Thursday, November 16, 2017

ತೋಚಿದ್ದು... ಗೀಚಿದ್ದು 2

ಕಾಣುವುದಕ್ಕಿಂತ ನೋಡುವುದೇ ವೇದ್ಯವಾಗುವುದು...


ಮಳೆ ನಿಂತ ಬಳಿಕವೂ ಮರಗಳಿಂದ, ಮನೆಯ ಛಾವಣಿಯಿಂದ ಹನಿ ನೀರು ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ನೀರು ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮಳೆ ನಿಂತ ಬಳಿಕವೂ ನಸು ಛಳಿಯ ಗಾಳಿ ಸುಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನೆನೆದ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ, ಗುಡ್ಡದಿಂದ ಇಳಿದು ಬರುವ ಮಳೆ ನೀರಿನ ಧಾರೆ, ಗಾಳಿಗೆ ಬಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮರದ ಆಸರೆ ಪಡೆದ ಅಡಕೆ ಮರಗಳು, ನೆಲನೋಟಕವಾದ ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳು... ಎಷ್ಟೊಂದು ಕುರುಹುಗಳು ಮಳೆ ಬಂದದ್ದಕ್ಕೆ...

ಆದರೆ ಮಳೆಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲದ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುವ ಹನಿಗಳೂ ಮನಸ್ಸು ಕೆದಕುವ ಪೆಟ್ಟಿನ ಹಾಗೆ ಭಾಸವಾದೀತು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ, ನಿಶ್ಯಬ್ಧವನ್ನು ಬೇಧಿಸಿ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ನಿನಾದದ ಸದ್ದು ಕೂಡಾ ಖುಷಿ ಕೊಡಲಾರದು... ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವಷ್ಟು ಸುಕೋಮಲವಾಗಿರಲಾರದು.

ಹೌದಲ್ಲ
ಒಂದೇ ಸನ್ನಿವೇಶ, ಒಂದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಅಲ್ಲೊಂದು ಬಿಂಬ ಮೂಡಿಸಲು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೂ, ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೂ ಸನ್ನಿವೇಶ ಗ್ರಹಿಕೆಯಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ಮೂಡನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಫುಲ್ಲವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೂ, ಆಹ್ಲಾದಕತೆಯನ್ನೂ, ಚೈತನ್ಯವನ್ನೂ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ...

ಮನಸ್ಸು ವ್ಯಗ್ರವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಶಾಂತವಾಗಿದ್ದರೆ, ನೊಂದಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಸಂದರ್ಭ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಡಬಹುದು. ಮಳೆ ತಂದ ಅವಾಂತರಗಳೇ ಎದ್ದು ತೋರಬಹುದು, ಅಯ್ಯೋ ಮಳೆ ಬಂತಲ್ಲಾ ಎಂದನ್ನಿಸಬಹುದು...

ಪ್ರಕೃತಿ, ಸೃಷ್ಟಿಗಳೆಲ್ಲ ಅವು ಶಾಶ್ವತ. ಅವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಮನುಷ್ಯ, ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಚಂಚಲ ಹಾಗೂ ಕ್ಷಣಿಕ.

......


ಅವರವರ ನಿಲ್ದಾಣದ ತನಕ..






ದೂರದ ದಾರಿಯ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ಟಿಕೆಟು ಖರೀದಿಸಿ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತೀರಿ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೋ, ಎದುರಿನಲ್ಲಿಯೋ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವವರು ಯಾರೆಂದು ಸರ್ವೇ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಜಾತಕ ನೋಡಿ, ವಾಸ್ತು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಯಾರೂ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯವಿಲ್ಲ...
ಒಂದಷ್ಟು ಬೇಕಾದ ಸೀಟಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. ನಂತರರ ಅವರವ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪ್ರಯಾಣಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅವರವರ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೋ, ಎದುರಿನಲ್ಲೋ ಕುಳಿತ ಪ್ರಯಾಣಿಕನ ವರ್ತನೆ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ... ಅಯ್ಯಾ ನೀನು ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದೀ, ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನನ್ನ ಜೊತೆಗೇ ಪ್ರಯಾಣಿಸು ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ... ಇಲ್ಲ ತಾನೆ. ಅಥವಾ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕನ ವರ್ತನೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೆ... ರೀ ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವ ನನಗೆ ಹಿಡಿಸಿಲ್ಲ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇಳಿಯಿರಿ ಎಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ...

ಇಲ್ಲ ತಾನೆ?
ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸೋ,ರೈಲೋ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಹಾಗೆ ನಾವೂ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು. ಯಾರು ಎಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ ಎಲ್ಲಿ ಇಳಿಯಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವವರು ನಾವಲ್ಲ. ಅದು ಅವರವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಯಾಣಿವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವವನು ಎಲ್ಲಿಯೋ ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗಿರುವವರು ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಂದ ಇರುವುದು, ಇಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲದೆ ಅವರವರ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿ ಬೀಳ್ಕೊಡುವುದೇ ಇರುವ ಆಯ್ಕೆಗಳು. ಎಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬೇರೆ ಆಯ್ಕೆಗಳೇ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಗೆ ಮೊರೆ ಹೋಗದೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಗಳೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಬಾಕಿ ಉಳಿದ ಪ್ರಯಾಣ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಸಹನೀಯವಾಗಿ ಕಾಡಬಹುದು. ನೋಡುಗರಿಗೆ ನಿಷ್ಠುರತೆಯಂತೆ ಕಂಡರೂ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತಲುಪಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಯೋ ಅಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಲುಪಲೇಬೇಕು. ಯಾರು ಎಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರೇನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ಎಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣದ ಗುರಿ ಬದಲಾಗಲಾರದು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಯಾರ್ಯಾರು ನಮ್ಮ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರಾಗಿ ಬರಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಹಕ್ಕೂ ನಮಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾಗಿ ಯಾರು ಎಷ್ಟುಸಮಯ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ್ದಾರೋ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅವರ ಜೊತೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಂದ ಇರಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡಬೇಕಲ್ಲವೇ... ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಅನುಕೂಲನಾಗಿದ್ದರೆ ಖುಷಿ ಪಡಬೇಕಲ್ಲವೇ... ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟವರು ತಾಣ ಬಂದಾಗ ಇಳಿದು ಹೋದರೆಂದು ಖಿನ್ನರಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ...
ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೂ ನನ್ನ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕನ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೂ ಹೊಂದಣಿಕೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಜಗಳ ಕಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ...
ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.... ಒಟ್ಟೂ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಒಟ್ಟಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚೂ ಆಗದೆ, ಕಡಿಮೆಯೂ ಆಗದ ಹಾಗೆ ಅವರವರ ನಿಲ್ದಾಮದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ, ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ... ತೀರಾ ಆಕಸ್ಮಿಕವೆಂಬಂಥ ಭೇಟಿ, ಅಗಲುವಿಕೆ ಅಷ್ಟೇ...
ಅಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಭಾವುಕತೆಗೂ ಅತಿಯಾದ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯೂ ಸಹಜವಾದರೂ ಅದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಾದರೇನು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ದೂರದಿಂದ ಹೊತ್ತು ತರುವ ಬಸ್ಸೋ, ರೈಲು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪದವನ್ನೂ ಹೇಳದೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ನಿಲ್ದಾಣದತ್ತ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ನಾವು ಖರೀದಿಸಿದ ಟಿಕೆಟು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಹಿಂದಿನ ಲೈಟು ಮಾತ್ರ.

