆ’ ಅನ್ನು ಋಣಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ ಬೇಡ. ‘ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದರೇನಾಯಿತು ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಇದೆಯಲ್ಲ?’ ಎಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಜೊತೆಗದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಎನರ್ಜಿ ಬೂಸ್ಟರ್ ಕೂಡಾ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸ ವರ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕವಿಯೊಬ್ಬರ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಕೊಡುವ ಈ ಕಾವ್ಯದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಗುನುಗುನಿಸುತ್ತಿರಿ ‘ನಿನ್ನೆ ಸತ್ತಿಹುದೀಗ, ನಾಳೆ ಹುಟ್ಟದೆ ಇರದು, ಇಂದು ಸೊಗವಿರಲು ಮರೆತು ಅಳುವುದು ಏಕೆ?’.
   

Saturday, November 28, 2015

ಆ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ...ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ...


pic: Krishnakishore











ಅದು ಬಹುತೇಕ ಮೊಬೈಲ್ ನಾಟ್ ರೀಚೇಬಲ್ ಪ್ರದೇಶ...
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಸ್ಸು, ಲಾರಿ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸೋದಿಲ್ಲ, ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಫೇಸುಬುಕ್ಕು ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ತುಸು ದೂರ...
ಎತ್ತರದ ಶಿಖರದ ಬುಡದ ಹಚ್ಚಹಸಿರು ಹೊದ್ದ ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡದಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಮನೆ...ಸುತ್ತ ಹೂತೋಟ, ಅಂಕುಡೊಂಕು ಕಚ್ಚಾರಸ್ತೆಯ ಸುತ್ತ ಕಾಫಿ ತೋಟ...
ಝೀರುಂಡೆ ಜೇಂಕಾರಕ್ಕೆ ತಂಪು ತಂಪು ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳ ಸಿಂಚನ...
ಸಾಕಲ್ವೇ... ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನಿಂದ ತುಸು ಅಂತರವಿರಿಸಿ ಮನಸ್ಸು ಫ್ರೆಶ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಒಂದು ದಿನ ಆರಾಮವಾಗಿ ಪರಿಸರ ಸುತ್ತಿ ಬರಲು, ಯಂತ್ರಗಳಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಾಟ್ ರೀಚೆಬಲ್ ಆಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು.. ಅರ್ಥಾತ್ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸೆಲ್ಫೀಯನ್ನು ನಾವೇ ಕಂಡುಕೊಂಡು ಹೊಸ ಹುರುಪು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಮರಳಲು...
ಇಂತಹದ್ದೇ ಅನುಭವ ಮಾಮ್ ವತಿಯಿಂದ ಕಳೆದ ನ.25ರಂದು ಕೊಡಗಿನ ಬೆಟ್ಟತ್ತೂರು ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರವಾಸ ತೆರಳಿದ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗಾಯಿತು...
---------
ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡು ತಪ್ಪಲು ಸೇರಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೊಬಗು ಕಂಡು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದು, ಪುಟ್ಟ ಬೆಟ್ಟದ ಶಿಖರ ಹತ್ತಿ ಸುತ್ತಲ ಪ್ರಪಾತ ಕಂಡು ದಂಗಾಗಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದು ಪುಟ್ಟದಾದ, ಚೊಕ್ಕದಾ ಹೋಂ ಸ್ಟೇಯ ಅಂಗಣದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾಮ್ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಕುರಿತು ಸವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಈಗ ನೆನಪಾದರೂ, ತುಂಬ ದಿನ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಕಾಡುವಂತಹ ಸುಮಧುರ ಅನುಭೂತಿ..
---------
ಮಂಗಳೂರು ವಿ.ವಿ.ಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವೀಧರರ ಹಳೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘ ಮೀಡಿಯಾ ಅಲ್ಯೂಮ್ನಿ ಅಸೋಸಿಯೇಶ್ ಆಫ್ ಮಂಗಳಗಂಗೋತ್ರಿ (ಮಾಮ್) ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿ ವರ್ಷ ತುಂಬುತ್ತಿದೆ. ಈ ಘಳಿಗೆಯನ್ನು ಸುಮಧುರವಾಗಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಒಂದು ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ಪ್ರವಾಸ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ತಕ್ಷಣ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಪಸರಿಸಿ ಆಯಿತು. ಸುಮಾರು 15 ಮಂದಿ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿದರು. ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿ 13 ಮಂದಿ ಉಳಿದು, ಅನಾರೋಗ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಕಾರಣದಿಂದ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕವರು 9 ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ. ಆರು ಮಂದಿ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹಾಗೂ ಮೂವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ.
ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿ, ಊರು ಸುತ್ತುವ ಹುರುಪು, ಅಷ್ಟೂ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕ್ರೀಡಾಸ್ಫೂರ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾವು ಹೊರಟ ಜಾಗ ಕೊಡಗಿನ ಮದೆನಾಡು ಸಮೀಪದ ಬೆಟ್ಟತ್ತೂರು ಎಂಬ ಗುಡ್ಡ ಪ್ರದೇಶ. ಇದು ಸುಳ್ಯದಿಂದ ಸುಮಾರು 40 ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಮದೆನಾಡಿನಿಂದ ಸುಮಾರು ಆರೇಳು ಕಿ.ಮೀ. ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದೆ...
-------------
ಅಂದ ಹಾಗೆ, ಬೆಟ್ಟತ್ತೂರಿನ ಜಾಗ ಸೂಚಿಸಿದವರು ಮಾಮ್ ಗೌರವಾಧ್ಯಕ್ಷ ವೇಣು ಶರ್ಮ. ನಮಗೆ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಂ ಸ್ಟೇ ಒದಗಿಸಿ, ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಚಾರಣ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದವರು ವೇಣು ಶರ್ಮರ ಸಹಪಾಠಿ, ಎಂಸಿಜೆ ಹಳೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಕೆ.ಎಂ.ಕಾರ್ಯಪ್ಪ. ಅವರ ಸಹಕಾರ, ಔದಾರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರವಾಸ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ...
---------------
ಬೆಟ್ಟತ್ತೂರಿನ ಹೋಂಸ್ಟೇ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಏನಿದೆ...

ಮಂಗಳೂರು-ಮಡಿಕೇರಿ ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮದೆನಾಡಿನಿಂದ ಗುಡ್ಡ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಪ್ಪನವರ ಹೋಂಸ್ಟೇ ಇದೆ. ಎತ್ತರದ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಪರ್ವತ ಶಿಖರದ ಬುಡದಲ್ಲೇ ಅವರ ಹೋಂಸ್ಟೇ ಇರುವುದರಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಉಳಕೊಳ್ಳಲು. ಬೇಕಾದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಚಾರಣ ತೆರಳಲು, ರಾತ್ರಿ ಶಿಬಿರಾಗ್ನಿ ಹಾಕಲು, ಬೇಕಾದ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಉಣ್ಣಲು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅನುಕೂಲವಿದೆ. ಮನೆಯಂಗಳದ ತನಕ ರಸ್ತೆಯೂ ಇರುವುದರಿಂದ ವಾಹನದಲ್ಲೇ ತೆರಳಬಹುದು...ಅಡುಗೆ ಸಹಾಯಕರು, ಚಾರಣ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರೂ ಜೊತೆಗಿರುವುದರಿಂದ ಚಾರಣ ಸರಳ ಹಾಗೂ ಸುಲಭ.
----------------
ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬೆಳಗ್ಗೆ 6 ಗಂಟೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊರಟೆವು. ಮದೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬಂದ ಮೂವರು ಸ್ನೇಹಿತರು ಸೇರಿಕೊಂಡರು.. ಬೆಟ್ಟದೂರಿನ ಹೋಂಸ್ಟೇ ತಲುಪಿ ಲಘು ಉಪಹಾರ, ಲೆಮನ್ ಟೀ ಕುಡಿದು ದಣಿವಾರಿಸಿಯಾಯಿತು.
ಬಳಿಕ ಮನೆ ಕೆಳಗೇ ಸಾಗುವ ಡೊಂಕು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿ, ಪಕ್ಕದ ನಾಲ್ಕೈದು ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕೊಡಗಿನ ಪುಷ್ಪ ರಾಶಿಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನೀರವ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬೆಳದು ನಿಂತ ಅಷ್ಟುದ್ದ ಮರಗಳು, ಬಯಲಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ಜಾನುವಾರು ಸಾಲು, ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿ, ಹರಿಯುವ ತೊರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡು, ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ, ಸೆಲ್ಫೀ ತೆಗೆದು, ಅದೂ ಇದೂ ಹರಟೆ ಹೊಡೆದು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ರೆಡಿಯಾಗಿತ್ತು.
------------------
ಸ್ವಾದಿಷ್ಟ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ಕಾರ್ಯಪ್ಪನವರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಎಂಸಿಜೆ ತರಗತಿಗಳ ಹಳೆ ನೆನಪುಗಳ ಕುರಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾಯಿತು. ತುಸು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮುಗಿಸಿ ಮೂರು ಗಂಟೆ ವೇಳೆಗೆ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಹೊರಟೆವು. ಈ ನಡುವೆ ಹಲವರು ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಸಿಗುವ ಮೊಬೈಲ್ ನೆಟ್ ವರ್ಕಿನಲ್ಲೇ ಅಗತ್ಯವಿರುವವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, 3ಜಿ, 2ಜಿ ಮಾತ್ರ ಕೈಗೆಟಕುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನೋಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ತುಡಿತ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನಾವು 9 ಮಂದಿ ಜೊತೆಗೆ ಕಾರ್ಯಪ್ಪನವರು ಹಾಗೂ ಅವರ ಸಹಾಯಕ ಕಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಚಾರಣದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಸುಮಾರು ಎರಡು ಕಿ.ಮೀ. ನಡೆದರೆ ಸಿಗುವ ಬೆಟ್ಟದೂರಿನ ಶಿಖರದ ತುದಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಏರಲು ಸಾಧ್ಯ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಸಿಕ್ಕಿದ ಜಿಗಣೆಗಳಿಂದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ರಕ್ತದಾನ ಶಿಬಿರವೂ ಆಯಿತು. ಕಂದ ಅವರು ಕಡಿದು ಕೊಟ್ಟ ಯಾವುದೋ ಹುಳಿಯನ್ನು ಕಾಲಿಗೆ ಲೇಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಜಿಗಣೆ ಬಾಧೆ ನಿಂತಿತು.
-----------------------
ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಸುತ್ತ ನೋಡಿದಾಗ ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಹೊನ್ನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಸಾಲು.....ಸಾಲು... 
ಕೆಳಗೆ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಇಣುಕಿದರೆ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಮರಗಳ ತುದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ವೆರೈಟಿಯ ಹಸಿರೋ ಹಸಿರು.... ನಾಗರಿಕತೆಯದ ಜಂಜಡದಿಂದ ದೂರ ಬಂದ ಖುಷಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಎತ್ತರವೊಂದನ್ನು ತಲುಪಿದ ಸಾರ್ಥಕತೆ, ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕಾಂಡ್ಲಾ ಮಾದರಿ ಮರಗಳ ಗುಂಪಿನ ತೆಳು ನೆರಳಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಜಾಗ. ಸಾಕಷ್ಟು ಮಂದಿ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಸುವ ಹಪಾಹಪಿ. ಸೆಲ್ಫೀ ಹೊಡೆಯುವ ಸಂಭ್ರಮ. ಹಿಂದಿನ ಹಸಿರು ಕಾಡು, ಶುಭ್ರ ಮೋಡ, ತೆಕ್ಕೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಆಗಸದ ಬ್ಯಾಕ್ ಗ್ರೌಂಡ್ ಸೇರಿಸಿ ಫೋಟೊ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಸುಕೇಶ್ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಎನಿಸುವ ಸೆಲ್ಫೀ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡದ್ದಾಯಿತು. ಕಿಶೋರ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೆ ಬಿಡುವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ....
ಅದ್ಭುತ ಶಿಖರವೊಂದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿದ ಖುಷಿ, ಸಾರ್ಥಕತೆ ಹಾಗೂ ಶುಭ್ರ ವಾಯು ಸೇವಿಸಿದ ಫ್ರೆಶ್ ನೆಸ್ ಅನುಭವ ಬೇರೆ...
ಕಾರ್ಯಪ್ಪನವರಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳುತ್ತಾ ಬೆಟ್ಟ ಇಳಿಯಲು ತೊಡಗುವ ವೇಳೆ ಮೋಡ ಅಡ್ಡ ಬಂದು ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ನೋಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ...
ಓಡು ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಮನೆ ತಲುಪುವಾಗ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಖುಷಿಯ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಅಂದು ಹುತ್ತರಿಯ ಹಿಂದನ ದಿನ ಪೂರ್ಣ ಚಂದಿರನ ದರ್ಶನವಾಯಿತು. ಮಳೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಪರಿಸರ ಹಿತವಾಗಿತ್ತು.... ತಂಪು ತಂಪು ಕೂಲ್ ಕೂಲ್ ಹವೆಯಲ್ಲೇ ಶಿಬಿರಾಗ್ನಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಯಿತು.... ಹಾಡಿ, ಕುಣಿದು, ಮಾತನಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ 10 ಗಂಟೆಯಾಗಿದ್ದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ....
--------------
ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಮನೆ ಪಕ್ಕದ ಡೊಂಕುರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಸಣ್ಣ ವಾಕ್ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ... ತಂಪು ಹವೆ, ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆ, ಸುತ್ತ ದಟ್ಟ ಮರಗಳು ನಡುವೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆಗಿನ ನಡಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾವತ್ತೂ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತದ್ದು.... ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆ ಮುಗಿಸಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ 6 ಗಂಟೆಗೆ ಕಾರ್ಯಪ್ಪನವರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಮಂಗಳೂರು ತಲಪುವಾಗ 9.30 ಕಳೆದಿತ್ತು... ಒಂದು ದಿನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಕಳೆದ ಖುಷಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು....
------------
ಯಾಕೆ ಬೇಕಿತ್ತು ಪ್ರವಾಸ...

ಮಾಮ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ವರ್ಕಿಂಗ್ ಕಮಿಟಿಯವರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಕುರಿತ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೆಲವರಾದರೂ ಓದುತ್ತಾರೆ. ಮಾತುಕತೆ, ಹರಟೆ, ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಕೆಲಸದ ಜಂಜಡದಿಂದ ತುಸು ಬ್ರೇಕ್ ಪಡೆದು ಹೊರ ಬಂದು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ನೀರವತೆಗೆ ಕಿವಿಕೊಡುವ, ಹಸಿರಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಉಣ್ಣುವ, ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿ ತುಸು ಎಳೆಯರಾಗುವ ಖುಷಿಗೆ ಇಂತಹ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರವಾಸ ಉತ್ತಮ ವೇದಿಕೆ ಹೌದು...
ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವಷ್ಟು ದಿನ ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಕಲಿತು ಹೊರ ಬಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಬಳಿಕ ರಜೆ ಇಲ್ಲ, ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ, ಎಲ್ಲರ ಟೈಂ ಕೂಡಿಬರೋದಿಲ್ಲ... ಹೀಗೆಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು ಹೌದು ತಾನೆ. ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಲು ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಕಡಿಮೆ. ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತರಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುವವರು, ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡುವವರು, ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುವವರೂ ಬೇಕಲ್ಲ... 
ಈ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಮಾಮ್ ಸಂಘಟಿಸಿದ ಈ ಪ್ರವಾಸ ಈ ಬಾರಿ 10 ಮಂದಿಯ ಪ್ರವಾಸವಾದರೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಒಂದೆಡೆ ಕುಳಿತು ಹಳೆ ಸ್ನೇಹಿತರು ಕಲೆತು, ಹೊಸಬರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟು ಯಶಸ್ವಿ ಎನಿಸಿದೆ. 
ನಾವಂತೂ ಈ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮೂಲಕ ಚೆಂದದ ಸೆಲ್ಫೀ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಮುಂದನ ಬಾರಿ ಈ ಸೆಲ್ಫೀಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಖಗಳೂ ಕಾಣುತ್ತದೆಯಲ್ವ... ಅದಕ್ಕೆ ಬರಹಕ್ಕೆ ಇರಿಸಿದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಮಾಮ್ ಸೆಲ್ಫೀ....

-----
ಬೆಟ್ಟತ್ತೂರಿಗೇ ಯಾಕೆ...

ಕೆ.ಎಂ.ಕಾರ್ಯಪ್ಪನವರು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಹೋಂಸ್ಟೇ ಒಂದು ಕಿರು ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ವಾರಾಂತ್ಯದ ಭೇಟಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಸ್ಥಳ. ಮಂಗಳೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು ಭಾಗದಿಂದ ಬರುವವರಿಗೂ ಅನುಕೂಲ. ಅವರಿಗೆ ಪೂರ್ವ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಕೊಳ್ಳಲು, ಊಟಕ್ಕೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸುಮಾರು 30-40 ಮಂದಿಯಿದ್ದರೂ ಸುಧಾರಿಸಬಹುದು. ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಲು ಜಾಗವಿದೆ. ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಉತ್ತಮ ಪರಿಸರ ನೋಡಿದ ಖುಷಿ ನಿಮ್ಮದಾಗಬಹುದು. ನೀವಾಗಲೀ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಲೀ ಈ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಿರಾದರೆ ಕಾರ್ಯಪ್ಪ ಅವರ ಸಂಪರ್ಕ ಸಂಖ್ಯೆ
09449408625.


Saturday, November 21, 2015

ಸೆಲ್ಫೀಯೆಂಬೋ ತತ್ವಜ್ಞಾನ...

ಸೆಲ್ಫೀ ಅನ್ನೋದು ಒಂದು ಕ್ರೇಝ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಒಂದು ತತ್ವಜ್ಞಾನವೂ ಹೌದಲ್ವೇ...
ಅಂಗೈಯಗಲದ ಜಂಗಮ ದೂರವಾಣಿಯೆಂಬೋ ಅದ್ಭುತದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಜಗದೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು (ಶೇರ್) ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶಗಳ ಆಯ್ಕೆ ಬೇರೆ.
----------
ಮನೆ,ಕಚೇರಿ,ಸಮಾಜವೆಂಬೋ ಸ್ಪೇಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಮಗಿರಬಹುದಾದ ಹತ್ತು ಹಲವು ಪಾತ್ರಗಳು (ರೂಪಗಳು), ಈ ನಡುವೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಯಾವಾಗ... ಅದಕ್ಕೇ ಇದೆಯಲ್ಲ ಸೆಲ್ಫೀ..
ಮುಖದೆದುರು ಫ್ರಂಟ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹೊಂದಿಸಿ ನಮ್ಮದೇ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದರೆ ಸೆಲ್ಫೀ ರೆಡಿ. ರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ನಗು, ವಾರೆನೋಟ ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು.
ನಮ್ಮದೇ ಪ್ರತಿರೂಪ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಬೆರಗು, ನಾಚಿಕೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೂಡುವ ತದ್ರೂಪವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಒಂದಷ್ಟು ಕಮೆಂಟು, ಲೈಕು ಸಿಗುತ್ತದೋ ಎಂಬ ಕಾತರ ಬೇರೆ.
-----------
ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವ ಮಾರ್ಗ ಆತ್ಮವಿಮರ್ಶೆ ಅಲ್ಲವೇ... ಅಂದು ಹೇಗಿದ್ದೆ, ಇಂದು ಹೇಗಾದೆ... ಎಷ್ಟು ಪಾಪ ಇದ್ದೆ, ಈಗೆಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿದ್ಯೋ.... ಅಂದು ಅಳುಮುಂಜಿಯ ಹಾಗಿದ್ದವ, ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನಾಚಿ ಕೆಂಪಾಗುತ್ತಿದ್ದವ ಇಂದೆಷ್ಟು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಯೋ, ಗಾಳಿ ಊದಿದರೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುವ ಹಾಗಿದ್ಯಲ್ಲ, ಈಗೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆ ನಿನಗೆ, ಬಫೂನ್ ಥರ ಆಗಿದ್ದಿಯಾ.... ಹೀಗೆ, ವರುಷಗಳ ನಂತರ ಕಂಡವರು ಅದೇ ಹಿಂದಿನ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಕಮೆಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಅಲ್ವೇ...
ನಮಗೇ ನೆನಪಿರದ ಅವರ ಒಡನಾಟದ ಕ್ಷಣಗಳು ಬದುಕಿನ ಸಿಂಹಾವಲೋಕನವಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾವೇ ಮರೆತಿರಬಹುದಾದ ಅಂದೊಂದು ಕಾಲದ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಂಡ್ ವೈಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸೌಭಾಗ್ಯವೇ ಸರಿ.
-------------
ಎಲ್ಲೋ ಬಂಡವಾಳ ಬರಿದಾದಾಗ, ಎಲ್ಲೋ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸೋತಾಗ, ಎಲ್ಲೋ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ನಿರಾಸೆಯಾಗಿ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಅನ್ನಿಸಿದಾಗ, ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಮತ್ಯಾರೋ ನೀನೇನೋ ಈಗ ಹೀಗೆ ಎಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತುಸು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಆತ್ಮವಿಮರ್ಶೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವವರು, ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುವವರು, ತಿದ್ದುವವರು, ಮೇಲೆತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವವರು, ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಸೇತುವೆ ದಾಟಿಸುವವರು ಹಲವರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಆ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೇ... ನಮ್ಮ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸೆಲ್ಫೀಯಲ್ಲಿ ಅವರೂ ಫ್ರೇಮಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೇ...ನಮ್ಮನ್ನು ಸೆಲ್ಫೀ ಫ್ರೇಮಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಲು ಕೈಜೋಡಿಸಿದ ಅಷ್ಟೂ ಮಂದಿಯ ಸ್ಮರಣೆಯೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅವರು ಮಾಡಿದ, ಮಾಡಿರಬಹುದಾದ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ನೀಡಲು.
---------------
ಮುಖವಾಡಗಳನ್ನು ಕಳಚಲು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ನೇರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನೇರ ನಡೆನುಡಿಯಲ್ಲಿ, ಸ್ವಂತ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಯೋಜನೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಮುಖವಾಡಗಳು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನೀನಿರಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಹೀಗಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಅಂತ ಯಾರಿಗಾದರೂ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟು, ಅವರೊಳಗೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ಸಾರ್ಥಕ ಭಾವ ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಮೂಡಿದಾಗಲೇ ನಿಮಗೆ ನಿರಾಳ ಅನ್ನಿಸುವುದು ಅಲ್ವ...
ಎಷ್ಟೋ ಸೆಲ್ಫೀಗಳ ಫ್ರೇಮಿನೊಳಗೆ ನೀವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಲು ಕಲಿಸಿದ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಗಾಢ ಅಲ್ವ
---------------
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿಸಲು, ಎಲ್ಲ ಆಕರ್ಷಣೆ, ಬಾಂಧವ್ಯ, ಸಹಕಾರ, ಔದಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಕ್ಷರ ರೂಪ, ಮಾತಿನ ರೂಪ ಕೊಡಲು, ವರ್ಣಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ, ಅವೆಲ್ಲದರ ಕುರಿತ ಅಮೂರ್ತ ಕಲ್ಪನೆ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವಕ್ಕೆ ಹೆಸರಿಡಲು ಹೊರಟಾಗಲೇ ನಾವು ಸೋಲುವುದು. ಸಂಬಂಧಕ್ಕೊಂದು, ಸಹಾಯಕ್ಕೊಂದು, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೊಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಲು ಹೊರಟರೆ ಅವು ಫ್ರೇಮಿನೊಳಗೆ ಬಂಧಿಯಾಗಲು ಕೇಳದೆ ಒಂದು ಹೋಗಿ ಇನ್ನೊಂದಾಗುವುದು. ಅವುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಪಾಡಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವುದೇ ಲೇಸು...
----------------
ವಿಷಾದವನ್ನು, ವಿದಾಯವನ್ನು ನಿಶ್ಯಬ್ಧದಷ್ಟು ಸ್ವಾರಸ್ಯವಾಗಿ ಇನ್ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆ ವರ್ಣಿಸಲಾಗದಂತೆ. ಹೌದಲ್ವ.... ನಿಶ್ಯಬ್ಧಕ್ಕೂ ಒಂದು ಓಘವಿದೆ. ಅದೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಅರ್ಥ ಮಾಡುವವರು ಇರುವ ತನಕ. 
ಸೆಲ್ಫೀಯಲ್ಲಿ ಫೋಕಸ್ ಆಗುವ ಮುಖ ನಮ್ಮದಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿವರೆಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವರ ಮುಖ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಫ್ರೇಮಿನೊಳಗೆ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಿಡಿದು ತಂದು ಎದುರು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ...
ಜಾಸ್ತಿ ಮುಖದ ಹತ್ತಿದ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹಿಡಿದರೆ ಫೋಕಸಿಂಗ್ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಚಿತ್ರ ವಿಕಾರವಾಗುತ್ತದೆ.... ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ವ ತುಂಬ "ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ" ಕೊಟ್ಟಂತಹ, ಅಥವಾ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ಭ್ರಮನಿರಸನ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಅದು ಫೋಕಸಿಂಗ್ ತಪ್ಪು ಅಲ್ವೇ... ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಾಣುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಇನ್ನೇನೋ ಆಗಿದ್ದರೆ, ದೂರದಿಂದ ಕಾಣುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಚಂದ ಅಂತಿದ್ದರೆ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೊಂದು, ದೂರಕ್ಕೊಂದು ದ್ವಂದ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಇದೆಯೆಂದಲ್ವೇ...
ಸೆಲ್ಫೀ ತತ್ವಜ್ಞಾನವೂ ಇದನ್ನೇ ಹೇಳೋದು. ಮುಖದ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಮುಖ ವಿಕಾರ... ಅದೇ ದೂರ ಹಿಡಿದರೆ ಚೆಂದ, ಸರಳ, ಆಕರ್ಷಕ....
----------
ಕೆಲವೊಂದು ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಕೆಲವೊಂದು ಸಂದಿಗ್ಥಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಶೇರ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಉಂಟಾಗುವ ಏಕಾಂಗಿತನದ ಹಾಗೆ ಸೆಲ್ಫೀಗಳು. ಎದುರೂ ನೀವೇ...ಹಿಂದೆಯೂ ನೀವೇ...ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು, ಆನಂದಭಾಷ್ಪ ಎರಡಕ್ಕೂ ನೀವೇ ಸಾಕ್ಷಿ..ಕ್ಲಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ನಗು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸೋದು. ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಕಣ್ಣೀರು, ಒಂಟಿತನ, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣ್ಸೋದಿಲ್ಲ ಅಲ್ವ.

Tuesday, November 17, 2015

ದುಡುಕಿನ ಮಾತೂ... ಹರಿದ ಕಾಗದವೂ...



ಆತ್ಮೀಯರ ವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವದೆಂದರೆ ಕಾಗದವನ್ನು ಹರಿದಂತೆ...ಕಾಗದವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅಂಟು ಹಾಕಿ ಜೋಡಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ... ಈ ಹಿಂದಿದ್ದ ನಾಜೂಕು ಅಲ್ಲಿ ಬರಲು ಕಷ್ಟ, ಬಿರಕು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿಯಾದರೂ ಕಂಡೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ....
-ಓದಿದ ಸಾಲುಗಳು.

ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಜೊತೆ, ಎಷ್ಟು ತಿಂಗಳು, ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆವು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷವಾದರೂ ಸರಿ ಜೊತೆಗೆ ನಡೆದವರ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ನಮ್ಮ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟ ಆಳವಾಗಿ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಕೊಂಡಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ... ಅಲ್ವ
ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದ ಸ್ನೇಹದ ಸಂಕೋಲೆ ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕಡಿಯುವುದೇ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಕಿಡಿಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಲ್ವ. ಅದು ಜೀವಂತ ಸುಡದಿದ್ದರೂ ಒಳಗೊಳಗೇ ಸುಟ್ಟು ಶಿಥಿಲವಾಗಿಸಲ ಸಾಕು ಆ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಕಿಡಿ.
ಆತುರ, ಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಬಹುಷಃ ಸಂಬಂಧಗಳ ತಳಹದಿಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಹಾಕುವುದು ಅಥವಾ ಅಪನಂಬಿಕೆಗಳ ಬೇಲಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು...
ಬೇಕಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಬಾಳ ದಾರಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ... ಮರೆತಿದ್ದರೆ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡು ನೋಡಿ. ಓ ಅಲ್ಲಿ, 10-15 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದವರೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದಾರಾ...


ಇಲ್ವಲ್ಲ... ಕಾಲನ ಓಟದ ರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದವರುು, ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು, ನಂಬರನ್ನೂ ಕೊಡದೆ ನಾಪತ್ತೆಯಾದವರು, ಕೂದಲೆಳೆ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಕೈ ತಪ್ಪಿಹೋದವರು ಹತ್ತಾರು ಜನರಾದರೆ, ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಭದ್ರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆ ಊರಿ ನಡೆದವರೂ ಎಂತಹದ್ದೋ ಒಂದು ಇಗೋ ಪ್ರಾಬ್ಲಂಗೆ, ಯಾರೋ ಗೀರಿದ ಅಪನಂಬಿಕೆಯ ಬೆಂಕಿ ಕಡ್ಡಿಗೆ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಅಂತರ ಕಾಯ್ದು ಬಳಿಕ ಮರೆಯಾದವರೂ ಇದ್ದಾರು...
ಯೋಚಿಸದೆ ಆಡುವ ಮಾತು, ಸಲುಗೆಯೆಂಬ ಭ್ರಮೆ, ನಾನಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಅವನಿರಬೇಕೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಕಾಗದವನ್ನು ಹರಿಯುವುದು ಖಚಿತ. ಹರಿಯಬಾರದೆಂದಿದ್ದರೆ ಕಾಗದವನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಪಿಡಬೇಕು. ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಎತ್ತಿ ಒಯ್ಯಬೇಕು. ಹರಿದ ಬಳಿಕ ಜೋಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಎರಡೂ ತುಂಡುಗಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವನ್ನು ತೊಡೆದು ಹಾಕಲು ಅಸಾಧ್ಯ.

ಯಾಕೆ ಕಾಗದ ಹರಿಯುತ್ತದೆ...

-ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲಿ ಸಲುಗೆ, ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಅಧಿಕಾರವಹಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವುದೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮುಳುವಾಗಬಹುದು. ನೀವೇನೋ ಅನ್ಯತಾ ಭಾವಿಸದೆ ನೀಡುವ ಒಂದು ಸಲಹೆ, ಒಂದು ಕಿವಿಮಾತ, ಒಂದು ಹಾಸ್ಯದ ಹೊನಲು, ತುಂಟನಗೆಯೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಬಹುದು. ಏನೋ ಹೇಳಿದ್ದು ಇನ್ನೇನೋ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಹೋದರೆ ಅಪಾರ್ಥಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೊಡದಂತಹ (ಮುಂಗೋಪಿಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯ) ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿ, ಒಂದು ಅಸಹನೆ ಹುಟ್ಟಿ....ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಅಲುಗಾಡಬಹುದು. ಒಂದುು ಮಾತು, ಒಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾಲು, ಒಂದು ನಗು ಸಾಕು ಅಪಾರ್ಥದ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಲು.
-ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ಯಾರಲ್ಲೋ ವಿನಾಕಾರಣ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಅಪನಂಬಿಕೆ, ಅಪಾರ್ಥಗಳು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರಾಗಿಯೇ ಅಪಾರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೋ, ಕಾಲದ ಮಹಿಮೆಯೋ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾರೋ ಕಿವಿತುಂಬಿಸಿ ಅಪಾರ್ಥವನ್ನು ರೆಡಿ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟರೋ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ವೈರಸ್ ಇರುವಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ನೀವೇನು ಮಾಡಿದರೂ, ಆಡಿದರೂ ಅದು ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿಯೇ, ಅಪಾರ್ಥಕ್ಕೀಡಾವುಂತೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ-ಕಳೆ ಕೀಳಲು ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಹೋದರೆ ಅದು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಳಸುವ ಮಚ್ಚಿನ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ಅದು ತಲೆಯೊಳಗಿರುವ ವೈರಸ್ ದೂರವಾಗುವ ವರೆಗೆ ಹಾಗೆಯೇ... ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಇರುವ ತನಕ ಯಾರ ತಲೆಯಿಂದಲೂ ನಾನು ಹಾಗಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಎಂದು ನಂಬಿಸುವ, ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದು ವೇಸ್ಟ್ ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥಪ್ರಯತ್ನ ಕೂಡಾ. ನಾವು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ನಡತೆಯಿಂದ ತಿಳಿಯಬೇಕು ವಿನಹ ನಾವು ಹಚ್ಚುವ ಸೋಪಿನಿಂದಲ್ಲ.
-ದುಡುಕಿ ಆಡುವ ಮಾತಿನ ಪರಿಣಾಮ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರತಿ ಮಾತು ಹೇಳುವ ಸಂದರ್ಭ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯದೇ ಹೋದರೆ ಅದರ ದೂರಗಾಮಿ ಪರಿಣಾಮ ತಿಳಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆಗಬಾರದ್ದು ಆಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಯೋಚಿಸದೆ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯರೊಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ನಮಗೇ ಅದರಿಂದಾಗಬಹುದಾದ ಇತರ ಅರ್ಥಗಳು ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿ, ಹಾಗಲ್ಲ ಕಣೋ... ಹೀಗೆ ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳುವ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ, ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೊಂದುಕೊಂಡಿರುವ ಅವರು ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸದಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿ ಆಗಿರಬಹುದು.... ಮತ್ತೆ ಕಾಗದ ಅಂಟಿಸುವುದಷ್ಟೇ ನಾವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ವ್ಯರ್ಥಪ್ರಯತ್ನ. ನನ್ನ ತಪ್ಪು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಲಿ ಅಂತ ಹಂಬಲಿಸುವ ನಾವು ದುಡುಕಿನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಅಂತಹದ್ದೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಗಳೆಲ್ಲ ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದೆ ಹೈಡ್ ಆಗಿರುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ.
-ನಮ್ಮಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣವಿರುತ್ತದೆ ಹೊರತು, ಸಮಾಜವನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವ, ಯಾವುದೂ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಅಧಿಕಪ್ರಸಂಗದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಯಾರೂ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀನು ಹೀಗೆಯೇ ಇರು, ಹೀಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ ಇತ್ಯಾದಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುವ ವಿಷವಸ್ತುಗಳು. ನೀನು ಹೀಗೆ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೂ ನಮ್ಮ ಅತಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಭಾಗವೇ ಆಗಿರುವುದರ ಪರಿಣಾಮ (ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ). ಹಾಗಾಗಿ ಜಾಸ್ತಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರಿಸಿ, ನಿನ್ನಿಂದ ನನಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು ಎಂದರೆ ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ ನಾವೇ ಹೊರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ವೇ... ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ.
-ನಾವೇ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಯಾರನ್ನೋ ಆತ್ಮೀಯರೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧ ಚಿಗುರುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪಾತ್ರವೂ ಇದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಏಕಾಏಕಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ಮೂಡಿತು, ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು ಅಂತಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ, ಕೂಗಾಡುವುದಾದರೆ ಅಷ್ಟು ದಿನದ ಆತ್ಮೀಯತೆಗೆ ಏನು ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟ ಹಾಗಾಯಿತು...
-------------------
ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ...

-ದುಡುಕು, ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಅಪಾರ್ಥ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಿಜ ಭಾವನೆ... ಆದರೆ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಭಾವೋದ್ವೇಗಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಮಾತು ದುಡುಕಿ ಆಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದರೂ ತಾಳ್ಮೆ ವಹಿಸಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೋಪದ ಕೈಗೆ ಸಿಲುಕುವ ಮನಸ್ಸು ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಷ್ಟು ದಿನ ನೀವು ಗೌರವಿಸಿದ ಆ ಜೀವಕ್ಕೆ ಆಗುವ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ದುಡುಕಿ ಮಾತನಾಡುವುದು, ನಾವಾಗಿ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಕಾಗದ ಹರಿಯುವುದು ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ವ.
-ಮೌನಿಗಳಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಅದರಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದು. ಅತಿರೇಕದ ಮಾತು, ದುಡುಕುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಬೈಗುಳ ಎಲ್ಲ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಆಡಿದ ಮಾತನ್ನು ತಿದ್ದಲು, ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಹಾಕುವ ಶ್ರಮದ ಬದಲು ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶರಣಾಗುವ ಮೌನ ಉಳಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಮಾತು ಆಡದಿದ್ದರೆ, ತಡವಾಗಿ ಆಡಿದರೂ ಅದು ಒಂತು ಉತ್ತಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು.
-ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಿಳಿಯದೆ ಪ್ರಮಾದವಾಗುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಏನೋ ಹೇಳಲು, ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ಇನ್ನೇನೋ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸಮಯ, ಸಂದರ್ಭ ಪರಾಮರ್ಶಿಸದೆ ಅದರ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನು ಕೋಪದ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡಬೇಕಾದೀತು.

ಅದಕ್ಕೆ ಬಲ್ಲವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಮಾತು ಬೆಳ್ಳಿ... ಮೌನ ಬಂಗಾರ. ಮೌನದೊಳಗಿನ ಅಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸುಡುತ್ತದೆ. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಬರುವ ಆಕ್ರೋಶ ಎದುರಿನವರನ್ನು, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರನ್ನೂ ಸುಡುತ್ತದೆ. ಯಾವುದು ಬೆಟರ್...?

Saturday, November 7, 2015

ಹನಿ ಹನಿ ಸೇರಿ ಯಕ್ಷಸರೋವರವಾದ ಖುಷಿಗೆ ವರ್ಷದ ಸಂಭ್ರಮ....