ಪ್ರಯಾಣವೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಫಿಲಾಸಫಿ ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಅಲ್ವೇ...

................................



ಹಾಯಿ ದೋಣಿಯ ಹಾಗೆ...



ಸಮುದ್ರದ ನಡುವೆಯೊಂದು ಹಾಯಿ ದೋಣಿ...
ಅಂಬಿಗನಿಲ್ಲ, ಮೋಟಾರು ಅಳವಡಿಸಿಲ್ಲ, ಗಾಳಿ ಬಂದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಸಾಗಲೇಬೇಕು ದೋಣಿ.
ದೋಣಿ ಸಾಗಿ ದಡವನ್ನೂ ಸೇರಬಹುದು, ಜಾಸ್ತಿ ಗಾಳಿ ಬಂದು ಮಗುಚಿದರೆ ಮುಳುಗಲೂ ಬಹುದು.
ನಿರ್ಜನ ಕಡಲಿನ ನಡುವೆ ಮುಳುಗಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದರೂ ಎಲ್ಲಿದೆ?
ಮುಳುಗಿದರೆ, ದೋಣಿಯೊಳಗಿರುವವರು ಮುಳುಗಲೇಬೇಕು ತಾನೆ...?
ಜೀವಿಯೊಂದರ ಬದುಕು ಪೂರ್ವನಿಗದಿತ ಅಂತಾದರೆ ಬಹುಷಃ ಆ ಹಾಯಿದೋಣಿಯೊಳಗಿರುವವರಿಗೂ ಒಂದು ಆಯುಷ್ಯ ಅಂತ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ವ? 
ತಾನೆಷ್ಟೇ ಹೊಯ್ದಾಡಿದರೂ ಬದುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ನಿಗದಿತ ಅವಧಿಯ ತನಕ ಪೇಚಾಡುವುದು ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ... ಮುಳುಗಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಸುಳಿಯೂ ದೋಣಿಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಬಲ್ಲದು. ಇಲ್ಲವಾದರಲ್ಲಿ, ಊಹೆಗೂ ಸಿಲುಕದ ಜಲರಾಶಿಯೊಳಗೆ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಹಾಯಿ ದೋಣಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಬಚಾವಾಗುತ್ತೇನೆಂಬ ಪ್ರಯತ್ನ ಹುಚ್ಚಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?
ಸಮುದ್ರದ ತಟ ಚಂದ, ಅಲೆಗಳ ಹೊಯ್ದಾಟ ಚಂದ, ಮುಳುಗುವ ಸೂರ್ಯ ಚೆಂದ, ಮರಳ ರಾಶಿ ಮೇಲೆ ಬರಿಗಾಲಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು ಚೆಂದ. ಹೌದಲ್ಲ? ಆದರೆ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಚೆಂದವಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಆ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮನ:ಸ್ಥಿತಿ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತದೆಯೇ...
ಎಂತಹ ಸೌಂದರ್ಯ ರಾಶಿಯಾದರೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಇಬ್ಬಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಸಹಾಯಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದೋ, ಏನೂ ಅಲ್ಲದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದೋ ಸಹಜವೋ ಏನೋ...!
 
ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ, ಕಾಲಿಗೆ ಕಚಗುಳಿ ಇಡುವ ಇಬ್ಬನಿ, ಜಾಜಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಪರಿಮಳ, ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಉದಿಯಿಸುವ ಚಂದಿರ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಡಬೇಕಾದರೆ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿರಬೇಕು, ಹಾಯಿ ದೋಣಿಯ ಹೊಯ್ದಾಟದ ಉದ್ವೇಗದಲ್ಲಿ ಅವು ಕಾಣಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ... ಕಂಡರೂ ಕಚಗುಳಿ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ...ಮತ್ತೆ ಮಧುರ ನೆನಪುಗಳಾಗಿ ಕಾಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ...
 
ದಟ್ಟ ನೀರಿನ ನಡುವೆ ಪೇಚಾಡುವ ದೋಣಿಯನ್ನು ದಡದಿಂದ ನೋಡಬಲ್ಲವರು ನೂರಾರು ಮಂದಿಯಿದ್ದರೂ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಾರೇ ವಿನಃ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ದೋಣಿಯ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಲಾರರಲ್ಲವೇ? ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ದೋಣಿ ಮುಳುಗಿದ ಸುದ್ದಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಉಳಿಯಬಹುದೇ...?
 
ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟುಗಳು ರಕ್ಷಿಸುವ ಜ್ಞಾಪಕಕೋಶ ಇದ್ದರೂ, ಗಂಟೆಗೆ ನೂರು ಗಟ್ಟಲೆ ಸಂದೇಶಗಳು ಬಂದು ಬಿದ್ದರೂ... ಕೂತಲ್ಲಿ, ನಿಂತಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕರೆಗಳು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಲ್ಲಿ, ದಡ ಕಾಣದ ಹೊಯ್ದಾಟದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂಟಿಗಳೇ...
ಹೋಗುವಾಗಲೂ, ಬರುವಾಗಲೂ...