BALLIRENAYYA FIRST GROUP

BALLIRENAYYA SECOND GROUP

ಕರಾವಳಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕರಾವಳಿಯಿಂದ ಹೋಗಿ ಪರವೂರುಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದವರಲ್ಲೂ ಅಪಾರ ಯಕ್ಷಗಾನಾಭಿಮಾನಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಮಂಗಳೂರು ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಎಂಬಂತೆ ಬಯಲಾಟಗಳು ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಂದಂದಿನ ಬಯಲಾಟಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನಾಲ್ಕೈದು ಮಂದಿ ಸಮಾನಮನಸ್ಕ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಶೇರ್ ಮಾಡಲು (ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಗಾನ ಸೀಸನ್ ನವೆಂಬರ್ ನಡುವಿನಿಂದ ಮೇ ಕೊನೆಯಾರ್ಧದ ವರೆಗೆ) ಒಂದು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್ ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಉದ್ದೇಶ ಇಷ್ಟೆ, ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಟ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಯಾರೆಲ್ಲಾ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ ಎಂತ ಕೇಳೋದು ಅಷ್ಟೆ. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್ ಆದರೆ, ಒಂದೇ ಕ್ಲಿಕ್ ಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೆಸೇಜ್ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶ ಅಷ್ಟೆ...

ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಯಕ್ಷಗಾನ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್ ಗಳು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು, ಆದರೆ ನನಗಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ದಿನಗಳೆದಂತೆ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೂ ಈ ಗ್ರೂಪ್ ಗೆ ಸೇರಿಸಲು ರೆಫರ್ ಮಾಡ್ತಾ ಹೋದ್ರು. 6-7 ಇದ್ದ ಸಂಖ್ಯೆ 30-50ಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತು. ಇಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಿತರು ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನೂ ಈ ಗ್ರೂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸಲು ರೆಫರ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರು. ಬೆಂಗಳೂರು, ಚೆನ್ನೈ, ಕೊಡಗು, ತುಮಕೂರು, ಕಾಸರಗೋಡು ಭಾಗದಿಂದಲೂ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸೇರಿಕೊಂಡ್ರು (ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗೆ ಭಾಷೆ, ದೇಶ, ಜಾತಿಗಳ ಗಡಿ ಇಲ್ಲ, ಎಸ್ಟಿಡಿ, ಐಎಸ್ಡಿ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೂ ಅದಕ್ಕಿಲ್ಲ).

ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡ ಸ್ನೇಹಿತರು ಆಟದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲ. ತಾವು ನೋಡಿದ ಬಯಲಾಟದ ಫೋಟೊ, ವಿಡೀಯೋ, ಆಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಶೇರ್ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು, ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆ ಅಟಾಚ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು. ಕಲಾವಿದರ ಬದಲಾವಣೆ, ಸೇರ್ಪಡೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಹಿತಿಗಳೂ ಬರತೊಡಗಿದವು. ಒಂದು ದಿನ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪಿನ 100ಕ್ಕೆ ನೂರೂ ಕ್ವೋಟಾ ಭರ್ತಿಯಾಗಿ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ ಮೂಡಿತು.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ...

ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಗ್ರೂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸುವಂತೆ ಮತ್ತೂ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಗಳು ಬರತೊಡಗಿತು. ಯಾವ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೂ ಜಾಗವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ (ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ) ಎರಡನೇ ಗ್ರೂಪ್ ಶುರು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ನಮ್ಮೊಳಗೇ ನಾಲ್ವರು ಸ್ನೇಹಿತರು ಎರಡೂ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸದಸ್ಯರಾದೆವು. ಯಾವುದೇ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ, ಎರಡೂ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆವು. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಏಪ್ರಿಲ್ ವೇಳೆಗೆ ಶುರುವಾದ ಎರಡನೇ ಗ್ರೂಪಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಭರ್ತಿ 70 ಸದಸ್ಯರಿದ್ದೇವೆ. ನಾಲ್ವರು ಮಹಿಳಾ ಸದಸ್ಯರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರುು ಮಹಿಳಾ ಭಾಗವತರು. ಇಬ್ಬರು ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ನಿಮಿತ್ತ ತೆರಳಿದ್ದಾರೆ....

ಈ ಗ್ರೂಪಿನ ಮೂಲಕ ನಾವೇನು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯನ್ನೋ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯನ್ನೋ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿ ಜನರನ್ನು ಹೇಗೆ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂತು. ಇಂದು ಸಾವಿರಾರು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪುಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮದು ಮಾತ್ರ ಡಿಫರೆಂಟ್ ಅಂತಲೂ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ, ನಮ್ಮೊಳಗೊಂದು ಅಂಟರ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ಇದೆ, ನಾವು ಗ್ರೂಪಿನ ಉದ್ದೇಶ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಇನ್ಯಾವ ವಿಚಾರವನ್ನೂ ಮಾತನಾಡುದುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರ ಕುರಿತಾದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ತೆಗಳಿಕೆಗೂ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಅವರವರ ಕೆಲಸದ ನಡುವೆಯೇ ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಾಹಿತಿ ವಿನಿಮಯ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮಂಗಳೂರಿನ ಉರ್ವಾ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಆಟದ ಲೈವ್ ಹಾಡುಗಳು, ಫೋಟೊಗಳನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರೋ, ಮೈಸೂರೋ, ಅಮೆರಿಕಾವೋ ಎಲ್ಲೋ ಕುಳಿತ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲೇ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುವುದೋ ರೋಮಾಂಚನದ ವಿಚಾರ.
ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಾವು ಪಡೆದ ಖುಷಿಯನ್ನು ಗುಂಪಿನ ಇತರ 99 ಮಂದಿಗೆ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯೂ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡ ಬಳಿಕ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಾರ ತಿಳಿಯಿತು. ಹಲವರ ಸಂಪರ್ಕ ಆಯಿತು. ಕಲಾವಿದರ ಕುರಿತು ಮಾಹಿತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು....


ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ವಿಮರ್ಶೆ, ವಿಚಾರವಿನಿಮಯಗಳೂ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಹಿರಿಯ, ಕಿರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪೈಕಿ ಹಲವರು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ಶೇರ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಸುಮಾರು ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಬಂದ ಹಾಡು, ವಿಡಿಯೋ ಮೌನವಾಗಿ ಡೌನ್ ಲೋಡ್ ಮಾಡಿ ಥಂಬ್ ರೈಸ್ ಮಾಡಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ....

ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜಗಳ ಮಾಡಿ ಯಾರೂ ಗ್ರೂಪ್ ತ್ಯಜಿಸಿಲ್ಲ....
ಎಲ್ಲೋ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಗ್ರೂಪಿನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿದ ಮಾಹಿತಿಯಿಂದ ಗ್ರೂಪಿನ ಶೇ.25 ಮಂದಿ ಸದಸ್ಯರು ತೆರಳಿದರೂ ಆ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 30-40 ಮಂದಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಒದಗಿಸಿದ ಖುಷಿ ನಮಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಲೆಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುವ ಸರಳ ಉದ್ದೇಶ ಗುಂಪಿನದ್ದು. 

ನ.7ರಂದು ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೆ ವರ್ಷ ತುಂಬಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರೂಪಿನಲ್ಲಿ ಶೇರ್ ಮಾಡಿದ ಬರಹದ ತುಣುಕು ಇದು.....



------------------------

ಎಲ್ಲಾ ಯಕ್ಷಕಲಾಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು.

ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ, 2014 ನ.7ರಂದು ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್ ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ಅಂದು ಯಾವುದೇ ಗೊತ್ತು ಗುರಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಯೋಜನೆ ಇಲ್ಲದ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಗ್ರೂಪಿನಲ್ಲಿ (ಎರಡು ಗ್ರೂಪ್ ಗಳಲ್ಲಿ) ಇಂದು 170 ಸದಸ್ಯರಿದ್ದಾರೆ. ಗುಂಪಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ತುಂಬಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಪುಟ್ಟ ಬರಹ....

ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಇಂದು ಎಲ್ಲಿ ಆಟ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಯಕ್ಷಗಾನ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್ ರಚಿಸಲಾಯಿತು. 5-6 ಮಂದಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ಆಗ, ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಹಾಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಯಕ್ಷಗಾನ ಗ್ರೂಪುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ನಂಬರ್ ನೀಡಿ ಇವರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ....ಸೇರಿಸಿ ಎಂದು ನಂಬರ್ ನೀಡುತ್ತಾ ಹೋದರು. ಅವರು ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾ ಹೋದರು. ಹೀಗೆ ಪರಿಚಿತರು, ಅಪರಿಚಿತರು, ಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದು ಯಕ್ಷಾಭಿಮಾನಿಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ ಇರುವವರೆಲ್ಲ ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾ ಬಂದರು. ಒಂದು ಗುಂಪು ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಮಾರ್ಚ್ ವೇಳೆಗೆ ಭರ್ತಿಯಾಯಿತು (ಗರಿಷ್ಠ ಸಂಖ್ಯೆ 100) ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಗುಂಪನ್ನು ಅಂಜಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಶುರು ಮಾಡಲಾಯಿತು (ಕಡಿಮೆ ಸದಸ್ಯರಿದ್ದರೆ ಮಾಹಿತಿ ವಿನಿಮಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ) ಎರಡನೇ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ರವಿಚಂದ್ರ, ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಕುಮಾರ್ ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷಯಕೃಷ್ಣ ಕಾಮನ್ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಎರಡೂ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಶೇರ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಎರಡನೇ ಗುಂಪಿನಲ್ಲೂ ಸದಸ್ಯರು ಸೇರುತ್ತಾ ಬಂದು ಬಂದು ಈಗ ಅಲ್ಲಿ 70 ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಇಷ್ಟು ಮಂದಿ ಹಿರಿಯರು, ಯಕ್ಷಗಾನದ ಕಟ್ಟಾಭಿಮಾನಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು. ದಿನ ಕಳೆದಂತೇ ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಿತ್ರರು ಹಲವರು,(ನನ್ನ ಅನೇಕ ಸಮಕಾಲೀನ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಿತ್ರರು ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ), ಭಾಗವತಾರದ ಭವ್ಯಶ್ರೀ ಮಂಡೆಕೋಲು ಅವರು, ದುರ್ಗಾಪರಮೇಶ್ವರಿ ಕುಕ್ಕಿಲ ಅವರು...ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾದರಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಗ್ರೂಪ್ ಕಟ್ಟಿ ಎರಡು ಆಟಗಳನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಆಡಿಸಿದ ಯಕ್ಷಮಿತ್ರರು ಬಳಗದ ಪ್ರಧಾನ ಅಡ್ಮಿನ್ ಡಾ.ಪದ್ಮನಾಭ ಕಾಮತರು, ಹಲವು ಭಾಗವತರ ಹಾಡು ಶೇರ್ ಮಾಡುವ ಕಿರಿಯ ಮಿತ್ರ ಅಕ್ಷಯಕೃಷ್ಣ, ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಶೇರ್ ಮಾಡುವ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಕುಮಾರ್, ನೆಕ್ಕರಮೂಲೆ, ರವಿ ಭಟ್ ಪದ್ಯಾಣ (ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ), ಫೋಟೊಗಳನ್ನು ಶೇರ್ ಮಾಡುವ ದಿನೇಶ್ ಚಿತ್ರಾಪುರ ಸೇರಿದಂತೆ, ಹಲವರು ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮಾದರಿಯಲ್ಲೂ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾದರು.

ಆದಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ವೃತ್ತಿಪರ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸದೆ (ಅವರಿಗೆ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಕಿರಿಕಿರಿ ಆಗುವುದು ಬೇಡ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದು ಬೇಡ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ) ಗುಂಪನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕೇವಲ ಕಲಾಭಿಮಾನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಕಲಾವಿದರ ಸೇರ್ಪಡೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು 10-15 ಮಂದಿ ಗುಂಪು ಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದು (ಹಲವರು ಮತ್ತೆ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ) ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನಮ್ಮ ಒಂದನೇ ಗುಂಪು ಸದಾ ಕಾಲ ಶೇ.100 ಭರ್ತಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೊಸಬರನ್ನು ಎರಡನೇ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಯಾವತ್ತೂ ನಮ್ಮ ಎರಡೂ ಗುಂಪುಗಳ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅನಗತ್ಯ ಚಾಟಿಂಗ್, ಜನ್ಮದಿನದ ಶುಭಾಶಯ, ಅನಗತ್ಯ ಜೋಕು ಇತ್ಯಾದಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಲು ನಮ್ಮ ಗ್ರೂಪನ್ನು ಬಳಸದೆ ಶೇ.200ರಷ್ಟು ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿನಮ್ರರಾಗಿ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಶಿಸ್ತಿನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈ ತನಕ ಯಾರೂ ಗುಂಪು ತ್ಯಜಿಸಿಲ್ಲ, ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅತ್ಯಂತ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗೂ ಇಷ್ಟು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ 170 ಮಂದಿಗೆ ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿನಂದನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..

ಇಲ್ಲಿರುವ ಶೇ.75 ಮಂದಿ ಕಲಾವಿದರಲ್ಲ, ಯಕ್ಷಗಾನ ತಜ್ಞರಲ್ಲಿ, ಅಪ್ಪಟ ಯಕ್ಷಗಾನಾಭಿಮಾನಿಗಳು. ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ನೇರವಾದ ಕೊಡುಗೆಯೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಪ್ರತಿದಿನ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಮಾಹಿತಿ ವಿನಿಮಯ, ಹಾಡು, ಚಿತ್ರ, ವಿಡಿಯೋ ಶೇರ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಕಲೆಯ ಪ್ರಸರಣ ಹಾಗೂ ವಿನಿಮಯದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನ ವತಿಯಿಂದ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಯಬೇಕು, ನಾವು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹಲವು ಸದಸ್ಯರು ಹೇಳಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದರು. ಕೆಲಸದೊತ್ತಡ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಹವಣೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಅದು ಕೈಗೂಡಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗೂಡುವ ಭರವಸೆಯಿದೆ.

-ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ತಮ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ.
-ಕೆಲವು ಸಕ್ರಿಯ ಸದಸ್ಯರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆಟಗಳ ದಿನಾಂಕಗಳನ್ನು ಶೇರ್ ಮಾಡಿ ಅಗತ್ಯ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನೊದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.
-ಈ ಗುಂಪಿನ ಎಲ್ಲ ಸದಸ್ಯರ ನಂಬರ್ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಆಗಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಸಂಹವನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ 25 ಉತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನಾನಿಲ್ಲಿ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
-ಹಲವು ಕಲಾವಿದರು, ಮೇಳಗಳ ಪರಿಚಯ ಈ ಗ್ರೂಪಿನಿಂದ ನನಗೆ ಆಗಿದೆ.
-ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿರುವ ಎಸ್ ಎನ್ ಭಟ್ಟರು, ಶರತ್, ಚೆನ್ನೈಯಲ್ಲಿರುವ ಚೆನ್ನೈ ಭಾವ, ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಕ್ಷಯಕೃಷ್ಣ, ತುಮಕೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಸಿಬಂತಿ ಪದ್ಮನಾಭ, ಬೆಂಗಳೂರನಲ್ಲಿರುವ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸ್ನೇಹಿತರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಊರುಗಳಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಮಾಹಿತಿ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತಹ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗೆ ತಲೆಬಾಗಲೇ ಬೇಕು.
-ನಮ್ಮ ಸರಳ ನಿಮಯ-ಯಕ್ಷಗಾನ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರಾವ ವಿಚಾರ ಶೇರ್ ಮಾಡಬಾರದು, ಚರ್ಚಿಸಬಾರದು ಹಾಗೂ ಕಲಾವಿದರ, ಮೇಳಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿಂದನೆ ಮಾಡಬಾರದು, ಹೆಚ್ಚು ವಾಯ್ಸ್ ನೋಟ್ ಶೇರ್ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ....
 ಮುಂದೆಯೂ ನಮ್ಮ ಗುಂಪು ಯಕ್ಷಗಾನ ಮಾಹಿತಿ ವಿನಿಮಯ, ಚರ್ಚೆ, ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರ ಸಹಕಾರ ಬೇಕು. ಇಷ್ಟೊಂದು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ಸದಸ್ಯರಿರುವ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಶಿಸ್ತಿನ ವಿಚಾರ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುವ ಸಂದರ್ಭ ಅಪರೂಪ. ಯಕ್ಷಗಾನ ಶಿಸ್ತು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
-ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಪು ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ, ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಬೆಂಬಲವಾಗಿದ್ದರು. ಕೆಲವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದೆರ ಬರಹ ದೀರ್ಘವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಿರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರ ಮೊಬೈಲ್ ಹಾಳಾಗಿತ್ತು, ಅವರು ಎರಡು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಿಂದ ಎಕ್ಸಿಟ್ ಆಗಿದ್ದರು, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿ ಒಂದನೇ ಗ್ರೂಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಂದ ತೆರವಾಗುವ ಸ್ಥಾನ ಅವರಿಗೇ ಮೀಸಲಿರಿಸಲು ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳುಹಿಸಿದರು. (ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಡಿ ಎಂದು). ಗುಂಪಿನ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು...

ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ಶೇರ್ ಮಾಡುವವರು, ಮೌನವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಸ್ವಾದಿಸುವವರು ಎರಡೂ ಥರದವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಎರಡೂ ಥರದ ಯಕ್ಷಾಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನೂ ನಾವು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಗುಂಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಲು, ಕಿರಿಕಿರಿ ಎನಿಸಿದರೆ ತಿದ್ದಲು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಸ್ವಾಗತವಿದೆ. ಕೇವಲ ಯಕ್ಷಗಾನ ವಿಚಾರ ಮಾತ್ರ ಶೇರ್ ಮಾಡುವ ಕಲಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಗ್ರೂಪಿಗೆ ಸೇರಲು ಮುಕ್ತ ಸ್ವಾಗತವೂ ಇದೆ.  (9481976969).
ಮುಂದೆಯೂ ನಿಮ್ಮ ಸಹಕಾರ ಇರಲಿ....ಯಕ್ಷಗಾನ ಗೆಲ್ಗೆ.
-(ಗ್ರೂಪ್ ಅಡ್ಮಿನ್).

Monday, August 24, 2015

ಕಾಲಮಿತಿ ಬಯಲಾಟ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ಸಕಾಲ...


ಸುಮಾರು ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೆಳೆದವನು. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯ ತನಕ ಆಟ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ, ಬಳಿಕ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಆಟ ನೋಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಸಭೆ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗ ಖಾಲಿಯಾಗಿ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ನೀರಸವೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ, ಈಗೀಗ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತುಂಬುವ ಸಭೆ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಖಾಲಿ, ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ ಅಲಾರಂ ಇಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಭಾಗವತರು, ಕಲಾವಿದರ ಪರ್ ಫಾರ್ಮೆನ್ಸ್ ನೋಡಲು ಬರುವ ಕಲಾ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಆಟದ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕಾಲ ಘಟ್ಟ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಾಲಮಿತಿಯ ಆಟದ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತೇನೆ. 

ಕಳೆದ ಸುಮಾರು ಒಂದು ದಶಕದಂದ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಕಾಲಮಿತಿಯ ಆಟಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಸೆಳೆದಿರುವ ಎಡನೀರು ಹಾಗೂ ಹೊಸನಗರ ಮೇಳ ಹಾಗೂ ಮಳೆಗಾಲದ ಶ್ರೀ ನಿಡ್ಲೆ ಮೇಳದ ಬಯಲಾಟಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕಾಲಮಿತಿಯ ಆಟಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ಬೆಂಬಲ, ಹಾಗೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಖುಷಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ಹೇಳಬಹುದು.
ಕಾಲಮಿತಿಯ ಆಟದಿಂದ ವಿವಿಧ ಜಾವಗಳ ಸಂಗೀತಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಆಟದ ವಿಸ್ತಾರ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ಅಸಾಧ್ಯ, ಕಲಾವಿದರ ಪೂರ್ಣ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸಮಯಾವಕಾಶವಿಲ್ಲ... ಜೊತೆಗೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಆಟ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ  ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕಾಲಮಿತಿ ವಿರೋಧಿಸುವವರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜ. ಆದರೆ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಾಗವತರೂ, ಕಲಾವಿದರೂ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ ಖಾಲಿ ಕುರ್ಚಿಗಳ ಎದುರು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಬದಲು ಕೊನೆ ತನಕ ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯೆದುರು ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುವುದು ಉತ್ತಮವಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವಾದ.
ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು, ಅನಾರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಖ್ಯಾತ ಭಾಗವತರು, ಕಲಾವಿದರು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ 2,3 ಗಂಟೆ ಬಳಿಕ ಅದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವವರು, ಅದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವವರು ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಉತ್ಸಾಹ ಬರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ...ಇದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿಗೆ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ ಬರುವ ಕಲಾವಿದರ ಪರಿಚಯ, ಕಥೆಯ ವಿಸ್ತಾರ ಗೊತ್ತಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬ ಮಂದಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಮಹಿಷ ವಧೆಯಾದಲ್ಲಿಗೆ ದೇವ ಮಹಾತ್ಮೆ ಮುಗಿಯಿತು...

ಈಗಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಕುಳಿತು ಆಟ ನೋಡಿದರೆ ಮರುದಿನ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಕಚೇರಿ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಲು ಕಷ್ಟ, ಹಳ್ಳಿಯವರಲ್ಲೂ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಆಟ ನೋಡುವ ತಾಳ್ಮೆಯಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಬರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಹಾಗೆ ಸೂಟೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮೈಲಿಗಟ್ಟಲೆ ನಡೆದು ಬಂದು ಆಟ ನೋಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಈಗಿಲ್ಲ (ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ). ಹಾಗಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡಲು ಕಷ್ಟ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಆಟ ಮುಗಿದರೂ ಮನೆ ತಲುಪುವ ಮಾರ್ಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಹೊಸನಗರ, ಎಡನೀರು ಮೇಳಗಳ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೇ ಸಾಕ್ಷಿ (ನಾನು ಕಂಡ ಹಾಗೆ).

ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಆಟದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಕಟೀಲು ಮೇಳದ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಪೂರ್ವರಂಗ ಮುಗಿದು ಕತೆ ಶುರುವಾಗುವಾಗ ರಾತ್ರಿ 10.30 ಆಗಿರುತ್ತದೆ.ಬೆಳಗ್ಗೆ 6 ಗಂಟೆ ತನಕ ಆಡಿದರೂ ಏಳೂವರೆ ಗಂಟೆ ಪ್ರದರ್ಶನ. ಹೊಸನಗರ ಮೇಳದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ 7 ಗಂಟೆಗೆ ಆಟ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ 12 ಗಂಟೆ ತನಕ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ಒಟ್ಟು 5 ಗಂಟೆ ಪ್ರದರ್ಶನ. ಖೋತಾ ಆಗುವುದು ಕೇವಲ ಎರಡು ಗಂಟೆ. ಇದು ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ ಅಂತ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಕಿದ್ದರೆ ರಾತ್ರಿ 6ರಿಂದ 1 ಗಂಟೆ ತನಕ ಆಟ ಆಡಿದರೂ 7 ಗಂಟೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಪ್ರೈಂ ಟೈಂ (ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪಾಲಿಗೆ) ಖಂಡಿತಾ ಕತೆ ನಷ್ಟ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕುಣಿತ, ಒಂದೆರಡು ದೃಶ್ಯ ಹೋಗಬಹುದೇನೋ. 

ಕಾಲಮಿತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನಿಗೂ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಆಟ ನೋಡಿದ ತೃಪ್ತಿ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರಿಗೂ ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ಬಳಿಕ ನಿದ್ರಿಸುವುದು ಅವರ ಆರೋಗ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಸಹಕಾರಿ. ಮರುದಿನ ಹಗಲು ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಲು ತುಸು ಸಮಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕಲಾವಿದರೂ ಆಟದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರಿಸಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮುಂದಿನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಅವರ ಪ್ರಯಾಣವೇನೂ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗದು. ಮಹಿಳೆಯರು, ಶಾಲೆಗೆ ತೆರಳುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ತನಕ ಕುಳಿತು ಆಟ ನೋಡುವುದು ದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯಾಗದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಟ ಹೆಚ್ಚಿನ ವರ್ಗದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ತಲಪಲು ಸಾಧ್ಯ.


ಮೇಳದ ಯಜಮಾನರು ತುಸು ಉದಾರಿಗಳಾಗಿ ಪ್ರತಿ ವಾರಾಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿಯ ಆಟ ನಿಗದಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕು. ಶನಿವಾರ, ಭಾನುವಾರಗಳಂದು ರಜಾ ಇರುವುದರಿಂದ ಆ ಎರಡು ದಿನ ವಿಸ್ತಾರ ಪ್ರಸಂಗ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ (ವೀಳ್ಯ ಜಾಸ್ತಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಿ) ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಆಟ ಆಡಬಹುದು. ಇದರಿಂದ ಪರಂಪರೆಯೂ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಆಟ ನೋಡಬೆಕೆನ್ನುವವರು ಆಸೆಯೂ ಈಡೇರುತ್ತದೆ.
ದೇವಿಮಹಾತ್ಮೆ, ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಹಾತ್ಮೆಯಂತಹ ಆಟಗಳನ್ನೂ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿಯಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಲಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ, ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ವಾರಾಂತ್ಯದ ದಿನಗಳು ಹಾಗೂ ರಜಾ ದಿನಗಳ ಸಂದರ್ಭ ಅಥವಾ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸಭಾಂಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲಮಿತಿ ಮೇಳದವರೂ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿಯ ಆಟಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡು ಈ ಕೊರತೆ ನೀಗಬಹುದು. ಅದೇ ರೀತಿ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ಮೇಳದವರು ರಾತ್ರಿ 7ರಿಂದ 12ರ ತನಕ ಆಡುವಾಗ 7 ಗಂಟೆಗೆ ಪೂರ್ವರಂಗ ಶುರು ಮಾಡುವ ಬದಲು, ರಾತ್ರಿ 6ಕ್ಕೇ ಆಟ ಶುರು ಮಾಡಿ, 7 ಗಂಟೆಗೆ ಪೂರ್ವರಂಗ ಮುಗಿಸಿದರೆ, ಪ್ರಸಂಗದ ಪಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಈ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಬಹುದು.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಕಾಲಮಿತಿಯಿಂದ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತುಸು ಕತ್ತರಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ ವಿನಃ ಪರಂಪರೆ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗದು, ಏನಂತೀರಿ


Sunday, May 31, 2015

ಢಣ ಢಣ ಢಣ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು... ಶಾಲೆ ನೆನಪು ಆವರಿಸಿತು...


ಮತ್ತೆ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವರ್ಷ ಶುರು, ಶಾಲೆಗಳು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿವೆ. ಅಂದು ನಾವು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇಂದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿವೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟವಿದೆ, ಹತ್ತು ಹಲವು ಯೋಜನೆಗಳಿವೆ. ಫೀಸು ಮಾತ್ರ ಜಾಸ್ತಿ. ಆದರೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯನ್ನು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಲು ಪರದಾಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆ ಈ ವೈರುಧ್ಯವೋ... ಅಂದಿನ ಕಾಲ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು, ಇಂದು ಹಾಳಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸವಕಲು ಆರೋಪವಲ್ಲ. ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಬದಲಾವಣೆ ಅಲ್ವ ಎಂಬ ಬೆರಗು ಅಷ್ಟೆ...


ಸಾಧಾ
ಣ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಅಂದು (ಸುಮಾರು ಮೂರು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ) ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನೇ ಹಾಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಇಂದಿನವರು ಕಟ್ಟು ಕತೆ ಅಂದಕೊಂಡಾರು. ಪ್ರತಿದಿನ ಯೂನಿಫಾರಂ ಹಾಕಬೇಕೆಂಬ ಕಟ್ಟಳೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ಸೋಮವಾರ, ಗುರುವಾರ ಮಾತ್ರ ನೀಲಿ-ಬಿಳಿ ಹಾಕುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತೆಂಬ ನೆನಪು. ಹಲವು ಮಂದಿ ಚೀಲವನ್ನೇ ತರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕಟ್ಟಿಗೆ ದಪ್ಪದ ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಹಾಕುವ ಕ್ರಮ ಇತ್ತು. ನಾವು ಕೆಲವರು ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ಬುತ್ತಿ ತಂದು (ಭಾರತಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ) ಮಳೆಯಿರಲಿ, ಬಿಸಿಲರಲಿ ಗೇರು ಮರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು (ಮಿಲಿಟ್ರಿ ಮನೋಜ, ಅಜೀಜ್, ಮೂಳೂರಿನ ಗಣೇಶ ಮೊದಲಾದವರು ಸಾಥಿಗಳು). ನಂತರ ಬೋರ್ ವೆಲ್ ನಿಂದ ನೀರು ಎತ್ತಿ ರಶ್ ನಡುವೆಯೇ ಬುತ್ತಿ ತೊಳೆಯುವುದು. ಸುಮಾರು ಎರಡೂವರೆ ಕಿ.ಮೀ. ನಡೆದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ತಾಕತ್ತಾಗಲೀ, ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ವಾಂಛೆಯಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಲ್ ಬಸ್ ಮೊದಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ...

ನಾನಾಗಲೀ, ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಯುಕೆಜಿ, ಎಲ್‌ಕೆಜಿ ಬಿಡಿ ಅಂಗನವಾಡಿಗೂ ಹೋದವರಲ್ಲ. ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಒಂದನೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಸೇರಿದವರು. ಬರ್ಥ್ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಯಾರೂ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಲಿಯುವುದು ತುಂಬಾ ಅನಿವಾರ್ಯ ಎಂಬ ಗುಲ್ಲು ಆಗ ಇರಲೂ ಇಲ್ಲ, ಅದರ ಫೀಸ್ ಗಗನ ಕುಸುಮವೂ ಆಗಿತ್ತು ಅನ್ನಿ. (ಈಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಜಾಸ್ತಿ ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ).... 


ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಈಗಿರುವ ಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಳೆಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಹಾಗಾಯ್ತು. ಕ್ಲಾಸ್ ಟೀಚರ್ ಅಂತ ಇರುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ ಯಾವ ಟೀಚರ್ ಯಾವ ಪಾಠ ಮಾಡಿದರೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ಪೆಷಲೈಸ್ಡ್ ಪಾಠಗಳನ್ನು, ಟ್ಯೂಷನನ್ನು, ಕೋಚಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸುಗಳನ್ನು ನೋಡೂ ಇಲ್ಲ, ಕೇಳಲೂ ಇಲ್ಲ... ಆದರೂ ಪಾಸಾಗಿ ಮುಂದಿನ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆವು (ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪಾಸು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಉದಾರತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಓದಿ ಪಾಸಾಗಬೇಕಿತ್ತು)...
ಶಾಲೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ಅನುಭವದ ಮೂಟೆಯೇ ಸರಿ. ತುಂಬ ಮಂದಿ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದು ಕೊಡುವ ಹಾಲಿನ ಡಬ್ಬವನ್ನು ಹೊಟೇಲಿಗೆ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೊಂದು ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಕಮಂಡಲದ ಹಾಗಿರುವ ಟಿಫಿನ್ ಬಾಕ್ಸ್...


ತುಂಬಾ ಮಂದಿಗೆ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಬುತ್ತಿ ತರುವಷ್ಟೂ ಅನುಕೂಲ ಇರಲಿಲ್ಲ... (ವಾಸ್ತವ) ಅಂತವರು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನಾಲ್ಕಾಣೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ಅಥವಾ ಎಂಟಾಣೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಲ್ಲ ಕ್ಯಾಂಡಿಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲೇ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ಕೃಷಿ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮನೆಯಿಂದ ಬರುವವರು ತರುತ್ತಿದ್ದುದು ಉಪ್ಪುಣ್ಚಿ (ಗಂಜಿಗೆ ಹುಣಸೆ, ಉಪ್ಪು, ಮೆಣಸು ಹಾಕಿ ತರುತ್ತಿದ್ದುದು). ಅದೇ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲೇ ಆಗ ಎಲ್ಲೂ ಫಾಸ್ಟ್ ಫುಡ್ ಸೆಂಟರ್ ಗಳು, ಪಪ್ಸ್ ಸಿಗೋ ಬೇಕರಿಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಟೇಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಊಟ ಮಾಡುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ...
ನಡೆದುಕೊಂಡು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಸಿಗುವ ಬಸ್ಸುಗಳ ಡ್ರೈವರ್ ಗಳಿಗೆ ಟಾಟಾ ಮಾಡುವುದು, ಮುಳ್ಳುಹಣ್ಣು, ಕುಂಟಾಲದ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುವುದು, ಕರೆಂಟ್ ತಂತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಗಾಡಿಯನ್ನು (ಸ್ಟೇರಿಂಗ್ ಎಲ್ಲ ಇರುತ್ತಿತ್ತು) ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಕಬ್ಬಿಣದ ಪುಟ್ಟ ರಿಂಗ್‌ನ್ನು ಕೋಲಿನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಓಡುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ರಿಂಗನ್ನು ಶಾಲೆ ಪಕ್ಕ ಪೊದೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರಿಂಗನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಸ್ವಿಫ್ಟ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇರುವಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೈಕಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವವರೇ ವಿರಳ. ಸೈಕಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಬಂದರೆ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತನೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಿತ್ತು.
ಜೋರು ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಕೊಡೆ ಇದ್ದರೂ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಒದ್ದೆ... ಆದರೂ ಯಾವತ್ತೂೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಕಷ್ಟ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಬಿ.ಸಿ.ರೋಡ್ ಸಮೀಪ ಬ್ರಹ್ಮರಕೂಟ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನೆರೆ ಬಂದು ಹೆದ್ದಾರಿ ಬಂದ್ ಆಗಿ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ದೂರದೂರುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಕೆಎಸ್ಆರ್ಟಿಸಿ ಬಸ್ ಗಳು, 10 ಚಕ್ರದ ಲಾರಿಗಳು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಮಾರ್ಗದ ಬದಿ ಹೋಗಿ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದುದೂ ಉಂಟು.


ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪಿ.ಟಿ.ಮಾಷ್ಟ್ರು ಇರದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಸಣ್ಣ ಮೊತ್ತದ ಫೀಸು ಕಟ್ಟಿದರೆ ಆಯ್ತು (ಆದಾಯ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ರಿಯಾಯ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ) ಮತ್ತೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗೊಂದು, ಸೆಮಿಸ್ಟರಿಗೊಂದು, ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೊಂದು, ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೊಂದು ಫೀಸು ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ... ಅಂತ ನೆನಪು.


ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದು ಓದು ಅಂತ ಹೆದರಿಸುವವರು, ಪರೀಕ್ಷೆ ಬಂತು ಅಂತ ಆಕಾಶ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವುದು, ಮಾರ್ಕು ಕಮ್ಮಿ ಬಂತು ಅಂತ ಹಗ್ಗ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಗಡಿಬಿಡಿ ಆಗ ಕಡಿಮೆ. ಪರೀಕ್ಷೆ, ಓದುವುದು, ಫಲಿತಾಂಶ ಎಲ್ಲ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಚಲ್ತಾ ಹೈ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ.... ತೀರಾ ಕಾನಸಂಟ್ರೇಟ್ ಮಾಡಿ.... ಮುಂದೆ ಇಂತಹದ್ದೇ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ಎಂಡಿ ಮಾಡಿ.... ಇಂತಹದ್ದೇ ಊರಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟ್ರಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಕನಸು ದೇವರಾಣೆಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. (ಅಸಲಿಗೆ ಡಿಗ್ರೀ ಮುಗಿಯುವ ವರೆಗೆ ಮುಂದೆ ಏನು ಓದುತ್ತೇನೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆಗಿಂದಾಗ್ಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳು, ನನ್ನ ತುಂಬ ಸಹಪಾಠಿಗಳೂ ಇಂತಹವೇ ಅನ್ನಲು ಹೆಮ್ಮೆಯಿದೆ)

ಹಾಗಾಗಿ ಈಗಿನಷ್ಟು ಶಿಸ್ತು, ಅಬ್ಬರ, ಕಾನ್ ಸಂಟ್ರೇಷನ್, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ವಾಹನ, ತೊಡಲು ಯೂನಿಫಾರಂ, ಸೆಮಿಸ್ಟರು, ಸಣ್ಣ ಕ್ಲಾಸನವರಿಗೂ ಕಾನ್ವಕೇಶನ್ನು.... ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ ಹಳ್ಳಿ ಹೈದರು ನಾವು....
ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಬೈಂಡ್ ಹಾಕಲು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಬೈಂಡ್ ಪೇಪರು, ಲೇಬಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನುಣುಪಾದ ಪುಟಗಳ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನೇ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಬೈಂಡ್ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಚೀಲ ಹರಿದರೆ ಎಸೆದು ಹೊಸತು ತೆಗೆಯುವುದಲ್ಲ. ತೇಪೆ ಹಾಕಿ ಬಳಸುವ ಪ್ರಜ್ನೆ ಇತ್ತು. ಯೂಸ್ ಆಂಡ್ ಥ್ರೋ ಅನ್ನುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅಸಲಿಗೆ ಖರೀದಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಿಪೇರಿ ಆಗುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೇ ಖರೀದಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು. ಅಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಬದುಕು ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅದೇ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ವ....
ಟ್ಯಾಬ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್, ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್, ಟಿ.ವಿ. ಬಿಡಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ ಫೋನು, ಕರೆಂಟು ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲದ ದಿನಗಳವು. ಚಿಮಿಣಿ ದೀಪವೇ ಬೆಳಕು, ಚಾಪೆಯೇ ಡೆಸ್ಕು ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಬಹುದೇನೋ... ಈಗಿನ ಹಾಗೆ, ಪವರ್ ಕಟ್ ಆಗಿದೆ, ರಾಜ್ಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ... ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬರ್ಥದ ಹೆಡ್ಡಿಂಗ್ ಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ವೇನೋ... ಪವರೇ ಇಲ್ಲದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಕಟ್ ಆಗುವುದು ಏನು.... ಅಲ್ವ... ಆದರೂ ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರ ಮನೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕರೆಂಟು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಓದದೇ ಇರಲು ಒಂದು ನೆಪವೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ....
ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ತುಂಬಾ ಮಕ್ಕಳು ರಜಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಳಗ್ಗೆಯೂ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ದನದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿ ಗೇರು ಹಣ್ಣು ಕೊಯ್ದು... ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ವರ್ಕ್ ಕಲ್ಚರ್ ಹಾಗಿತ್ತು.... ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡ್ಕೊಂಡು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಗೇರು ಮರಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲೆಸೆಯುವುದು, ಸಿಕ್ಕಿದ ಗೇರು ಬೀಜದಲ್ಲಿ ಗೋಲಿಯಾಟ ಮಾದರಿ ಆಟವಾಡಿ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಗೇರು ಬೀಜಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು... ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡ್ಕೊಂಡು ಬರುವ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಾತನಿಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹೋಗಲು ಕಾಯುವುದು (ಹೊರಟ್ಯಾ ಅಂತ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಲು ಮೊಬೈಲ್ ಬಿಡಿ... ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ ಫೋನ್ ಕೂಡಾ ಇರಲಿಲ್ಲ), ನಾವು ಮೊದಲೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದರೆ ಗುರುತಿಗೆ ಗಿಡದ ಗೆಲ್ಲೊಂದನ್ನು ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಹಾಕಿ ಹೋಗುವುದು.... ಹೀಗೆ ನೆನಪುಗಳು ತುಂಬಾ ಕಾಡುತ್ತವೆ...