Wednesday, November 15, 2017

ತೋಚಿದ್ದು... ಗೀಚಿದ್ದು 1




ಒಂದಷ್ಟು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬೇಕೆಂದು ಮೂಡಿದ್ದೋ, ಆವರಿಸಿದ್ದೋ...
ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತಗಳಾದಾಗ ಭಾವಶೂನ್ಯ
ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಗುಣ.
ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಜಾರಿಯಾದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಹಿಂದಿನ ಗಟ್ಟಿನತನ ಕರಗಿ ಶಿಥಿಲಗಾವುದೇ ಬಹುಷಹ ಇದಕ್ಕೆಕಾರಣ.
ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು, ಬೌದ್ಧಿಕ ಬರಹಗಳು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿಯೋ, ಓದಿಯೋ, ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ನಿತ್ಯಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅಂಶಗಳೇ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಸಿವು, ಬಾಯಾರಿಕೆಯ ಥರಹವೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಮೂಡಿಯೇ ಮೂಡುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮ ಕುರಿತು ನಾವು ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದೇ ಹೊರತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರು ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಾನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಂತೆ, ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ ಬದುಕಬೇಕು, ಆಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದು ಅಸಹಜವೇ ಸರಿ. ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಮಿತಿ ನಮ್ಮ ಮಿತಿಯೊಳಗೆ, ನಮ್ಮೊಳಗೊಂದು ಬದಲಾವಣೆ ತರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದರೆ ಉತ್ತಮ. ಅದರಾಚೆಗಿನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳು, ಅವರ ನಡೆ ನುಡಿ, ಅವರ ಅಭಿರುಚಿಗಳು ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೇ ಆಗಲಿ, ಬಂಧುಗಳೇ ಆಗಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸುವವರು, ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವವರು ನೀವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ಒಳಿತು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ರುವಗಳೂ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗುತ್ತವೆ ಯಾಕಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೋ ಕಾಮನ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿರುತ್ತದೆ ಹೊರತು ಅವರಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಆಗದ ವಿಚಾರಗಳು ಅವರ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಾಮನ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಬಿಟ್ಟು ಇತರ ಅಂಶಗಳಲ್ಲೂ ಅವರ ಚಿಂತನೆ ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಬೇಕು, ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕು, ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಶುದ್ಧ ಸ್ವಾರ್ಥವೇ ಹೊರತು ವೈಚಾರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಂತೂ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಮೌನವಾಗಿರಬೇಕೆ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನೋ ಮಾಡದಿರುವುದು ಕ್ಷೇಮ.

............


ಒಂದು ದಿನ ಆಫ್ ಲೈನ್ ಇದ್ದು ನೋಡಿ
ಭೂಮಿಯೇನೂ ಅಡಿಮೇಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಮೆಸೇಜುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇನೂ ಇಲ್ಲ.
ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ರಜೆಯ ದಿನವಾದರೂ ಆಫ್ ಲೈನ್ ಹೋಗಿ ನೋಡಿ. ವಾಟ್ಸಪ್ಪೋ, ಫೇಸುಬುಕ್ಕೋ ಇವಕೆಲ್ಲಾ ಏಕಾಏಕಿ ಬಂದು ರಾಶಿ ಬೀಳುವ ಮೆಸೇಜುಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿಿ ನೋಡಿ ಉತ್ತರಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ದಿನ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲೇ ಮೊಬೈಲು ಹಿಡಿದು ಕೂರುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮಯವನ್ನು ಬೇರೆ ಉಪಯುಕ್ತ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಳಸಬಹುದು.
ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆಂಬ ಮುಜುಗರ ಬಿಟ್ಟು ತುಸು ಏಕಾಂತದ ಖುಷಿ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೂರುವ ಬದಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವ ಇನ್ನಾನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು.
ಆನ್ ಲೈನ್ ಇಲ್ಲದ ತಕ್ಷಣ ದೊಡ್ಡದೇನೋ ಸಂಭವಿಸುವತ್ತದೆ ಎಂಬಂಥ ಅವ್ಯಕ್ತ ಆತಂಕ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ.

..............

ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಬಂದಾಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು
ಅವರವರಿಗೆ ಅವರವ ಅನಿಸಿಕೆ ಹೇಳುವ ಹಕ್ಕಿದೆ.
ಆದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆಣಕುವ ಅಥವಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ (ಸಮಾಜಘಾತುಕವಲ್ಲದ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ) ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸಮಸ್ಯೆ ಶುರುವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ.
ನಾನು ನಂಬುವ ವಿಚಾರ ಸತ್ಯ, ಪಕ್ಕದವನ ನಂಬಿಕೆ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬ ಖಚಿತ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಸಾದ್ಯಂತ ಹೇರಲು ಹೊರಟಾಗ ಆಗುವ ಎಡವಟ್ಟು. ಅದೇ ರೀತಿ ಪಕ್ಕದವನ ಅನಿಸಿಕೆ ಅವನ ನಂಬಿಕೆ. ಅದನ್ನು ಆತ ನಂಬಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೇನು ಕಷ್ಟ. ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಬಿಡಿ. ಅದರಿಂದ ನಿಮಗೇನೂ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಕಷ್ಟವೂ ಇಲ್ಲ. ಆತನ ನಂಬಿಕೆ ಸುಳ್ಳಾದರೆ ಅದರಿಂದ ಕಷ್ಟವಾಗುವುದು ಅವನಿಗೇ ತಾನೆ. ನೀವ್ಯಾಕೆ ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತೀರಿ.
ಇದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನಮಗೇ ಏಟು ಬಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಎಗರಿ ಬೀಳುವುದು, ಹಾರಾಡುವುದರಿಂದಲೇ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಶುರುವಾಗುವುದು.
ಅಂದ ಹಾಗೆ ಇಂತಹ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಅವಾಚ್ಯ ಪದ ಬಳಕೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆಯೇಹೊರತು ತಾರ್ಕಿಕ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ...


Tuesday, November 14, 2017

ದೂರದ ಬೆಟ್ಟ...



ದೂರದಲ್ಲೊಂದು ಬೆಟ್ಟದ ಶ್ರೇಣಿ... ಮಸುಕು ಮಸುಕು ಶಿಖರ, ನೀಲಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಹಸಿರು ಮರಗಳ ಸಾಲು, ಕಾಲಿಡಲೂ ಜಾಗವಿರಲಾರದೆಂಬ ಭಾಸ, ಪುಟ್ಟ ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಂತಿಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಜಲಪಾತದ ಬಿಂಬ, ಮುಗಿಲು ಚುಂಬಿಸುವಷ್ಟು ಎತ್ತರವಿರಬಹುದೆಂಬ ಅಚ್ಚರಿ... ಬಹುಷಹ ಆ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ವರೆಗೆ ನಡೆದು ಹೋಗಲು ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂಬ ಸ್ವನಿರ್ಣಯ ನಾವಿದ್ದಲ್ಲೇ ಮಾಡೋಣ ಎನಿಸಬಹುದು...
ಅಸಲಿಗೆ ದೂರದಿಂದ ಕಂಡ ಬೆಟ್ಟದ ಬಳಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಹೋದರೆ, ನಡೆದು ನೋಡಿದರೆ, ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಸಂಯಮ ಇದ್ದರೆ, ಆ ಬೆಟ್ಟ ದೂರಕ್ಕೆ ಗೋಚರವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆಯೇ...?


ಇರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಬಿಲ್ ಕುಲ್ ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒತ್ತೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲದೆ ವಿರಳವಾಗಿರುವ ಮರಗಳ ಸಮೂಹವೂ ದೂರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ದಟ್ಟಾರಣ್ಯದ ಹಾಗೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತದೆ, ಬೆಳ್ಳಿ ತಂತಿಯ ಹಾಗಿ ನಿಶ್ಯಬ್ಧವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನೀರನ ಧಾರೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಸದ್ದಿನಿಂದ ಧುಮುಕುವ ಜಲಪಾತವಾಗಿರಲೂ ಬಹುದು, ಮರಗಳ ನಡುವೆ, ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲುಗಳಿದ್ದು ಮನುಷ್ಯರು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಡೆದಾಡುವಷ್ಟು ಕಾಲು ದಾರಿಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೂ ವಿಶೇಷವೇನೆಂದರೆ, ಪ್ರಪಂಚದ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟವೆಂದು ನಾವಂದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಆ ಶಿಖರದ ತುದಿ ತಲುಪಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಎತ್ತರದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶಿಖರಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಮರಳು ಮಾಡುತ್ತವೆ... ಅಲ್ವೇ..?

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು, ನಮ್ಮ ಯೋಚನೆಯ ಸೀಮಿತ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಊಹೆಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸಿದ್ದು ಸೇರಿಸಿ ಒಂದು ಚಿತ್ರಣ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತದೆಯಲ್ವ ಅದುವೆ ನಿಜವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಬೆಟ್ಟವೇ ಇರಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಇರಲಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ಅವರನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ನಮ್ಮದೇ ಚಿತ್ರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಧಾರರಹಿತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸೇರಿ ಒಂದು ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಮಾದರಿಯ ನಿಲುವು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ನೆಲೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ದೂರದಿಂದ ಬೆಟ್ಟವನ್ನಾಗಲೀ, ಬೆಟ್ಟದಂತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಲೀ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಿತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಮೌನವಾಗಿ ನಮಗೆ ಅವರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ...
ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದು ದಿನ ಬೆಟ್ಟದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗಲೇ ತಿಳಿಯುವುದು. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದಿಂದ ಕಂಡ ಬೆಟ್ಟ ಅದಿರುವುದು ಹಾಗಲ್ಲ, ವಾಸ್ತವ ಬೇರೆ ಅಂತ.

ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ನಮ್ಮ ನಿಲುವು ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಅವರು ಆತ್ಮೀಯರಾದಾಗ ನಿಲುವು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯರಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ನಿಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೂ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅವರಿರುವ ರೀತಿಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು.

ಪರಮ ದುರಹಂಕಾರಿಯಂತೆ ಕಾಣುವಾತ ಪರಮ ಸಾತ್ವಿಕನಿರಬಹುದು, ನಗುಮುಖದ ಅರಸರಂತೆ ಓಡಾಡುವರು ಅತ್ಯಂತ ಮುಂಗೋಪಿಗಳಿರಬಹುದು, ಅತಿ ವಿನಯ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರ ಬರುವವರು ಪರಮ ಚಾಲಾಕಿಗಳಿರಬಹುದು. ಯಾರೊಡನೆಯೂ ಬೆರೆಯದೆ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಮೌನಿಗಳಾಗಿರುವವರು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ನೇಹಪರರಾಗಿ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವವರಾಗಿರಬಹುದು. ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಮೌನ ಆವರಿಸಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದಾಗಲಷ್ಟೇ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯಬಹುದು.

ಮನಸ್ಸಿನಾಳದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ, ದ್ವೇಷ, ತಿರಸ್ಕಾರಗಳ ಮಾಪನವನ್ನು, ಅದು ಶೇಖರವಾಗಿರಲು ಕಾರಣವನ್ನು, ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ವರ್ಷಗಟಲ್ಲೇ ದೂರದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಯಂತ್ರಗಳು ಇನ್ನೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವೆ ವಿನಾ ಕಾರಣದ ಅಪ್ರಚೋದಿತ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಬಿಗಿದುಟಿ, ಗಂಭೀರ ವದನ, ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಉಡುಪು, ಶೂನ್ಯದತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ, ನತಮಸ್ತಕರಾಗಿ ನಡೆಯೋದು, ಭೇಟಿಯಾದರೂ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತನಾಡದೇ ಇರುವುದು, ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳದಿರುವುದು, ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿರಲು ಬಯಸೋದು...
ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಕಾರಣಗಳಿರುತ್ತವೆ ಅಲ್ಲವೇ...? ವಿನಾ ಕಾರಣ ಯಾರೂ ಹಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಪರಿಚಯ ಆದವರನ್ನೇ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲಿನ ಸಾಮಿಪ್ಯವೇ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅವರಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ತನಕ.


ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ... ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ಇರುವ ಅಭಿಮಾನ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಅವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ. ಅವರ ಕುರಿತಾಗಿ ನಮಗಿರುವ ಅಭಿಮಾನ, ಆರಾಧನೆ, ಅವರೊಬ್ಬ ಮಹೋನ್ನತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಹುಸಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಅವರ ಪರಿಚಯವಾಗಿ, ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಿಜ ದರ್ಶನವಾದ ನಂತರ ಹೊರಟು ಹೋಗುವುದಿದೆ.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುವ ನಗು, ಉಡುಪು, ನಡೆನುಡಿ, ಅವರಿವರು ಹೇಳಿವುದು ಮಾತ್ರ ಪೂರ್ಣ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳೇನೂ ಎಕ್ಸರೇ ಪಟಲಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ನೈಜತೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಾದರೆ ಸಾಮಿಪ್ಯ ಬೇಕು, ಮತ್ತು ಕೆಲವು ನಿದರ್ಶನಗಳು ಸಿಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೇ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದು.... ದೂರದಿಂದ ಕಾಣುವಾಗ, ಗೌರವಿಸುವಾಗ ಇರುವ ಗೌರವ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ.

ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ವಿರುದ್ಧಾರ್ಥಕವಾಗಿಯೂ ಬಳಸಬಹುದು.
ದೂರದಿಂದ ಕಾಣುವಾಗ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವೇ ಆಗದವರು ಹತ್ತಿರದವರಾದಾಗ ಅವರೊಳಗಿರಬಹುದಾದ ಮಾನವೀಯ ಅಂಶಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆಯಬಹುದು. ಅವರು ಆಪ್ತರಾಗಬಹುದು. ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ಹಾಗಿರಲು ಯಾಕೆ ಕಾರಣ ಎಂಬುದೂ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಸಿಗಬಹುದು...


ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾಣುವ ಕಣ್ಣು, ಅದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಬಲ್ಲ ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆ, ವಿವೇಚನೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಬೇಕು ಅಲ್ವೇ....

Saturday, November 11, 2017

ಹೊಸದೊಂದು ಯಕ್ಷಋತುವಿನೊಂದಿಗೆ...




ಮತ್ತೊಂದು ಯಕ್ಷಋತು ಶುರುವಾಗಿದೆ.
ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ, ಸಭಾಂಗಣಗಳಲ್ಲಿ, ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಟಗಳನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪತ್ತನಾಜೆ ವರೆಗೆ ಮೇಳಗಳ ಬ್ಯಾನರುಗಳಲ್ಲಿ ಬಯಲಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಆಸ್ವಾದಿಸಬಹುದು. ಮೇಳಗಳೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಎಡಿಟ್ ಆಗಿ, ಪರಿಷ್ಕೃತಗಳಾಗಿ, ರಿನೇಮ್ ಹೊಂದಿ, ಕೂಡಿಸುವಿಕೆ, ಕಳೆಯುವಿಗೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದು ಸಜ್ಜಾಗಿವೆ. ಟೆಂಟು ಮೇಳಗಳು, ಹರಿಕೆ ಮೇಳಗಳ ಚೆಂಡೆಯ ಪೆಟ್ಟಿನ ಸದ್ದು ಝೇಂಕರಿಸಲು ಶುರುವಾಗಿ ವಾರವೇ ಕಳೆಯಿತು.


ಯಾಕೋ ಈ ಬಾರಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿದೆ. ಬಯಲಾಟಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಬೇಡಿಕೆಗಳು, ಕಲಾವಿದರ ಆಯ್ಕೆ ಗೊಂದಲಗಳು, ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಾದ ಎಡವಟ್ಟುಗಳು, ರಂಗದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಕಲಾವಿದರು, ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಗಲಿದ ಹಿರಿಯರು...
ಹೀಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸುದ್ದಿಗಳು ಈ ಬಾರಿ ಹೆಚ್ಚೇ ಸದ್ದು ಮಾಡಿವೆ...
ಹಳೆ ಬೇರು, ಹೊಸ ಚಿಗುರುಗಳ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ 2017 18ನೇ ಸಾಲಿನ ಯಕ್ಷಗಾನ ತಿರುಗಾಟ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ.



ಈಗ ಪರಿಷ್ಕೃತ ಮೊಬೈಲುಗಳು ಯಕ್ಷಪ್ರೇಮಿಗಳ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲೂ ಇವೆ, 4ಜಿ ನೆಟ್ ವರ್ಕು, ಬಲಿಷ್ಠ ಬ್ಯಾಟರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳೂ ಇವೆ. ಎಲ್ಲೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಆಟವೂ ಈಗ ಮೊಬೈಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು. ಆಟಕ್ಕೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹೋಗಲು ಅವಕಾಶವಿರುವ ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಗಳು, ಎಲ್ಲಿಯೋ ಕುಳಿತು ವಾಟ್ಸಪು ಗ್ರೂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಆಟಗಳ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಬರಿದೇ ಮರುಗುವವರು, ಲೈಕು ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾಗುವವರು, ನೋಡಿಯೂ ಮಾತನಾಡದವರು ಈಗ ಮೈಕೊಡವಿ ಎದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವ ಮೇಳಕ್ಕೆ ಯಾರಂತೆ, ಭಾಗವತರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರಂತೆ, ಕಾಲಮಿತಿಯಾ... ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಚರ್ಚೆಗಳು ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಟಿ.ವಿ.ಗಳು, ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು, ವಾಟ್ಸಪ್ಪುಗಳು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಬೊಬ್ಬೆ ನಡುವೆಯೂ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮೇಳಗಳಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದರ ಬದಲಾವಣೆ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಬಹುಷಹ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಬದಲಾದರೂ ಯಕ್ಷಗಾನ ಅವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಹೊರತು ಅದರಿಂದ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಲು ಹೋದರೆ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ಜನಪ್ರಿಯವಾದಂತೆ ಕಲಾವಿದ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಸಂಬಂಧ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಆಟಪ್ರಿಯರೆಲ್ಲಾ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಒಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಯುವಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ರಂಗದಲ್ಲಿ ಸರಿ ಕಾಣದ್ದನ್ನು ಸೆರೆ ಹಿಡಿದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಿಗೆ ಹರಿಯಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ....
ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಯುಗ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೆಲ್ಲಾ ಫೋಟೊಗ್ರಾಫರುಗಳು, ರಂಗದಲ್ಲಿ ಕಂಡದನ್ನು ಆಗಿಂದಾಗ್ಗೆ ಸೆರೆ ಹಿಡಿದು ಆಟಕ್ಕೆ ಬಾರದವರಿಗೆ ತೋರಿಸುವ ಹಪಹಪಿಕೆ ಉಳ್ಳವರು.


ಯಕ್ಷಗಾನವೇ ಇರಲಿ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟೇ ಇರಲಿ... ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಹಂಚಿ ಅಧರ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುವುದು ಅದರ ಗೀಳು (ಅಭಿಮಾನ) ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಇಷ್ಟದ ವಿಚಾರವೇ ಸರಿ. ಇದೇ ಫಾರ್ಮುಲಾ ಬಳಸಿಯೇ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪುಗಳು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವುದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಹೊಸ ಕಲಾವಿದರು, ಹೊಸ ಮೇಳಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಾಹಿತಿ ವಿನಿಮಯ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗದವರನ್ನೂ ಹೋಗಿಸುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ...

ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ಸೂಟೆ ಹಿಡಿದು ಕಾಡುವ ಚಳಿ ನಡುವೆ ಶಾಲು ಹೊದ್ದು ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ಈಗ ಅಪರೂಪ. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಶುರುವಾಗುವ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮಂದಿ ರಾತ್ರಿ 11, 12ರ ವೇಳೆಗೆ ಆಟ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆ ತಲುಪಿ ಮಲಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲಮಿತಿಯ ಮಹಿಮೆ. ಆಟವೆಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಚೆಂಡೆ ಪೆಟ್ಟಿನ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ದಿಕ್ಕು ಗುರುತಿಸಿ ಅಲೆಯಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯವಿಲ್ಲ. ವಾಟ್ಸಪು ಗ್ರೂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಲಭ್ಯ.
ಮುಂಜಾನೆ ಅಲರಾಂ ಇಟ್ಟು ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ವರ್ಗವೇ ಬೇರೆ. ಇಷ್ಟದ ಭಾಗವತ, ಇಷ್ಟದ ಕಲಾವಿದ, ಇಷ್ಟದ ಮೇಳ, ಇಷ್ಟದ ಪ್ರಸಂಗಗಳ ಕೆಟಗರಿ ಮಾಡಿ ಬೇಕು ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಲ್ಲವರು ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಗಳು...ಹೋಗಲಾಗದವರು ಕೂತದಲ್ಲಿಯೇ ಆಟದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಕಾರಣ ಅವರೂ ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಗಳು...ಅಲ್ವೇ...

ಈ ಋತುವಿನಲ್ಲೂ ಆಟಗಳು ವಿಜೃಂಭಿಸಲಿ, ಒಳ್ಳೆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸುದ್ದಿಯಾಗಲಿ... ನಭೂತೋ ಎಂಬಂತೆ ಮೆರೆಯಲಿ...
ಯಕ್ಷಗಾನಂ ಗೆಲ್ಗೆ.

-ಕೆಎಂ, (ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ, ಯಕ್ಷಕೂಟ, ವಾಟ್ಸಪ್ ಬಳಗ).




Friday, November 10, 2017

ಕಾಲಮಿತಿಯ ಖುಷಿ!

 
ಅಲ್ಪಕಾಲದ ವಿರಾಮಲ್ಲೊಂದು
ಖುಷಿಯೆಂಬೋ ಪಾತರಗಿತ್ತಿ
ಏಕಾಏಕಿ ಸನಿಹ ಬಂದು
ನಕ್ಕು ಮಾತನಾಡಿ
ಯೋಗ ಕ್ಷೇಮ ಕೇಳಿ
ಸುಗಂಧ ಹರಡಿ ಕನಸು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಮನಸು ಅರಳಿಸಿದ ಜಾದೂ


ಕೆಲಕಾಲ ಇಹ ಮರೆಸಿ
ಮತ್ತೆ ಬಣ್ಣಗಳ ತೋರಿ
ಶುಭ್ರ ಬೆಳಕು ಹರವಿ
ಶಾಂತತೆಯ ಪ್ರಭಾವಳಿ ಬಿಡಿಸಿ
ಇಳಿದನಿಯ ಮಾತಲ್ಲೇ ಮೈದಡವಿ
ಸಂತೈಸಿ, ಪುಟ್ಟ ಹಾರಾಟದಲ್ಲೇ
ಸಮಯವ ಕಿರಿದು ಮಾಡಿದ ಅಚ್ಚರಿ

ದೀರ್ಘ ಕದನದ ನಡುವೆ
ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಆಹ್ಲಾದಕತೆಯ ಮಿಂಚು
ಕೆಲಕಾಲ ಚೆಂದದ ಚಿತ್ರ
ಸ್ಫೂರ್ತಿಗೊಂದು ತಂಗಾಳಿ ಸುರಿಸಿ
ಸಾಂತ್ವನವ ಬೆರೆಸಿ
ನೋವ ಮರೆಸಿ
ಹರಸುವ ಅಲ್ಪವಿರಾಮದ ಸಾಂಗತ್ಯ


ಹೊತ್ತು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ
ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ...
ಪಾತರಗಿತ್ತಿಯೂ ಹೊರತಲ್ಲ,
ದೂರದಿಂದ ಕರೆತಂದ ಬಸ್ಸು
ತಂಗುದಾಣ ಬಂದಾಗ ನಿರ್ಭಾವುಕವಾಗಿ
ಇಳಿಸಿ, ಮುಂದುವರಿವ ಹಾಗೆ
ಉಳಿಯುವುದು ಪಯಣದ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ...!

ಕಾಲಮಿತಿಯ ಖುಷಿ!

 
ಅಲ್ಪಕಾಲದ ವಿರಾಮಲ್ಲೊಂದು
ಖುಷಿಯೆಂಬೋ ಪಾತರಗಿತ್ತಿ
ಏಕಾಏಕಿ ಸನಿಹ ಬಂದು
ನಕ್ಕು ಮಾತನಾಡಿ
ಯೋಗ ಕ್ಷೇಮ ಕೇಳಿ
ಸುಗಂಧ ಹರಡಿ ಕನಸು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಮನಸು ಅರಳಿಸಿದ ಜಾದೂ


ಕೆಲಕಾಲ ಇಹ ಮರೆಸಿ
ಮತ್ತೆ ಬಣ್ಣಗಳ ತೋರಿ
ಶುಭ್ರ ಬೆಳಕು ಹರವಿ
ಶಾಂತತೆಯ ಪ್ರಭಾವಳಿ ಬಿಡಿಸಿ
ಇಳಿದನಿಯ ಮಾತಲ್ಲೇ ಮೈದಡವಿ
ಸಂತೈಸಿ, ಪುಟ್ಟ ಹಾರಾಟದಲ್ಲೇ
ಸಮಯವ ಕಿರಿದು ಮಾಡಿದ ಅಚ್ಚರಿ

ದೀರ್ಘ ಕದನದ ನಡುವೆ
ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಆಹ್ಲಾದಕತೆಯ ಮಿಂಚು
ಕೆಲಕಾಲ ಚೆಂದದ ಚಿತ್ರ
ಸ್ಫೂರ್ತಿಗೊಂದು ತಂಗಾಳಿ ಸುರಿಸಿ
ಸಾಂತ್ವನವ ಬೆರೆಸಿ
ನೋವ ಮರೆಸಿ
ಹರಸುವ ಅಲ್ಪವಿರಾಮದ ಸಾಂಗತ್ಯ


ಹೊತ್ತು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ
ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ...
ಪಾತರಗಿತ್ತಿಯೂ ಹೊರತಲ್ಲ,
ದೂರದಿಂದ ಕರೆತಂದ ಬಸ್ಸು
ತಂಗುದಾಣ ಬಂದಾಗ ನಿರ್ಭಾವುಕವಾಗಿ
ಇಳಿಸಿ, ಮುಂದುವರಿವ ಹಾಗೆ
ಉಳಿಯುವುದು ಪಯಣದ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ...!