ಈಗ ಬಡತನ ಯಾರನ್ನೂ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವವರು ತುಂಬಾ ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಅಂದು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದವರ ಬದುಕು ತುಂಬಾ ಸುಧಾರಿಸಿರಬಹುದು. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿಯೂ ಸಶಕ್ತರಾಗಿರಬಹುದು. ಇಂದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ವಾಹನ, ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಹುಡುಕಲು ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್ ನಿಂದ ತೊಡಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ... ಆದರೂ ಹಂತ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಭಾರಿ ಸಂಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತೇವೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಲು, ಓದಿಸಲು, ಕೋರ್ಸ್ ಹುಡುಕಲು, ದುಡ್ಡು ಹೊಂದಿಸಲು... ಮತ್ತೆ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲು...
ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಲು, ಊಟ, ಕಡಿಮೆ ಫೀಸು, ನುರಿತ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಸಮವಸ್ತ್ರ, ಉಚಿತ ಸೈಕಲ್ಲು... ಎಲ್ಲ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ... ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ರಿಯಾಯಿತಿ ಆದರೂ, ಒಂದನೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೇರಿಸಲು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಷ್ಟು ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ....
ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಈ ಸ್ವಯಂಕೃತಾಪರಾಧವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು... ವೈರುಧ್ಯ, ವಿಪರ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಿದು....


ಬಹುಷಃ ಈಗ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗಿಂತ ಅಂದಿನವರು ಹೆಚ್ಚು ಮುಗ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಕ್ಷಣ, ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಅಸೈನ್ ಮೆಂಟಿಗೆ ವಿಷಯ ಹುಡುಕಲು ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್, ಊರಲ್ಲೊಂದು ಸೈಬರ್ ಸೆಂಟರ್.... ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.... ಊಹಿಸಿ ಹೇಗೆ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು ಅಂತ...
ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಏಕಮಾತ್ರ ಮನರಂಜನೆಯ ಸಾಧನ ಎಂದರೆ ರೇಡಿಯೊ.... ಆ ರೇಡಿಯೊಗೆ ಬ್ಯಾಟರಿ ಹಾಕಿ ಮಂಗಳೂರು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದರೆ ಬರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಪರಮಾನಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗಲೂ ರೇಡಿಯೋ ಕಂಡ್ರೆ ಪರಮಸಖ (ನೆವರ್ ಫೈಲಿಂಗ್ ಫ್ರೆಂಡ್) ಅನ್ನುವ ಆಪ್ತತೆ. ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲೇ ರೇಡಿಯೋ ಇದ್ದರೂ ಕೇಳದಂತಹ ಉದಾಸೀನ ಈಗ ಆವರಿಸಿರಬಹುದು. ಅಂದು ಮಾತ್ರ. ಎಸ್ಪಿ ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ, ಪಿಬಿಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಕುಮಾರ್ ಶಾನು, ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರ್... ಇವರೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಣ್ಣಂದಿರೇನೋ...ರೇಡಿಯೋ ಉದ್ಘೋಷಕರೆಲ್ಲಾ ಪರಿಚಯದವರೇನೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆವರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಏಕತಾನತೆ ಹೋಗಲಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ರೇಡಿಯೊ.
ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲ ಅವರ ಧ್ವನಿಯಷ್ಟೇ ಚಂದ ಇರಬಹುದು... ಮೃದು ಹೃದಯಿಗಳು, ಸಕಲ ಗುಣ ಸಂಪನ್ನಿಗಳಿರಬಹುದು, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ, ಅವರ ಧ್ವನಿ ಅನುಕರಿಸುವುದು, ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಹೆಸರು ಗುರುತಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಖುಷಿಗಳು... ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸರ್ವಜ್ನರು, ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ವಿಚಾರವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತಹ ಮುಗ್ಧ ನಂಬಿಕೆ. ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ಳುವ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ನಾನವಾಗಲೀ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಕೆಟ್ಟು ಕುತೂಹಲ, ಸಂಶಯ ನಮಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ಸುತ್ತದೆ.
ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಟಿ.ವಿ. ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ, ಚಾಣಕ್ಯ, ಭಾನುವಾರದ ಸಿನಿಮಾ, ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ದೂರದರ್ಶದನದಲ್ಲಿ (ಏಕೈಕ ಟಿ.ವಿ.ವಾಹಿನಿ) ಬರುವ ಚಿತ್ರಹಾರ್, ಚಿತ್ರ ಮಂಜರಿ ನೋಡಲು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಮಾಮೂಲಿ. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಇದ್ದರಂತೂ ಪಾಪ, ಟಿ.ವಿ. ಇರುವ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯೇ ಸರಿ.


ಮಹಾಭಾರತ ಧಾರಾವಾಹಿ ನೋಡಲು ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ಸುಮಾರು 2 ಕಿ.ಮೀ. ದೂರ ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಲರ್ ಟಿ.ವಿ. ಇದ್ದವರೊಬ್ಬರ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ಧಾರವಾಹಿ ನೋಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು ಇನ್ನೂ ಹಸುರಾಗಿದೆ...


ಐದು ಪೈಸೆಗೆ ಶುಂಠಿಖಾರ ಮಿಠಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದು, ಇಷ್ಟವಾದ ಲ್ಯಾಕ್ಟೊ ಕಿಂಗ್ ಚಾಕಲೇಟ್, ನಾಲ್ಕಾಣೆಯ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ, ಪ್ರತಿ ಬುಧವಾರ ರೇಡಿಯೊದಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಯಕ್ಷಗಾನ, ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಕೇಳಲೆಂದು ಶಾರ್ಟ್ ವೇವ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ವಿವಿಧ ಭಾರತಿ ಸ್ಟೇಷನ್ ಹುಡುಕಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು... ಸ್ಕೂಲ್ ಡೇ ದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಳ್ಳುವ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ರಾತ್ರಿ 7 ಗಂಟೆಗೇ ಮೇಕಪ್ ಮಡಿ ಕೂತುಕೊಂಡು ನಿದ್ದೆ ತೂಗಿದ್ದು... ಹೀಗೆ ನೆನಪುಗಳು ಹಲವಾರು...


ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಕೆಜಿ, ಯುಕೆಜಿ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪರಿತಾಪ ಪಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಹೆತ್ತವರು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮನೆ ಗೇಟ್ ಬುಡದಿಂದಲೇ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಜುಮ್ಮನೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು, ಕೆಸರು ನೀರಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಸಂಭ್ರಮ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೆನಪು ಬಂತು...


ಅಂದಿನ ಕಾಲ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು, ಇಂದು ಕಾಲ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದೆ ಅಂತ ಖಂಡಿತಾ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾವಣೆ ಜಗನ ನಿಯಮ... ಆದರೆ ವರುಷಗಳ ನಡುವೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸೋಜಿಗವಾಗುತ್ತದೆ... ಏನನ್ತೀರಿ?


Thursday, April 16, 2015

ಏ.೧೯ಕ್ಕೆ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಗೌಜಿಯ ಬಯಲಾಟ... ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ವಾಗತ

ಆಟ ನಡೆಯಲಿರುವ ಮೈದಾನ...

ಆತ್ಮೀಯ ಕಲಾಭಿಮಾನಿಗಳೇ....
ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿರುವ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಜಾಗೃತಿ ವೇದಿಕೆ ಮುಡಿಪು, ಕುರ್ನಾಡು ಗ್ರಾಮ, ಬಂಟ್ವಾಳ ತಾಲೂಕು ಇಲ್ಲಿ ಇದೇ ಬರುವ ಏ.19ರಂದು ಭಾನುವಾರ ವಿವಿಧ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಶ್ರೀ ಹೊಸನಗರ ಮೇಳದವರಿಂದ ರಾತ್ರಿ ೮ರಿಂದ ಮುಂಜಾನೆ ವರೆಗೆ ಬೃಹತ್ ಹಾಗೂ ಅದ್ಧೂರಿಯ ಶ್ರೀ ದೇವಿ ಮಹಾತ್ಮೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಲವು ವಿಶೇಷ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳನ್ನು ಈ ಬಯಲಾಟ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಬಯಲಾಟಕ್ಕೆ ಮೈದಾನ ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಿದ್ದು ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಪ್ರೇಕ್ಷರನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬಯಲಾಟ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆಯಿಂದ ಮುಂಜಾನೆ ತನಕ ಹಲವು ಆಕರ್ಷಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯಲಿದೆ.

ಹೊಸನಗರ ಮೇಳದ ಶ್ರೀದೇವಿ ಮಹಾತ್ಮೆ....ಕಡತ ಚಿತ್ರಗಳು

ಹೊಸನಗರ ಮೇಳದ ಶ್ರೀದೇವಿ ಮಹಾತ್ಮೆ....ಕಡತ ಚಿತ್ರಗಳು

ಹೊಸನಗರ ಮೇಳದ ಶ್ರೀದೇವಿ ಮಹಾತ್ಮೆ....ಕಡತ ಚಿತ್ರಗಳು

ಹೊಸನಗರ ಮೇಳದ ಶ್ರೀದೇವಿ ಮಹಾತ್ಮೆ....ಕಡತ ಚಿತ್ರಗಳು

ಸಮರ್ಥ ಕಲಾವಿದರು-
ಕಾಲಮಿತಿ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ತೆಂಕು ತಿಟ್ಟಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಶ್ರೀ ಹೊಸನಗರ ಮೇಳದವರು ಬಯಲಾಟ ನಡೆಸಿಕೊಡಲಿದ್ದಾರೆ.
ಖ್ಯಾತ ಭಾಗವತರಾದ ಪದ್ಯಾಣ ಗಣಪತಿ ಭಟ್, ಕುರಿಯ ಗಣಪತಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ರವಿಚಂದ್ರ ಕನ್ನಡಿಕಟ್ಟೆ ಇವರ ಗಾನ ವೈಭವ, ಚೈನತಕೃಷ್ಣ ಪದ್ಯಾಣ, ಬಿ.ಟಿ.ಜಯರಾಮ ಭಟ್, ಪದ್ಯಾಣ ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಭಟ್, ವಿನಯ ಆಚಾರ್ಯರ ಚೆಂಡೆ ಹಿಮ್ಮೇಳ   ರಂಗ ವೈಭವವನ್ನು ಸಾಕ್ಷೀಕರಿಸಲಿದೆ. ಮೇಳದ ಸಮರ್ಥ ಹಾಗೂ ತೆಂಕು ತಿಟ್ಟಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯ ವೇಷಧಾರಿ ಪೆರ್ಮುದೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ ಶೆಟ್ಟಿ ವಿಷ್ಣು, ಅತಿಥಿ ಕಲಾವಿದರು, ಸಮರ್ಥ ವಾಗ್ಮಿ ವಾಸುದೇವ ರಂಗ ಭಟ್ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಕಲಾಭಿಮಾನಿಗಳದ್ದು. 
ವಯಸ್ಸು ಎಪ್ಪತ್ತು ಸಂದರೂ ಹೊಸನಗರ ಮೇಳದಲ್ಲಿರುವ ಪರಂಪರೆಯ ಹಾಗೂ ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆಗೆ ಹೆಸರಾದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಹಿರಿತಲೆಮಾರಿನ ಕಲಾವಿದರಾದ ಶ್ರೀ ಸಂಪಾಜೆ ಶೀನಪ್ಪ ರೈ (ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತರು) ಹಾಗೂ ಶ್ರೀ ಶಿವರಾಮ ಜೋಗಿ ಬಿ.ಸಿ.ರೋಡ್ ಇವರ ಮಧು ಕೈಟಭರ ಪಾತ್ರ ಆಟದ ವಿಶೇಷ ಆಕರ್ಷಣೆಯೂ ಹೌದು. ಇವರಿಬ್ಬರ ಜೋಡಿ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ನಾಚಿಸಬೇಕು. ಅಷ್ಟು ಸಮರ್ಥ ನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ನೀವು ಈ ಹಿಂದಿನ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುತ್ತೀರಿ.  ಬಡಗು ಮೂಲದ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಹೆಗಡೆ ಯಲಗುಪ್ಪ ಅವರ ಮೋಹಕ ಮಾಲಿನಿ, ತೆಂಕು ತಿಟ್ಟನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿ ಅಬ್ಬರದ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಸುಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿರುವ ಸದಾಶಿವ ಶೆಟ್ಟಿಗಾರ್ ಅವರ ಮಹಿಷಾಸುರ, ಪಾತಾಳ ಪರಂಪರೆಯ ಹಿರಿಯ ಸ್ತ್ರೀವೇಷಧಾರಿ ಅಂಬಾ ಪ್ರಸಾದ ಪಾತಾಳ ಅವರ ಶ್ರೀದೇವಿ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ನೀವು ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಲಿದ್ದೀರಿ.
ಹೊಸನಗರ ಮೇಳದ ಸಮರ್ಥ ಪುಂಡು ವೇಷಧಾರಿಗಳಾದ ದಿವಾಕರ ರೈ ಸಂಪಾಜೆ ಹಾಗೂ ವೇಣೂರು ಸದಾಶಿವ ಆಚಾರ್ಯರ ಚಂಡ-ಮುಂಡರ ಅಬ್ಬರದ ಕುಣಿತ, ತೆಂಕು ತಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಕ್ತಬೀಜನ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಬೆರಳೆಣಿಕಯ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಲಾವಿದರ ಪೈಕಿ ಅಗ್ರಮಾನ್ಯರಾಗಿರುವ, ಕುಣಿತ, ವೇಷ, ಮಾತು ಮೂರರಲ್ಲೂ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆ ಹೊಂದಿರುವ ಶ್ರೀ ಸುಬ್ರಾಯ ಹೊಳ್ಳ ಸಂಪಾಜೆ ಅವರ ರಕ್ತಬೀಜನ ಪಾತ್ರ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರಲಿದೆ. ಹಿರಿಯ ರಾಜವೇಷಧಾರಿ, ಬಣ್ಣದ ವೇಷಧಾರಿ ಶ್ರೀ ವೇ.ಮೂ.ಜಗದಾಭಿ ಪಡುಬಿದ್ರಿ ಅವರ ಪರಂಪರೆಯ ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಶುಂಭಾಸುರನ ಪಾತ್ರ, ದೇವೇಂದ್ರನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೆಸರುವಾಸಿ, ಹಿತಮಿತ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯ ಜಯಾನಂದ ಸಂಪಾಜೆ ಅವರ ದೇವೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರ ರಂಜಿಸಲಿದೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಹಾಸ್ಯಗಾರರಾದ ಬಂಟ್ವಾಳ ಜಯರಾಮ ಆಚಾರ್ಯ, ಸೀತಾರಾಮ ಕುಮಾರ್ ಕಟೀಲು, ಇತರ ಯುವ ಕಲಾವಿದರಾದ ಪ್ರಜ್ವಲ್ ಕುಮಾರ್, ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಪಡ್ರೆ, ವಿಶ್ವನಾಥ ಎಡನೀರು, ಸಂತೋಷ್ ಎಡನೀರು, ಪ್ರಕಾಶ್ ನಾಯಕ್ ನೀರ್ಚಾಲು.... ಮತ್ತಿತರರು ಇತರ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವರು.
-----------
ಆಟದ ಇತರ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳು....
-ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಅರಳುವ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುವುದು.
-ಸಿಂಹನೃತ್ಯ
-ಕದಂಬ ವನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀದೇವಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಅಲಂಕಾರದ ಉಯ್ಯಾಲೆ
-ಹತ್ತು ಕೋಣಗಳ ಮರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಹಿಷಾಸುರನ ಪ್ರವೇಶ
-ಕದಂಬ ವನದಲ್ಲಿ ಅಲೌಕಿಕವಾದ ಪರಿಮಳ
-ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ರಕ್ತಬೀಜಾಸುರರ ಜನನ
-ಭೂಮಿಯೊಡೆದು ಬರುವ ದೇವಿಯ ಕಾಳಿ ಅವತಾರ
-ರಕ್ತೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಗೆ ತುಳುನಾಡಿನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನೇಮ
-ಹಾಗೂ ಸುಡುಮದ್ದಿನ ಪ್ರದರ್ಶನ.
-ಅತಿಥಿ ಕಲಾವಿದರಾಗಿ ಕುರಿಯ ಗಣಪತಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಜಗದಾಭಿರಾಮ ಪಡುಬಿದ್ರಿ, ವಾಸುದೇವರಂಗ ಭಟ್ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವರು.
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗೌಜಿಯ ಆಟವೊಂದಕ್ಕೆ ನೀವು ೧೯ರಂದು ಮುಡಿಪಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಿಗಲಾಗಲಿದ್ದೀರಿ. ನೀವೂ ಬನ್ನಿ, ಯಕ್ಷಗಾನಾಸಕ್ತ ನಿಮ್ಮ ಬಂಧು ಮಿತ್ರರಿಗೂ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ವಾಗತ.

----------
ಮುಡಿಪು ಎಲ್ಲಿದೆ...ಮುಡಿಪಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಹೇಗೆ....
ಮುಡಿಪು ಎಂಬ ಊರು ಮಂಗಳಗಂಗೋತ್ರಿ ಕೊಣಾಜೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಿಂದ ಸುಮಾರು ಐದು ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿ ವಿಟ್ಲ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಕಂಬಳಪದವು ಇನ್‌ಫೋಸಿಸ್ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನಂತರದ ಸ್ಟಾಪ್ ಮುಡಿಪು. ಇದು ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಸುಮಾರು ೨೨ ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ. ಸ್ವಂತ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಬರುವಿರಾದರೆ ಸುಮಾರು ೩೫ ನಿಮಿಷದ ದಾರಿ. ರಾಜ್ಯ ರಸ್ತೆ ಸಾರಿಗೆ ನಿಗಮದ ೫೧ಕೆ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಸ್ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಸುಮಾರು ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆಗೊಂದರಂತೆ ಇದೆ.
ಅಥವಾ ಮೇಲ್ಕಾರಿನಿಂದ ಬರುವಿರಾದರೆ, ಮೇಲ್ಕಾರಿನಿಂದ (ಪಾಣೆಮಂಗಳೂರು) ಕೊಣಾಜೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೧೨-೧೩ ಕಿ.ಮೀ. ಬಂದಾಗ ಮುಡಿಪು ಸಿಗುತ್ತದೆ, ವಿಟ್ಲದಿಂದಲೂ ಬರಬಹುದು.
ಬರಹ, ಚಿತ್ರ-ಕೆಎಂ (ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ ಯಕ್ಷಗಾನ ಗ್ರೂಪ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ ಲೇಖನ)

Tuesday, April 14, 2015

ಸಾವಿರ ಕಾಲಕು ಮರೆಯದ ನೆನಪು...


ಕಾಲೇಜಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಹೇಳಿ ಬಂದ ನಂತರ ಅತ್ತ ತಲೆ ಹಾಕಿಲ್ವ.... ವರ್ಷಗಳ ಮೇಲೆ ವರುಷಗಳು ಉರುಳಿದ ಬಳಿಕ ನೀವು ಕಲಿತ, ನಿಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ, ನೀವು ಕಲಿಸಿದ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ನಿಶ್ಯಬ್ಧವಾಗಿ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಬರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೀರ.... ಹಾಗೇನಾದರೂ ನೀವು ಮೈ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಸಿನಿಮಾದ ಸುದೀಪ್ ಥರ ಸುತ್ತು ಬಂದರೆ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ನೆನಪುಗಳ ರೀಲುಗಳು ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಸೀನ್ ಮೇಲ್ ಸೀನ್ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತದೇ ಅಥವಾ ಕಟ್ಟಬಹುದು ಅಲ್ವ...

ಆಗಿನ ಮನಸ್ಸು, ಆಗಿನ ಹುಡುಗಾಟ, ಇಡೀ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ನಾವೇ, ಇದು ನಮ್ಮದೇ ಕಾಲೇಜ್, ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಆಟ ಎಂಬಂತಹ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲಾ ಯಾವತ್ತಿಗೋ ಮಣ್ಣು ಹಿಡಿದು ಹೋಗಿದ್ದು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸುತ್ತು ಹೊಡೆದರೆ, ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾಲೇಜಿನ ಮುಂದೆ ನಾನೆಷ್ಟು ಸಣ್ಣವ.... ಇಂದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ನನ್ನದೇನೂ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.... ನನ್ನ ಹೆಸರಿಡಿದು ಕರೆಯುವವರೂ ಇಲ್ಲ.... ಆಗಿನ ಹುಡುಗಾಟದ ದಿನಗಳೇ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದವು... ಗಾಢ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಕನಸಿನ ಹಾಗೆ ಕಳೆದು ಹೋದ ದಿನಗಳು ಎಂದು ಭಾಸವಾಗದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿ....

ಆತ್ಮದ ಹಾಗೆ ಕಾಲೇಜ್ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದೇನೋ... ಅದಕ್ಕೆ ಆಕಾರ, ಭಾವ, ಭಾಷೆ, ಭಾವನೆ ಇದೆಯಾ... ಹಾರಾಡಿದವನಿಗೂ ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನೀಡಿದೆ, ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬಂದು, ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಗಾಂಧಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಕೆಟಗರಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಕಾಲೇಜ್ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದೆ. ಡಿಸ್ಟಿಂಕ್ಷನ್‌ ಪಡೆದವನನ್ನೂ, ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹಾಕಿದವನನನ್ನೂ ಕಾಲೇಜ್ ಒಂದೇ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಂಡಿದೆ. ಆ ಕೆಂಪು ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟಡ, ದೊಡ್ಡ ಬಾಗಿಲು, ಇಷ್ಟುದ್ದದ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾ ಭವನ, ಹಸಿರು ಫ್ರೇಮಿನ ಕಿಟಕಿಗಳು, ರಾಜರ ಅರಮನೆಯಂತಹ ಹಿಡಿಗೆ ಸಿಲುಕದ ಅಷ್ಟಗಲದ ಕಂಭಗಳು, ಎದುರು ಕಿವಿಗಡಚಿಕ್ಕುವ ವಾಹನಗಳ ಹಾರನ್ ನಡುವೆನೇ ಪಾಠ ಕೇಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ.... ಎಲ್ಲ ಸಹಜ ಫೀಚರ್‌ ಗಳ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಟಗರಿಯವರಿಗೂ ಕಲಿಸಿದ ಕಟ್ಟಡವದು ಕಾಲೇಜ್....ಪಾಸಿಟಿವ್ ಆಗಿ ಬಳಸಿದವನಿಗೆ ಕಾಲೇಜ್ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ನೆಗೆಟಿವ್ ದಾರಿ ಹಿಡಿದರೆ... ಅದೇ ದಾರಿ ತೋರಿಸಬಹುದು... ಅಷ್ಟೇ... ಇದರಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ನಾವು ಆ ಕಾಲೇಜನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸುತ್ತೇವೋ ಹಾಗೆ...ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಭಕುತಿಕೆ.... ಒಬ್ಬ ಭಾರಿ ಗಮ್ಮತ್ ಮಲ್ತೆ, ಅಂದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ಕಲ್ತೆ, ಅನ್ನಬಹುದು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿ ಒಲಿದರಬಹುದು. ಮಗದೊಬ್ಬ ಡಿಬಾರ್ ಆಗಿರಬಹುದು, ಉಗಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು, ಪ್ರೈಸ್ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿರಬಹುದು. ವಿಶಾಲ ಸಭಾಂಗಣದ ರಸಮಂಜರಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿ ಶಹಬ್ಬಾಸ್ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು.... ಕಾಲೇಜಿನ ಗೋಡೆಗಳು, ಸ್ತಬ್ಧ ನೋಟಿಸ್ ಬೋರ್ಡ್ ಗಳು, ಕ್ಯಾಂಟೀನ್, ಸ್ಟಾಫ್ ರೂಂ, ಎನ್‌ ಎಸ್‌ ಎಸ್ ಕೊಠಡಿ, ಎಂದೂ ಮುಚ್ಚದ ಗೇಟು, ನವ್ಯ ಕವನಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯಾಗುವ ಟಿಪಿಕಲ್ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ಟು.. ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿರುವ ಸೈನ್ಸ್ ಬ್ಲಾಕ್.... ಹೀಗೆ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯೂ ಕಾಲೇಜು ಬದುಕಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಒದರುವಂತೆ ಭಾವಸವಾಗಬಹುದು... ಬೇಕಿದ್ದರೆ ನೀವು ಕಲಿತ ಕಾಲೇಜಿಗೊಮ್ಮೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿ...


ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ತಡವಾಗಿ ಬಂದು, ಕ್ಲಾಸ್ ಬಂಕ್ ಮಾಡಿ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಟಾಕೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕಹೋನಾ ಪ್ಯಾರ್ ಹೇ ನೋಡಿ.... ಎಕ್ಸಾಂಗಾಗುವಾಗ ಓದಿ ಪಾಸುಗವ ಕೆಟಗರಿ ಇದೆ. ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಬಂದು ತತ್ವಜ್ಷಾನಿಗಳ ಹಾಗೆ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಭವನದ ಎದುರಿನ ಚಾಚಿದ ಸೋಮಾರಿ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ವಜ್ನಾನಿಗಳ ಹಾಗೆ ಕುಳಿತು ಏನನ್ನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಅವು ದಾಲಾಪುಜ್ಜಿ ಬುಡು ಅಂತ ಸದಾ ನೆಗೆಟಿವ್ ಡಯ್ಲಾಗ್ ಬಿಟ್ಟು, ಪರೀಕ್ಷೆಗೂ ಬಂಕ್ ಹಾಕುವ ಮಂದಿ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ. ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬಂದು, ಒಂದೂ ಕ್ಲಾಸು ತಪ್ಪಿಸದೆ, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಕ್ಕಿ ಬೀಳದೆ, ಕೊನೆಗೆ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೆನಪುಳಿಸಿ ಬಿಡುವ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸ್‌ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಲೆಕ್ಚರರ್ಸ್ಗೆ ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸ್ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ತರ್ಲೆಗಳೂ ನೆನಪಲ್ಲಿರ್ತಾರೆ ಅಲ್ವ....
ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿ ಥರ ಇದ್ದವರು ಮುಂದೆ ಏನೇನೋ ಆಗಿಬಿಡಬಹುದು.... ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸಕಲ ಕಲಾ ಪಾರಂಗತರಂತೆ ಮೆರೆದವರು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬಂದು ಗಾಂಧಿಯಂತೆ ಪೋಸನ್ನೂ ಕೊಡಬಹುದೇನೋ... ಅಂತೂ ಗಾಂಧಿ ಹೆಸರು ಮಿಸ್ ಯೂಸ್ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ವರ್ಗದವರು ಸಮರ್ಥರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುಸುತ್ತದೆ...

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುವ ವೇಳೆಯ ವಯಸ್ಸೇ ಅಂಥಹದ್ದು... ಆಗಿನ ಸ್ಪಿರಿಟ್ಟೇ ಅಂತದ್ದು... ಆಗಿನ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯಗಳೇ ಅಂಥಹದ್ದು.... ಮುಂದೆ ಬದುಕು ಕಲಿಸುವ ಅನುಭವಗಳ ಮುಂದೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರತಿ ಅನುಭವವನ್ನು ತಾಳೆ ನೋಡುವ ಸಂದರ್ಭ ಬರುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅನುಭವಿ ಲೆಕ್ಚರರ್ಸ್ ಯಾಕೆ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದರು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ... ಅಲ್ವ....
ಅಲ್ಲಿ ಕಲ್ತಿದ್ದು, ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಬೊಬ್ಬಾಟ, ಹಾರಾಟ, ಪಿಸುಮಾತು, ಕುಡಿನೋಟ, ಆತಂಕ, ವಿರಹ, ದುಮ್ಮಾನ, ಟೆನ್ಶನ್, ಕಾಣದ ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತ ಸಣ್ಣ ತೊಳಲಾಟ....ಲೆಕ್ಚರರ್ಸ್ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದು ಕಿವಿಮಾತು ಎಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಬಂದ ಹಾಗಾಗಬಹುದು.

ಎಷ್ಟು ಬಳಸ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆವು, ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆವು, ಏನು ಮಾಡ್ಬಹುದಿತ್ತು, ಏನು ಮಾಡ್ಬಾರ್ದಿತ್ತು ಛೆ... ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲೂ ಬಹುದು....
ಆದರೆ, ಕಳೆದ ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು, ನಾವು ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾರೋ ರಾಜರ ಹಾಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ... ನಿಮ್ಮನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಕಂಡು, ಆದರಿಸಿ, ರಾಜ ಮರ್ಯಾದೆ ನೀಡುವವರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಅವರೂ ಕಲಿತು ಹೊರಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ವ ಅಂತ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಂದುಕೊಂಡು ನೀವು ಖುಷಿ ಪಡಬಹುದು.
ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ದುಗುಡದ ಸಹಿತ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಬಂದು ಮತ್ತೆ ರಿಫ್ರೆಶ್ ಆಗುವುದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮೆದುರಿಗಿರುವ ಮಾರ್ಗ.

ಮೊನ್ನೆ, ನಾನು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದಾಗ, 15 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಭೇಟಿಯಾದ ಆಗಿನ ಲೆಕ್ಚರರ್, ಈಗಿನ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾದ ಸುನಂದಾ ಮೇಡಂ, ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡಾಕ್ಷಣ ನೀವು... ಅಲ್ವ ಅಂತ ಹೆಸರು ಹಿಡಿದು ಕರೆದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯ,ಸಂಭ್ರಮ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಆಯ್ತು... ಹಾಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬರೆಯಬೇಕಾಯ್ತು.... ನಿಮ್ಮ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿಯಲ್ಲೂ ಅನುಭವಗಳ ಹೂರಣ ಇರಬಹುದಲ್ವ.... ಇದೇ ಥರ....


Saturday, April 4, 2015

ಹ್ಯಾಪ್ಪಿ ಬಿ ಹ್ಯಾಪ್ಪಿಯೋ...happy to be alone!



ಒಂಟಿತನ ಬೇರೆ, ಏಕಾಂಗಿತನ ಬೇರೆ. ದೈನಂದಿನ ಜಂಜಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೈರಾಣಾದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಬಯಸುವುದು ಒಂದು ಕೂಲ್ ಕೂಲ್ ಏಕಾಂತವನ್ನು. ಆ ಏಕಾಂಗಿತನ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ವಿಮರ್ಶಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ, ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಎನರ್ಜಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆದು ಬೂಸ್ಟ್ ಆಗೋದಕ್ಕೆ, ಯಾರೋ ಎರಚಿದ ಕೆಸರನ್ನು ತೊಳೆದು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನಿರ್ಮಲರಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಸಹಕರಿಸೀತು....

-------





ಉಕ್ಕುವ ಸಾಗರವಿದ್ದರೂ ಕುಡಿಯಲು ನೀರಲ್ಲ ಎಂಬ ಹಾಗೆ, ಕೈತುಂಬಾ ದುಡ್ಡಿದ್ದರೂ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಯೋಗವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಹಾಗೆ.... ಜನಜಂಗುಳಿಯ ನಡುವೆಯಿದ್ದೂ ನಿಮಗೆ ಮಾತನಾಡಲು, ನಿಮ್ಮನ್ನು  ಕೇಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಏಕಾಂಗಿತನ ನಿಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇನೋ...ನೀವಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಲ್ಲ, ಆದರೆ ಏಕಾಂಗಿಗಳು.
ಯೋಚಿಸಿ, ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ....ಸುಮಾರು ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಯಾರದ್ದೂ ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ ನೀವು ಒಂಟಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ.. ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯಾದರೂ...
ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡಲು, ಕೆಣಕಲು, ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಸಲು ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ... ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನಾ ಸರಣಿಗಳಿಗೆ ನೀವೇ ಒಡೆಯರು.
ಕಚೇರಿಯಲ್ಲೋ, ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಂನಲ್ಲೋ, ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲೋ.... ಇಂತಹ ಏಕಾಂತ ನಿಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಬಲ್ಲುದು. ದಿನಪೂರ್ತಿ ಅದೇ ಮಾತು, ಅದೇ ಚಾಟ್, ಅದೇ ಟಿ.ವಿ., ಅದೇ ಹರಟೆ, ಕಾಲೆಳೆಯೋದು, ದೂರುವುದು, ಕಾದುವುದು, ಬಾರ್ಗೈನ್ ಮಾಡೋದು, ಅಸೂಯೆ ಪಡೋದು, ಸಂಶಯಪಡೋದು, ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಹಿಡಿಯೋದು, ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲದ ಊಟ ಮಾಡೋದು, ಬಟ್ಟೆ ಒಗಿಯೋದು, ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಮತ್ತೆ ಲೋಟ ತೊಳಿಯೋದು... ಇಷ್ಟೇನಾ.... ಇದಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಒಂದು ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಬದಲಾವಣೆ ಬೇಡವಾ...
ಅದೇ ಏಕಾಂತ...
ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಬಂದ್ ಮಾಡಿ, ಚಾಟಿಂಗ್ ನಿಲ್ಸಿ, ಹರಟೆಗೆ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಇರಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಟ್ರೆಂತ್, ವೀಕ್ನೆಸ್ ಗೊತ್ತಾಗೋದು. ಯಾರೋ ಹೊಗಳ್ತಾರೆ, ಯಾರೋ ಕಾಲೆಳಿತಾರೆ, ಇನ್ಯಾರೋ ಬೇಳೆ ಬೇಯ್ಸೋದಕ್ಕೆ ಬಕೆಟ್ ಹಿಡಿತಾ ಇದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನೀವು ಅದೇ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗಿ ಮೈಮರೆತರೆ... ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಇಂಪ್ರೆಶನ್ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುವ ಭಯವಿದೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ.
-ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಲ, ದೌರ್ಬಲ್ಯ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ. ನಾವು ಹೇಗೆ ಇದ್ದೀವಿ, ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತೀವಿ, ನಮ್ಮ ಪರ್ ಫಾರ್ಮೆನ್ಸ್ ಏನು ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ಅಂತರಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ನಡುವೆ ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾರೋ ಅತಿಯಾಗಿ ಹೊಗಳ್ತಾರೆ, ವಿನಾ ತೆಗಳ್ತಾರೆ ಅಂತಾದ್ರೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಉಬ್ಬುವುದೋ, ಡಿಪ್ರೆಸ್ ಆಗುವುದೋ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.....
-ಯಾರಿಂದಲೋ ನಿಮಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿದೆ. ಯಾರದ್ದೋ ನಡವಳಿಕೆ ನಿಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧ ಅನ್ನಿಸಿದೆ.. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನಿಮಗೆ ಹರ್ಟ್ ಮಾಡಿದೆ... ಯಾರೋ ಬೇಕೆಂದೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೆಣಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ... ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಎಗರಾಡಿ, ಹಾರಾಡಿ, ಬೈದು, ಕಿರುಚಿ, ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಅಬ್ಬರಿಸಿ ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯಬೇಕಿಲ್ಲ....
-ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸ ಅಂದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಪದೇ ಪದೇ ವೈಫಲ್ಯ (ಆಗಾಗ ನೆಟ್ ಡಿಸ್ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿ ಚಾಟಿಂಗ್ ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಆದ ಹಾಗೆ). ಪ್ಲಾನ್ ಪ್ರಕಾರ ಯಾವುದೂ ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸೋಲು ಬರ್ತಾ ಇದೆ.... ಆಗೆಲ್ಲಾ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ, ನೆಗೆಟಿವ್ ಯೋಚನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹತಾಶರಾಗಿ ಏನೇನೋ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಡಿ. ಒಂದು ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು ಕೈಲಿರೋ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದು ಗೋಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಬೇಡಿ, ಯಾರದ್ದೋ ನಂಬರ್ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿ ಹಾಕ್ಬೇಡಿ...
-ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವು ನಿಮ್ಮ ಕೈ ಹಿಡಿದಿದೆ. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳಿ ಹೊನ್ನ ಶೂಲಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಜನ ರೆಡಿ ಆಗಿದ್ದಾರೆ... ಆಗಲೂ ಉಬ್ಬಿ, ಮೈಮರೆತು ಏನೇನೋ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಡಿ.
-------------
ಮತ್ತೇನು ಮಾಡ್ಬೇಕು....
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಆಗಿ...
ಅಂದ್ರೆ ಸಣ್ಣ ವಾಕ್ ಹೋಗಿ, ಸಣ್ಣದೊಂದು ರೈಡ್ ಮಾಡಿ.... ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಿ... ಅಥವಾ ಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಗದೆ ಜಂಗುಳಿಗಳಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿ ತುಂಬ ಮನಶ್ಸಾಂತಿ ಕೊಡೋ ದೇವಸ್ಥಾನವೋ, ಪಾರ್ಕೋ, ತೋಟವೋ ಎಲ್ಲಿಗಾದರೂ ಹೋಗಿ... ಒಂದು ಏಕಾಂತ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಮ್ಮ ಕುರಿತು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದಷ್ಟು ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ 24 ಗಂಟೆಯೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಸ್ವತಃ ನಾವೇ ಆಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದ್ದರಂದ ಸಂದಿಗ್ಧಗಳಲ್ಲಿ, ವೈಫಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಅಸಹನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೂಡ್ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು, ಮತ್ತೆ ಬೂಸ್ಟಪ್ ಆಗಲು, ಮತ್ತೆ ಪುಟಿದೇಳಲು ನಮ್ಮದೇ ಚಿಂತನೆಗಳು, ಸಾಂತ್ವನಗಳು ಬೇಕಿರುತ್ತವೆ. 
ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ... ಒಂದು ಗೊಂದಲ, ಒಂದು ಸೋಲು, ಒಂದು ಅಪಾರ್ಥದ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಿ ಕೂಲಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ಅದು ಸಿಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅವುಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಪರಿಹಾರ ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಬಿಝಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ವಿಮರ್ಶೆಗೂ ಸಮಯ ಸಾಕಾಗದೆ, ಸ್ವವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವ ಏಕಾಂಗಿತನವೇ ದೊರಕದೆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದ ಆಗುತ್ತೇವೆ. ಸರಿ ತಪ್ಪು ಯೋಚಿಸದೆ ದುಡುಕಿ ಆಡಿ, ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುವ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ.
ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದ್ದು...
ಹ್ಯಾಪ್ಪಿ ಟು ಬಿ ಅಲೋನ್ ಅಂತ....
ನೀವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದಿಗಳಾಗಬೇಕು, ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಬೇಕು, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದುರಹಂಕಾರದಿಂದ ಸಾಗಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ಈ ವಾಕ್ಯಾಂಶದ ಸಾರವಾಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಏಕಾಂಗಿತನದಲ್ಲೂ ಖುಷಿಯಿದೆ, ನೆಮ್ಮದಿ ಇದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅದು ಮತ್ತೆ ಬದುಕು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಟಾನಿಕ್ ಆಗಿಯೂ ಬರಬಹುದು. ಪೆಂಡಿಂಗ್ ಇರಿಸಿದ ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ಪೇಸ್ ಒದಗಿಸಬಹುದು. ಹಳತೊಂದು ಕೋಪದ ಶಮನ, ಹೊಸದೊಂದು ಗೆಲವಿನ ಅಹಂಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಬ್ರಹ್ಮಗಂಟು ಅಂದುಕೊಂಡ ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದಗ್ಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನೂ ಏಕಾಂತ ಒದಗಿಸಬಹುದು.
ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿನ ಆಪರೇಟಿಂಗ್ ಸಿಸ್ಟಂ ರಿಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಸಕಾಲ ಏಕಾಂತ...
ದಿನದ ಹತ್ತು ಹಲವು ತಪ್ಪುಗಳ ಪರಾಮರ್ಶೆ, ಒಡನಾಟದ ವಿಮರ್ಶೆ, ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಗಳ ಹುಟುಕಾಟಕ್ಕೂ ವೇದಿಕೆ ಏಕಾಂತ...
---------
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದು ವಾಸ್ತವದ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಂತ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು, ಎಲ್ಲಾ ನೆಮ್ಮದಿ, ಏಕಾಂತ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹುಂಬತನವಾಗಲಿ, ಸತತವಾಗಿ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಕಾಂಪ್ರಮೈಸ್ ಆಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಅಲ್ವ....
-ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ರೆಸ್ಟ್ ಬೇಕು ಅಂತ ಕೂತಿದ್ದೀರಿ... ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಅನಾಸಿನ್ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತನಾಡಿ, ಫೋನ್ ಇಡೋದೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾದ್ರೆ, ಸುಮ್ನೇ ತಲೆ ನೋಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ತೀರಾ ಅಥವಾ ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮುಗಿಸಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಪಡ್ಕೊಳ್ತೀರೋ...
-ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ದೂರುವುದೇ ಕೆಲಸ. ಕಾರಣ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಏನನ್ನಾದರೂ ದೂರುತ್ತಲೇ ಇರ್ತಾನೆ. ನಿಮಗದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಸೈಲೆಂಟ್ ಆಗಿ ಕೂರಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ತೀರಿ... ಆಗ ಏನು ಮಾಡ್ತೀರಿ. ಆ ಜಾಗ ಬದಲಿಸುತ್ತೀರಾ... ನಿಷ್ಠುರವಾಗಿ ಆತನಲ್ಲಿ ನನಗಿದೆಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಅಂತೀರಾ...
-ಒಬ್ಬ ಇನ್ಸೂರೆನ್ಸ್ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಬರ್ತಾನೆ. ಬದುಕಿನ ಬೆಲೆ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ಆ ಕಂಪನಿಯ ಪಾಲಿಸಿ ತಗೊಳ್ಳದಿದ್ರೆ ಬದುಕೇ ವೇಸ್ಟ್ ಅನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೊರೀತಾನೆ....
ಆಗ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಈ ಪಾಲಿಸಿ ಇದ್ರೆ ಮುಂದೆ ನನಗೇ ಒಳ್ಳೇದು ಅಂತ ಕನ್ವಿನ್ಸ್ ಆದ್ರೆ ಪಾಲಿಸಿ ಮಾಡಿಸ್ತೀರೋ... ಅಥವಾ ಈಗಾಗಲೇ ಹತ್ತಾರು ಪಾಲಿಸಿ ಮಾಡಿ ಕೈಸುಟ್ಟುಕೊಂಡ್ರೂ ಬಿಡದೆ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯದಿಂದ ಒಳಗೊಳಗೇ ಶಾಪ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಮತ್ತೊಂದು ಪಾಲಿಸಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ತೀರೋ...

 ಇವೆಲ್ಲಾ ಸಂದಿಗ್ಧಗಳು... ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಾರು ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡಬಹುದು. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸ್ವಂತ ನಿರ್ಧಾರ, ಸ್ವಂತ ವಿವೇಚನೆ, ಸ್ವಂತಿಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಮುಖ್ಯ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಮಗೆ ಕನ್ವಿನ್ಸ್ ಆಗುವ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಖುಷಿಕೊಬಲ್ಲವು ಅನ್ನೋದು ನೆನಪಿರಬೇಕು, ಹೊರತು ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು ತಲೆ ತಿನ್ನೋನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ವಾಸ್ತವ. ಇಂತಹ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ, ಗಟ್ಟಿತನಕ್ಕೆ ಸ್ಪೇಸ್ ಕೊಡುವ ಏಕಾಂತ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ.... ಮತ್ತು ಮೆಟೀರಿಯಲಿಸ್ಟಿಕ್ ಜಗತ್ತಿನೊಳಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಕಾಪಿಡಬಲ್ಲ ಒಂದು ಅವಕಾಶವೂ ಹೌದು....

ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ... ತಾವೂ ನಕ್ಕು ಸುತ್ತಲಿನವರನ್ನು ನಗಿಸುವವರೆಲ್ಲಾ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಾಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಏಕಾಂತದ ಕಣ್ಣೀರನನ್ನು ಉಳಿದವರು ಕಾಣಬೇಕೆಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಏಕಾಂತವೊಂದು ಖಾಸಗಿ ಪ್ರಪಂಚ. ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮ ನಗು, ಅಳುವಿಗೆ ನೀವೇ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗುವ ತಾಣವದು ಅಂತ...

Saturday, March 28, 2015

ನಿನ್ನ ನೀನು ಮರೆತರೇನು ಸುಖವಿದೇ...



ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಗೌರವಿಸುವುದು ಯಾವುದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ... ರೂಪ, ಉಡುಪು, ಮಾತು, ದುಡ್ಡು... ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, ನಿತ್ಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಒಡನಾಟಕ್ಕೆ ಸಿಗುವವರು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರದವರಾಗುವುದು, ಆಪ್ತರೆನಿಸುವುದು ಸಂಬಂಧಗಳೇರ್ಪಡುವುದು ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅಲ್ವೇ... ಮಾತು, ನಡಿಗೆ, ಕೃತ್ಯ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟವ ಯೋಚನೆ..
ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದಲೇ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ನಾವು ಹಾಗೆ ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರ ಇಡೀ ಚಿತ್ರಣವನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಬಲ್ಲ ಚಿಂತನೆ ಅಥವಾ ಧೋರಣೆಯೇ ಬದಲಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಕೂಡಾ ಹೊರಟು ಹೋದ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೆ....


-------------

ಯಾರೋ ಗಾಯಕ, ಯಾರೋ ಕಲಾವಿದ, ರಾಜಕಾರಣಿ, ಧರ್ಮಗುರು, ನಟ-ನಟಿಯರು ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೆಸರುವಾಸಿಗಳೆಂದಾದರೆ ಆ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪುವಲ್ಲಿ ಅವರದ್ದೇ ಆದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಾಧನೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಚಿಂತನೆಯೂ ಇತ್ತೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ಅವರು ಒಂದು ಯಶಸ್ಸಿನ ಶಿಖರ ತಲುಪಬೇಕಾದ ವರೆಗಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಎಡರು ತೊಡರುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು. ಅವೆಲ್ಲಾ ಲೋಕಮುಖಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಯಶಸ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಂತ ಮಾತ್ರ. 
ಏನೇ ಇರಲಿ..ಓರ್ವ ಎಸ್.ಪಿ.ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ, ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್, ಅಬ್ದುಲ್‌ ಕಲಾಂ, ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್‌... ಆಯಾ ಕ್ಶೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿದವರು, ಯಾಕೆ ಹೇಳಿ.. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತಿಕೆ ಇತ್ತು. ಅವರದ್ದೇ ಸಾಧನೆ ಇದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಅವರನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹೋಲಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ. ಎಸ್ಪಿ ಎಂದರೆ ಎಸ್ಪಿ, ಸಚಿನ್ ಎಂದರೆ ಸಚಿನ್, ಕಲಾಂ ಎಂದರೆ ಕಲಾಂ.... ಯಾರೂ ಕೂಡಾ ಇಂತಿಂತವರ ಥರ ಇರುವ ಕಲಾಂ ಎಂದೋ, ಅಂತಹವರ ಹಾಗಿರುವ ಎಸ್ಪಿ ಬಾಲು ಎಂದೋ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಗೆ ಅವರೇ ಸಾಟಿ ಎಂಬ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ ಕಾರಣ ಅವರದ್ದು ಆ ಮಟ್ಟಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ.
------------------
ನಾನು ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರುವುದು, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದೇ ಆದ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯಿದೆ. ನಮ್ಮದೇ ಆದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಯಾರನ್ನೋ ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಯಾರನ್ನೋ ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹುಚ್ಚಾಟ ಆಡುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿ ಇದಲ್ಲ ಎಂಬ ಹಾಗೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಮಗಿಷ್ಟ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ದುಡಿಯುವ ಇನ್ಯಾವುದೋ ರಂಗದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಎಕ್ಸ್‌ಪೋಸ್‌ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಎಡವುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. 
ಹಾಕಬೇಕಾದ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಕದೆ, ಇನ್ನೇಲ್ಲೋ ನಮಗೆ ಸಲ್ಲದ ‍ರಂಗದಲ್ಲಿ ಗೊಬ್ಬರ ಹೊತ್ತು ಹುಲುಸಾಗಿ ಫಸಲನ್ನೂ ತೆಗೆಯಲಾಗದೆ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕವನ ಬರೆಯಬೇಕಾದವ ಎಲ್ಲೋ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ಒಳ್ಳೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಆಗಬೇಕಾದವ ಇನ್ನೇಲ್ಲೋ ಸಿ.ಎ. ಆಗಿಯೋ, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಿಯೋ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಲೆಕ್ಕ ಪರಿಶೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಇದ್ದು ಹಾಡಬಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಪೊಲೀಸನೋ, ಮೇಷ್ಟ್ರೋ ಆಗಿ ಕಂಠ ಶೋಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು. 
ಹೌದು ಅವಕಾಶ, ಅದೃಷ್ಟ, ಸೂಕ್ತ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಕೂಡಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿಸುವುದು ಸತ್ಯ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಗಾಯಕನೂ ಎಸ್ಪಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಟರಾಗಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡವರೆಲ್ಲ ಅಮಿತಾಭ್‌ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ಯಾಟ್ ಹಿಡಿದವರೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. 
ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡುವ ಆಟೋ ಚಾಲಕನೋ, ಉತ್ತಮ ಯಕ್ಷಗಾನ ವೇಷ ಹಾಕಬಲ್ಲ ಟೆಕ್ಕಿಯೋ, ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೇಷ್ಟ್ರೋ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಬೇರೆ.... ಇರುವ ಕ್ಷೇತ್ರವೇ ಬೇರೆ ಎಂಬ ಹಾಗೆ...

----------------

ಸುಮ್ನೇ ಚಿಂತಿಸಿ ನೋಡಿ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಒಡನಾಡಿ, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಾಗಿ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಇರುತ್ತಾರೆ, ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.... ಅಲ್ವ... ಅವರೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರ್ತಾರ.... ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರಿಸಿರ್ತೀರಾ... 
ಇಲ್ವಲ್ಲ... ಕೆಲವೇ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಪ್ತರಾಗ್ತಾರೆ, ಯಾವತ್ತೂ ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸಾಮಿಪ್ಯ ಆಪ್ಯಾಯತೆ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೆ ಅವರೆಷ್ಟು ಮೌಲ್ಯದ ಶರ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ, ಯಾವ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಕಾರಣವಾಗುವುದಲ್ಲ. ಅವರ ಚಿಂತನೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿ, ಅವರ ಗುಣಗಳು ನಮಗೆ ಹಿತವಾಗಿ, ಹಿಡಿಸಿ, ಆತ್ಮೀಯರಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅದು ಬೆಳೆದು ಇಷ್ಟುವಾಗುವುದು ತಾನೆ....
ಹಾಗೆ ಒಬ್ಬರನ್ನು ನಾವು ಆತ್ಮೀಯರೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಗುಣ ಇರಬಹುದು, ಕೆಲವೊಂದು ನಡವಳಿಕೆ ಇಷ್ಟವಾಗದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವರು ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಂತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆತ್ಮೀಯರೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವುದಲ್ಲ. ನಾವು ಇಷ್ಟಪಡದ ಕೆಲ ಸ್ವಭಾವ ಅವರಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ, ನಾವೂ ಮೆಚ್ಚುವ ಗುಣ ಯಾರಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೋ, ನಮ್ಮದೇ ಯೋಚನಾ ಧಾಟಿ ಯಾರಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೋ ಅವರು ನಮಗೇ ಬೇಗ ಹತ್ತಿರದವರಾಗ್ತಾರೆ.
----------------
ಇನ್ನೂ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ತುಂಬ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮುಂಗೋಪಿಗಳಾಗಿರಬಹುದು, ಕೆಲವರು ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿರಬಹುದು, ಹೇಳಿದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಾರದವರು, ಕರೆದಾಗ ಫೋನ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡದವರು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಗಾಗ ಮರೆಯುವವರು, ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ರೇಗುವವರು.... ಹೀಗೆ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದವರು ನಿಮ್ಮ ಒಡನಾಡಿಗಳಿರಬಹುದು.ಹಾಗಂತ ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಒಂದೊಂದು ಗುಣ ಇಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರು ಹಿತರಲ್ಲ ಅನ್ತೀರ... ಇಲ್ಲ ತಾನೆ... 
ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಆಗಿರ್ತೀರಿ.... ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹದ ಮುಂದೆ ಒಬ್ಬನ ಸಿಟ್ಟು, ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ದುಡುಕು ಎಲ್ಲ ಅಭ್ಯಾಸ ಆಗಿರ್ತದೆ. ಅವರು ಹಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲೂ ಬಹುದು.
ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ.... ತುಂಬಾ ಸಿಟ್ಟಿನ ಮನುಷ್ಯ ಏಕಾಏಕಿ ತುಂಬಾ ಕೂಲ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅಸಹಜ ಅನ್ಸಲ್ವ... ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಎಗರಾಡಿ, ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಓ...ರಾಟ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯ ಏಕಾಏಕಿ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡದೆ ತಣ್ಣಗೆ ಕುಳಿತರೆ ಹೇಗಾಗಬಹುದು ನಿಮಗೆ...
ರಾಕ್ಷಸ ವೇಷ ಹಾಕಿದವ ಸ್ತ್ರೀ ವೇಷ ಹಾಕಿದ ಹಾಗೆ, ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಟ್ಸ್ ಮೇನ್ ಒಬ್ಬ ವಿಕೆಟ್ ಕೀಪಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ.... ಹಾಡಬೇಕಾದವ ಕುಣಿದ ಹಾಗೆ.....
ಯಾವತ್ತೂ ಇರುವ ಸ್ವಭಾವ ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಅಸಹಜವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅವರು ಪರಿಪೂರ್ಣರಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗಬಹುದು. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ... ನಾವು ಅವರನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಂಡಿರುವುದೇ ಅವರಲ್ಲಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ (ಅದು ವಿಕ್ಷಿಪ್ತವೂ ಆಗಿರಬಹುದು) ಗುಣಗಳಿಗೋಸ್ಕರ. ಅದುವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದಾದ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಅವರು ಅವರಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. 
ದೊಡ್ಡ ನಟನೊಬ್ಬ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ, ಕುಡುಕ ಅಂತ ನಮಗೆ ಆಫ್ ದಿ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ನಮಗೆ ಆತ ಇಷ್ಟವಾಗಿರುವುದು ಆತನ ನಟನೆಯಿಂದ, ಆತ ಕುಡುಕನೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಆತ ಕುಡಿತ ಬಿಟ್ಟರೆ ನಮಗೇನು ಅನ್ನಿಸದು. ಆದರೆ ನಟನೆಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ನಾವು ಆತನನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೇ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನಟನಾಗಿ. ಕುಡಿತ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲು ಅಷ್ಟೆ. ವಿಶಿಷ್ಟ ನಟನೆ ಅವರ ಬದುಕಿಗೆ ಐಡೆಂಟಟಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು. ಅದಕ್ಕೇ ಅವರು ಜನಪ್ರಿಯರಾಗುವುದು. ಅವರ ಕುಡಿಯುವ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಜನ ಸಹಜವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ....ಅಥವಾ ಅದು ನನಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ ಅಂತ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿರ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೆ.


------------


ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಪಾಸಿಟಿವ್, ನೆಗೆಟಿವ್ ಎನರ್ಜಿ, ಚಿಂತನೆಗಳು ಖಂಡಿತಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಸರಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗಲೂ, ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆಂದು ಭಾಸವಾದಾಗಲೂ ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಒಂದು ಅಂತರಾತ್ಮ ಇರುತ್ತದೆ. ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸ್ವವಿಮರ್ಶಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ವ....
ನನ್ನ ಇಂದಿನ ನಡೆ ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ.. ಇನ್ನು ಹೇಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು, ಇಂಪ್ರೂವ್ ಮಾಡ್ಕೋಬಹುದಿತ್ತು ಅಂತ ಚಿಂತಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೋಸ್ಕರವೋ, ಜನಪ್ರಿಯತಿಗೋಸ್ಕರವೋ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೋಸ್ಕರವೋ ನಾವು ನಮ್ಮಿಂದಾದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ಒಪ್ಪದೆ ವ್ಯರ್ಥ ವಾದವೋ, ಮೊಂಡು ವಾದವೋ, ಜಗಳವೋ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. 
ಅಂತಿಮವಾದ ಸತ್ಯ, ಅಂತಿಮವಾದ ನಿಜ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹೌದೆಂದು ಹೇಳುವ ಒಂದು ವರ್ತನೆ, ಸ್ವಭಾವ, ನಡವಳಿಕೆ ಅಂತ ಖಂಡಿತಾ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ನಾವು ದಾಟಿ ಹೋದರೆ ಅದು ನಮ್ಮದೇ ಅಂತರಾತ್ಮಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವಿಮರ್ಶೆಯ ಬಳಿಕವೂ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವ ಜನ್ಯ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದರೆ ಅದು ಖಂಡಿತಾ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತದೆ.