Sunday, November 5, 2017

ಅಂತರ್ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಮೊಗಸಾಲೆ...




ನಾವು ಮಾತ್ರ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದ್ದು ಜಗತ್ತು ಪಕ್ಷಿನೋಟಕ್ಕೆ ಗೋಚರವಾಗುವ ಜಾಗವಲ್ವ ಬಾಲ್ಕನಿ?
ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಲಾಗದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ, ಆಯಾಮಕ್ಕೆೊಂದು ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಟ್ಟದಾದ ಖಾಸಗಿ ಕಾರ್ನರ್ ಕೂಡಾ ಹೌದಲ್ವ?


ನಾವು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಂಡರೂ ಜಗತ್ತು ನಮಗೆ ಡ್ರೋನ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾದ ಚಿತ್ರದ ಹಾಗೆ ಖುಲ್ಲಂ ಖುಲ್ಲಾ ಕಾಣಿಸೋದು.
ವಠಾರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹಾದು ಹೋಗಿರುವ ರಸ್ತೆ, ಅವರವಸರವಾಗಿ ಹಾದು ಹೋಗುವ ಮಂದಿ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೋ ಸಾಗುವ ನಾಗರಿಕರು... ಕಂಠ ಶೋಷಣೆ ಮಾಡಿ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತರಕಾರಿಗಳು, ಕನಕಾಂಬರ, ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಮತ್ತಿನ್ನೇನ್ನೇನೋ ಮಾರುತ್ತಾ ಬರುವ ಚತುರ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು...
ಹಾಗೆ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಬಾಲ್ಕನಿಯ ನೋಟ ಟಿ.ವಿ.ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಹಾಗೆ. ನೀವೆಷ್ಟೇ ಇಣುಕಿದರೂ ಪರದೆಯ ಹಿಂದಿನದ್ದು, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ್ದು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲೂ ಹಾಗೆ ಅದೊಂದು ಫ್ರೇಮಿನ ಹಾಗೆ. ಆ ಚೌಕಟ್ಟು ಮೀರಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಬಾಲ್ಕನಿಯಿಂದ ಉರುಳಿ ಧರಾಶಾಹಿಗಳಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.


ಎಡದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಓ ಅಷ್ಟು ದೂರ. ಬಲದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಎಟಕುವಷ್ಟು ದೂರ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದರಾಚೆಗೆ ಮಸುಕು ಮಸುಕು ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಕ್ತಾಯವಾದ ಹಾಗೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ. ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಸಾಗುವವರು ಈ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಅಂಚಿನ ವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರಾಚೆಗೆ ಅವರೆತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಇರಬಹುದಷ್ಟೇ ಹೊರತು ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ದೃಷ್ಟಿ ಹೋಗದು. ಇಂತಹ ಸೀಮಿತಗಳು ದೇವರು ಒದಗಿಸಿದ ಸೌಕರ್ಯವೂ ಇರಬಹುದು. ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಲೇ, ಪ್ರತಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಗಲು ಮಾನವ ಮೆದಳುಗೆ ಬಹುಷಹ ಧಾರಣಾ ಶಕ್ತಿ ಸಾಲದು. ಅದಕ್ಕೆ ಚೌಕಟ್ಟು ಮುಗಿಯುವ ತನಕವಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಅವರು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅದರಾಚಿನದ್ದು ಮತ್ತೆ ಚಿಂತನೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಅಷ್ಟೇ. ಹೋಗುವವರೆಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕೂತರೆ, ಚಿಂತಿಸಹೊರಟರೆ ಒಂದೊಂದು ನಡಿಗೆಯ ಹಿಂದಿನ ಕತೆಗಳನ್ನು, ಒಗಟುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ ಕೂರಲು ಆಯುಷ್ಯ ಸಾಕಾಗುವುದೇ...


ಮೇಲೆ ನೋಡಿದರೆ ಆಕಾಶ. ಹಗಲು ಪ್ರಖರ ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖ ಚುಚ್ಚಿದರೆ, ರಾತ್ರಿ ಮೂಡುವ ಚಂದ್ರಮನ ತಂಪು ಸಾಲದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯಹೊರಟರೆ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಕಂಪೋಸಿಶನ್ ಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ ಆಕಾಶ. ಚದುರಿದ ಮೋಡ, ಒಗ್ಗೂಟಿದ ಮೋಡ, ವಿ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಹೆಸರೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ರಂಗೋಲಿ ಬಿಡಿಸುವ ರಾತ್ರಿ ಚುಕ್ಕಿಗಳು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಮೊರೆಯುವ ಸಮುದ್ರದ ಬದಿಯಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಧಾವಿಸಿ ಬರುವ ಮಳೆಯ ಪದರ ಪದರವಾದ ನೇರ ಪ್ರಸಾರ...


ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಸಂಪಿಗೆ ಮರದ ತುದಿಯಿಂದ ದಾಟಿ ಬರುವ ಘಮಘಮ ನಾಸಿಕಕ್ಕೆ ತಾಕಿದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ತಾಜಾ ಭಾವ, ನೈಜತೆಗೊಂದು ಸಾಕ್ಷಿ...
ಅಷ್ಟೊಂದು ಗದ್ದಲ ಸುತ್ತಮುತ್ತವಿದ್ದರೂ ಬಾಲ್ಕನಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಏಕಾಂತದ ಸುಖಕ್ಕೆ ಅರೆನಿಮಿಷವಾದರೂ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳಿಗೆ, ಅಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲೆ ಸತ್ತ ಕನಸುಗಳಿಗೆ, ಮಳೆ ಸಿಂಚನಕ್ಕೆ ಒದ್ದೆಯಾದ ಮುಖದ ತಂಪಿಗೆ, ಅರ್ಧರ್ಧ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಕವನಗಳಿಗೆ, ದಿಗಂತವ ನೋಡುತ್ತಾ ಬಿಟ್ಟ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳಿಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹೋಗುವ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಬರಿದೇ ಮಾಡಿದ ಟಾಟಾಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲುಂಟೇ... ಅಥವಾ ಟೆಂಪರರಿ ಫೈಲ್ ಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲ್ಲಿಗೇ ಡಿಲೀಟ್ ಆಗಿ ಹೋಗುವ ನನಸುಗಳ ಸರಮಾಲೆಯೇ... ಬಾಲ್ಕನಿ ದಾಟಿ ಆಚೆ ಹೋದಾಗ ಕಾಣುವ ಹೊಸ ಲೋಕಕ್ಕೊಂದು ಕನಸಿನ ಚಿತ್ತಾರದ ನೆನಪುಗಳ ಗಾಢ ಅನುಭೂತಿಯ ನೀಡುವ ಪುಟ್ಟ ಸೌಧದ ಹಾಗೆ.