-----------------------------


ನೀನು ಹೇಗೆಯೇ ಇರು... ಈ ವಿಶಾಲ ಪ್ರಪಂಚದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವ ಒಂದು ಜೀವ ಇದ್ದೇ ಇದೆ... ನಿನ್ನಿಂದಾಗಿ ಖುಷಿ ಪಡುವ ಯಾರೋ ಎಲ್ಲೋ ಖಂಡಿತಾ ಇದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ಬದುಕು....
ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಹೌದಲ್ವೇ... ನಿಮ್ಮ ಉಡುಪು, ನಿಮ್ಮ ಹೇರ್ ಸ್ಟೈಲ್, ನಿಮ್ಮ ನಡಿಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ಮಾತು, ಕಾರ್ಯವೈಖರಿ, ಸಿಟ್ಟು, ಸೆಡವು, ಹಠ, ಗರ್ವ....ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ ಇರಬಹುದು. ಹಾಗೆಂದು ಅವುಗಳನ್ನೂ ಇಷ್ಟಪಡುವವರು, ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯರಾಗಿರುವವರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ (ಯೂನಿಕ್) ಗುಣದಿಂದಲೇ ನೀವು ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಛಾಪಾಗಿರ್ತೀರಿ. 
ಕಲಾಂ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ದೊಡ್ಡ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಎಂದು ನೆನಪಾಗುವ ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಬೆಳ್ಳಿ ವರ್ಣದ ಉದ್ದ ಕೂದಲು ನೆನಪಾಗಲ್ವ.... ಮೋದಿ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಅವರ ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡದ ಜೊತೆಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಉಡುಪು ಕೂಡಾ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬರಲ್ವ.... ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್ ಎನ್ನುವಾಗ ಅವರ ಗಡಸು ಧ್ವನಿ ಜೊತೆಗೆ, ಉಡುಪಿನ ಮೇಲೆ ಹೊದೆಯುವ ದಪ್ಪ ಶಾಲು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬರಲ್ವ....
ನಾವು ಅಮಿತಾಭ್, ಕಲಾಂ, ಸಚಿನ್ ಅಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಮಗೂ ಒಂದು ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದವರು ನಾವೇ... ಅದರಿಂದ ನಾವು ದೂರವಾದರೆ ನಮ್ಮ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಗೆ ಅರ್ಥ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ವೈಫಲ್ಯ ಕಂಡರೆ ಧೋಣಿಯನ್ನು ಜನ ಬೈತಾರೆ.... ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ ಇರುವುದೇ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್, ವಿಕೆಟ್ ಕೀಪಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ವ....
ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರುವ ಬಿಡುವಂತಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟರ ವರೆಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಯಶಸ್ಸಿನ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಸೋಲಿನ ದಡವೆ ದಾಟಿ ಬಂದ ಕಾಲವನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಾಗಲಷ್ಟೇ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು.


----------------------

ನಮಗೇ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದ ಮೇಲೆ, ಯಾರನ್ನೋ ಇಷ್ಟ ಪಡಿಸಲು ಏನೇನೋ ಡೊಂಬರಾಟ ಹಾಕಿದರೆ ಅದು ಅಸಹಜವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರೋ ಇಷ್ಟುಪಡುತ್ತಾರೆಂದು ಬಾರದ ತಪ್ಪು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು (ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೂಡ), ತನಗೇ ಕಂಫರ್ಟ್ ಅನಿಸದಿದ್ದರೂ ಓರಗೆಯವರು ಹಾಕ್ತಾರೆ ಅಂತ ಇಷ್ಟವಾಗದ ಸೈಝಿನ ಪ್ಯಾಂಟೋ, ಶರ್ಟೋ ಹಾಕುವುದು, ನಾಲ್ಕೈಂದು ಮಂದಿ ಸೇರಿದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಬಿಝಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ, ಮಾತನಾಡಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ನಟಿಸುವುದು.... ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗದ ಡೊಂಬರಾಟಗಳೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮೊಳಗಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.
ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಿಮಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಇರಲಿ. ನೀವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸರಿ ಅಂತ ನಿಮಗೇ ಖಚಿತವಾದರೆ, ಅದರಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಖಚಿತತೆ ನಿಮಗೆ ಇದ್ದರೆ. ನೀವು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಿ. ನೀವು ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಜನ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸ್ತಾರೆ. ತಪ್ಪು ದಾರಿಲಿ ಹೋದರೆ ತಿದ್ದುವವರುು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇರ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ನೀನು ಹೀಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಇರುವುದೇ ಅಂತಿಮ ಅನ್ನುವುದು ಇಲ್ವಲ್ಲ. ಸಾಧಕರೆಲ್ಲರೂ ವಿಶಿಷ್ಟರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ದೊಡ್ಡ ಸೂಟು ತೊಟ್ಟವ, ಚಿನ್ನದ ಚಮಚ ಬಾಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಹುಟ್ಟಿದವರು ಮಾತ್ರ ಸಾಧಕರಾಗಿದ್ದಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯರಾಗಿದ್ದವರು. ಆದರೆ, ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡದೆ, ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಎಷ್ಟು, ತಮ್ಮ ದಾರಿ ಯಾವುದು ಎಂದು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಅದರಲ್ಲೇ ಛಲ ಬಿಡದೆ ನಡೆದು ಸಾಧಿಸಿ ತೋರಿಸಿದವರು. ಅದು ನಮಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಬೇಕು.
ಬಹುಮಾನ ವಿಜೇತನೊಬ್ಬ ವೇದಿಕೆ ಏರಿ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀನು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುವಲ್ಲಿಗೆ ಸೀಮಿತನಾಗಿರಬೇಡ. ನೀನೂ ಒಂದು ಬಹುಮಾನ ಗೆಲ್ಲುವ ಗುರಿ ಇರಿಸು.... ಕೇವಲ ಅಮಿತಾಭ್ ಧ್ವನಿ ಮಿಮಿಕ್ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಇರಿಸು ಅಷ್ಟೆ.
----------

ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮೆಚ್ಚಿಸಿ, ಎಲ್ಲರ ಪಾಲಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಎಷ್ಟೋ ಗುಣಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ನನ್ನ ಗುಣದಿಂದ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಆಗದಿರಲಿ ಎಂಬ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾದರೂ ಬೇಕು. ನಾವು ಇದ್ದಂತೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಸುವವರು, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವವರು, ಖಂಡಿತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. 
ಯಾರನ್ನೋ ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹಾಕಿ ಪಡೆಯುವ ಇಮೇಜ್ ಗಿಂತ ನಮ್ಮ ಅಂತರಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ಹೌದೌದು ಎಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲ ಗುಣ ನಡತೆ, ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು... ನೀವೂ ನೀವಾಗಿರುತ್ತೀರಿ...
ನೂರು ಮಂದಿಯಿಂದ ಇಂದ್ರ ಚಂದ್ರ ಅಂತ ಬರಿದೇ ಮುಖಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲಿಗೆ... ನೀವು ಗೌರವಿಸುವ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ... ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿ, ಇದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗು ಎಂಬ ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು... ಆ ದಾರಿ ಸ್ವತಃ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ದಾರಿ ಕಂಟಕವಾಗಬಾರದು ಅಷ್ಟೆ.


Saturday, March 7, 2015

ಮಾತೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ದನಿಯೊಂದು ಕಾಡಿದೆ...



ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿಚಾರಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಡಿದಾಗಲೇ ....ಹೃದಯ ಸಮುದ್ರ ಕಲಕಿ... ಅನ್ಸೋದು ಅಲ್ವೇ....
ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವ ಸಣ್ಣ ಅಂಶವೊಂದು ಬೃಹತ್ತಾಗಿ ಕಾಡುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮೂಡ್ ಕೆಡಿಸತೊಡಗಿದಾಗಲೇ ...ಹೇಳುವುದು ಒಂದು, ಮಾಡುವುದು ಇನ್ನೊಂದು... ಅಂತ ಆಗೋದು...
ಯಾವುದನ್ನೂ ಆಸ್ವಾದಿಸುದಕ್ಕಾಗದೇ ಸಂಶಯವೋ, ಆತಂಕವೋ, ಅತೃಪ್ತಿ ಅನ್ನುವ ಭಾವ ಸಂಘರ್ಷದಿಂದ ಇರುವ ಮನಶ್ಶಾಂತಿಯನ್ನೂ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು....
ಜಸ್ಟ್ ಬಸ್ ಮಿಸ್ ಆದಾಗ, ಯಾರೋ ಆತ್ಮೀಯರು ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸದಾಗ, ಮೆಸೇಜಿಗೆ ರಿಪ್ಲೈ ಮಾಡದಾಗ, ಎಂದಿನಂತೆ ಮಾತನಾಡದೆ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ ತುಸು ತಪ್ಪಿದಾಗ, ಹೆಚ್ಚೇಕೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಹ್ಯಾಂಗ್ ಆದಾಗಲೂ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಪರಿತಪಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆಯೇ...
ಆಗೆಲ್ಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸದೇ ಹೋದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ನಷ್ಟ ಎದುರಾಗಬಹುದು...

-----------

ನಮ್ಮಿಂದಾಗಿ ಮೂಡ್ ಹಾಳಾದರೂ, ಬೇರೆಯವರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮೂಡ್ ಹಾಳಾದರೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತೊಳಡುವವರು ನಾವೇ... ದಿನದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸದಲ್ಲೂ ಸಹಜವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ, ಒಂದೇ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತಲೆಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಪರದಾಡುತ್ತೇವೆ ಹೌದ... ಬದುಕನ್ನು ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರು, ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಿರುವವರು ಖಂಡಿತ ಶಾಂತಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ನಿಮ್ಮ ಮೂಡ್ ಕೆಡಿಸಿದ ವಿಚಾರ ಸಣ್ಣದೇ ಇರಬಹುದು. ಅದರ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚಿಂತೆ (ತನೆ) ಸೇರಿ, ಮತ್ತೆ ಇಗೋ ಪ್ಲಾಬ್ಲಂ ಆಗಿ... ಇಷ್ಟುದ್ದ ಇದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಷ್ಟೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ಹೆಮ್ಮರವಾಗಬಹುದು...

--------------------

ದಿನಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತನ, ಆತ್ಮೀಯರ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ ಬದಲಾಗಿದೆಯಾ.... ನೀವು ತುಂಬ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೊಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಕಳುಹಸಿದರೂ ರಿಪ್ಲೈ ಮಾಡದೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅವಾಯ್ಡ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ಸುತ್ತ.... ಕಚೇರಿಯಲ್ಲೋ, ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲೋ ಯಾರೋ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡಿ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ, ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆಯಾ... ಅಥವಾ ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭ ನೋಡದೆ ನಾವು ಆಡಿದ ಮಾತು ಇನ್ಯಾರಿಗೋ ಹರ್ಟ್ ಆಗಿದೆ ಅನ್ಸಿ ಮತ್ತೆ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರ...ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಧಿಕ ಪ್ರಸಂಗಿಯೊಬ್ಬ ಹುಳಬಿಟ್ಟುು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರ....
ಈ ಎಲ್ಲಾ ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡ್ ಕೆಡಲು ಸಾಧ್ಯ...

--------

ದಿನದ 24 ಗಂಟೆ ಮೊಬೈಲ್ ನೆಟ್ ಆನ್ ಇರಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಪುಟ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಹ್ಯಾಂಗ್ ಆದಾಗ, ಯಾರಗೋ ಕರೆ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಕಾಲ್ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗದಿದ್ದಾಗ, ಸೆಕೆಂಡ್ಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಬಸ್ ತಪ್ಪಿದಾಗ, ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ, ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಟಿ.ವಿ.ನಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕರೆಂಟ್ ಕೈಕೊಟ್ಟರೂ ಸಿಟ್ಟು ಒದ್ದುಕೊಂಡು ಬರಬಹುದು, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರ ಮೇಲೆ ಚೀರಾಡಬಹುದು, ಯಾರಲ್ಲೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಮೌನಿಗಳಾಗಬಹುದು... ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಜಗಳವಾಡಬಹುದು...ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಉಲ್ಟಾ ಪಲ್ಟಾ ಆಗುತ್ತದೆ....


------------

ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಹುಡುಕಿ ಪರಿಹರಿಸುವ ಬದಲು, ವಾಸ್ತವ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಟೆನ್ಶನ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತೇವೆ. ಟೆನ್ಶನ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋದ್ರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಹುದು...
ಉದಾಹರಣೆಗೆ ದುರ್ಗಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಏಕಾಏಕಿ ಟೈರ್ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆದರೆ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂದರೆ ಆಗುತ್ತಾ, ಅಥವಾ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೈಕಿಗೆ ತುಳಿದರೆ ಆಗುತ್ತಾ, ಕೆಟ್ಟ ರಸ್ತೆ ಮಾಡಿದ ಕಂಟ್ರಾಕ್ಚರ್ ದಾರನಿಗೆ ಶಾಪ ಹಾಕಿದರೆ ಆಗುತ್ತಾ, ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲ. ಪಂಕ್ಚರ್ ಅಂಗಡಿ ಹುಡುಕಿ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವುದು ಒಂದೇ ಪರಿಹಾರ. ಅಥವಾ ಲಾರಿಗೆ ಬೈಕ್ ಹೇರಿಕೊಂಡು ಪೇಟೆಗೆ ಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು..
ನೀವು ಇನ್ನೂ ಕೂಲ್ ಮೈಂಡೆಡ್ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಬೇರೆ ವಾಹನ ಬರುವ ವರೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಸುತ್ತಲ ಪರಿಸರ ವೀಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು... ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಫೋಟೊ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಬಹುದು... ಈ ವರೆಗೆ ನೋಡದ ಊರು ನೋಡಿದೆ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು... ಅದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿ, ಕೂಲಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಅನುಸರಿಸಬಹುದಾದ ಕ್ರಮ....
ಹೇಳೋದು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಟೆನ್ಶನ್ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಾಗ ಕೂಲ್ ಆಗಿರೋದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು ಅಲ್ವ....
ಆದರೂ...
ಟೆನ್ಶನ್ ಅಂತ ಟೆನ್ಶನ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಟೆನ್ಶನ್ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು, ಟೆನ್ಶನ್ ಗೆ ಕಾರಣ ಹುಡುಕದೆ, ಟೆನ್ಶನ್ ನ್ನೇ ದೊಡ್ಡ ಟೆನ್ಶನ್ ಅಂದ್ಕೊಂಡು, ತಾನೂ ಟೆನ್ಶನ್ ಮಾಡಿ, ಬೇರೆಯೋರಿಗೂ ಟೆನ್ಶನ್ ಕೊಟ್ಟ ಹಾರಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಟೆನ್ಶನ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರೋದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತೊಂದು ಟೆನ್ಶನ್ ಶುರುವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟೇ....

-------------


ಪ್ರತಿ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಗೆ ಒಂದು ಕಾರಣ, ಒಂದು ಮೂಲ ಇರುತ್ತದೆ. ಶಾಂತರಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಕಾಡಿದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅದರ ಬದಲು ಗೊಂದಲವನ್ನು ಇಗೋ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು ನಾವೇ... ನಮಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿದವರು, ಮೂಡ್ ಕೆಡಿಸಿದವರು ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಹಾಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಮಾತ್ರ ಏನೋ ಕಳಕೊಂಡವರಂತೆ ತೊಳಲಾಡುವವರು ಅನ್ನುವುದು ನೆನಪಿರಲಿ...

-------------------

ಹಾಗಾದರೆ.....ಮೂಡ್ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು....
-ಮೊದಲು ಸಮಸ್ಯೆ ಎಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು ಅಂತ ಚಿಂತಿಸಿ, ಪರಿಹಾರದ ದಾರಿ ಹುಡುಕುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್....
-ಮಾತಿನಲ್ಲೋ, ವರ್ತನೆಯಲ್ಲೋ ನಮ್ಮಿಂದ ಬೇರೆಯೋರಿಗೆ, ಅಥವಾ ಬೇರೆಯೋರಿಂದ ನಮಗೆ ಹರ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಯಾಕೆ ಹಾಗಾಯ್ತು ಅಂತ ಚಿಂತಿಸಿ, ನಮ್ಮಿಂದ ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ ಬೇಷರತ್ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿ, ಬೇರೆಯೋರಿಂದ ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ಅರಿತು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದರೆ ಉದಾರವಾಗಿ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಬೇಕೆಂದು ತಪ್ಪು ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಮಾದ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದಲೋ, ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಲೋ ತಪ್ಪುಗಳು ನಡೆದಹೋಗಬಹುದು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡು (ಇಗೋ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ) ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮೂರ್ಖತನ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಾರಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳುವದು ಕೂಡಾ...
ಬೇರೆಯೋರೂ ಅಷ್ಟೆ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡದೇ ಇದ್ದು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ವಿಷಾದಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ವಿಷಯ ಮುಗಿಸಿಬಿಡಿ... ಆದರೆ, ಪದೇ ಪದೇ ಅಂತಹದ್ದೇ ತಪ್ಪುಗಳುಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮನಶ್ಶಾಂತಿ ಇರ್ಲಿಕಿಲ್ಲ. 
-ಸಂವಹನ ಕೊರತೆಯಂದಲೋ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಲೋ ಇಬ್ಬರೊಳಗೆ ವೈಮನಸ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರೆ, ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯರಾಗಿದ್ದರೆ ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದರ ಬದಲು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ಬೈದು, ಕೂಗಾಡುವ ಬದಲು ಮೌನವಾಗಿಯಾದರೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವದು ಬೆಟರ್.
-ನಿಮ್ಮ ಮೂಡ್ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ, ಅಥವಾ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದರೂ ಗಮನ ಬೇರೆಡೆ ಹರಿಸಿ... ಇಷ್ಟದ ಹಾಡು ಕೇಳಿ. ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ಮಾತನಾಡದೆ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಗೋ, ಫ್ರೆಂಡ್ ಗೋ ಅಚ್ಚರಿಯ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಿ, ಆತ್ಮೀಯರೊಡನೆ ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಚಾಟ್ ನಡೆಸಿ, ಹಳೆ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ಓದಿ. ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸುವ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನೆನಪುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ....
-ಕಾಲಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲದರ ತೀವ್ರತೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಟ್ಟು ಹೋದ ಮೂಡ್ ಕೂಡಾ.... ತನ್ನಿಂತಾನೆ ಸುಧಾರಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ, ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗದಿರಲಿ ಅಷ್ಟೆ....
----ಮಾತೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಕಾಡುವ ದನಿ ವಿಷಾದ ಮೂಡಿಸದಿರಲಿ... ಹೇಳುವುದು ಏನೋ ಉಳಿದುಹೋಗಿದೆ ಅನ್ನುವ ನಿರಾಸೆ ಕಾಡದಿರಲಿ....
(ತಪ್ಪಿ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದಿದ್ದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಮೂಡಬಹುದಾದ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಪ್ರಶ್ನೆ... ಈ ಥರ ಹೇಳೋದು ತುಂಬ ಸುಲಭ, ಆಚರಿಸೋರು ಯಾರು!!! :)