Saturday, November 4, 2017

ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ...? ಮೂರು ವರ್ಷ ಭರ್ತಿಯಾಯಿತು!

ನಮಸ್ತೆ....

ಹೀಗೊಂದು ಸ್ವಗತ...

ಹೌದು... ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ ಯಕ್ಷಕೂಟ ಹೆಸರಿನ ಈ ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪು ಶುರುವಾಗಿ ಈ ನವೆಂಬರ್ 7ನೇ ತಾರೀಕಿಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳು ಭರ್ತಿಯಾದವು. 2014ರಲ್ಲಿ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸಮಾನಾಸಕ್ತ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಒಂದೇ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದು. ಇಂದು ಬಹುತೇಕ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ 256ಕ್ಕೆ 256 ಸದಸ್ಯರ ಭರ್ತಿ ಕೋರಂ ಮೂಲಕ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುವ ಮೂಲಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವಾಗಿರುವ ಯಕ್ಷಪ್ರೇಮಿಗಳ ಬಳಗವೆಂಬ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಹೊಂದಿದೆ. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಮಾಹಿತಿ ಪ್ರಸಾರ, ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಈ ಗ್ರೂಪಿನ ಏಕೈಕ ಅಜೆಂಡಾ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ ಗ್ರೂಪು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೊಂದು ಗ್ರೂಪು ಮಾಡುವುದು, ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯೋ, ಅಪರೂಪದ ವಿಚಾರವೋ, ಗ್ರೂಪಿಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷ ತುಂಬುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಧನೆಯೋ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ,
ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಹೀಗೊಂದು ಗ್ರೂಪನ್ನು ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಶುರು ಮಾಡುವಾಗ ವಾಟ್ಸಪ್ಪು ಎಂಬ ಈ ಮಾಧ್ಯಮ ಈಗಿನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಹ 4ಜಿ ಯುಗ ಆಗ ಆರಂಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕರ ಕೈಲಿ ವಾಟ್ಸಪ್ಪು ಇರಲೂ ಇಲ್ಲ. ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆಂದು ಆಗ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದ ಗ್ರೂಪುಗಳು ಬಹುಷ ಎರಡೋ ಮೂರೋ ಅಂತ ನನ್ನ ನೆನಪು.
ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಈ ಗ್ರೂಪು ಶುರುವಾದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇಷ್ಟು ಮಂದಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಮಾನನಮಸ್ಕರ ಶಿಫಾರಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗ್ರೂಪು ತುಂಬಿ ಹೋಯಿತು. ವಾಟ್ಸಪ್ ಬಳಗದ ಗರಿಷ್ಠ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ 100ಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಗುಂಪು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ನಡುವೆಯೊಮ್ಮೆ ಹೈಕ್ ಮೆಸೆಂಜರ್ ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಸಿದರೂ ಅದು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಾಟ್ಸಪ್ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು 256ಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಲ ಬಂತು.

ತುಂಬ ಖುಷಿಯ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಗುಂಪಿನ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗಿರುವ ತುಂಬಾ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಈಗಲೂ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿಯ ಮುಖ ಪರಿಚಯ, ಮಾತನಾಡಿ ಗುರ್ತವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರಿಲ್ಲಿ ಆಪ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವ ರೀತಿ ತಾಂಬೂಲ ಮೆಲ್ಲುವವರು ವಿನಾ ಕಾರಣ ಆಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹುಚ್ಚು ನಮ್ಮನ್ನಿಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿದೆ.
ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಕದ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆಟವೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕರ್ಣಾಟಕ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಉದ್ಯೋಗಿ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀಕಾಂತ ರಾವ್ ಆಟದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಕೇಳಿದರು. ನಮ್ಮ ಗ್ರೂಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ, ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿದರು. ಸೇರಿಸಿದೆ, ನನಗವರ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಇಂದಿಗೂ ಬಳಗದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ನೂರಾರು ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ. ಕೆಲವರು ನಿಶ್ಯಬ್ದರಾಗಿ, ಹಲವರು ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿ. ಸಹಜವಾಗಿ ಮಂಗಳೂರಿಗರೇ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ. ಹಾಗಂತ ಕುಂದಾಪುರ, ಉಡುಪಿ, ಕಾಸರಗೋಡು, ಅಮೆರಿಕಾ, ಅಬುದಾಭಿ, ಕೊಡಗು, ಮುಂಬೈ, ಚೆನ್ನೈ, ತುಮಕೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು... ಹೀಗೆ ಪರವೂರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಇಲ್ಲಿನ ಆಟಗಳ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ತೆಂಕು, ಬಡಗು ಎರಡೂ ತಿಟ್ಟುಗಳ ಆಸಕ್ತರಿದ್ದಾರೆ. ಮಹಿಳೆಯರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪರ್ಕದ ಮಾಧ್ಯಮ ಮಿತ್ರರೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ವೃತ್ತಿಪರ ಹಾಗೂ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರಾದ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಪುಣ್ಚಿತ್ತಾಯರು, ವಾದಿರಾಜ ಕಲ್ಲೂರಾಯರು, ನಾ.ಕಾರಂತ ಪೆರಾಜೆ ಅವರು, ದುರ್ಗಾಪರಮೇಶ್ವರಿ ಕುಕ್ಕಿಲ ಅವರು, ಮುರಳಿಕೃಷ್ಣ ತೆಂಕಬೈಲು ಅವರು, ಭವ್ಯಶ್ರೀ ಕುಲ್ಕುಂದ ಮತ್ತಿತರರು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾರೆ. ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ
ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಸದಸ್ಯರ ಪೈಕಿ ಹವ್ಯಾಸಿಗಳು ತುಂಬಾ ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಅಡ್ಮಿನ್ ಗ್ರೂಪಿಗೆ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾನೆ ಅಷ್ಟೆ. ಅದನ್ನು ಚೆಂದದಿಂದ, ಒಪ್ಪ ಓರಣದಿಂದ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು ಸದಸ್ಯರು. ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಮಾಧ್ಯಮ ವರದಿಗಳನ್ನು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೆಂಗಳೂರಿ ಜಯ ರೈ ಅವರು, ಎಲ್ಲಿಯೇ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರ ಸಹಿತ ಆಡಿಯೋ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಿರಿಯರಾದ ಸತೀಶ್ ಮಂಜೇಶ್ವರರು, ಅಕ್ಷಯಕೃಷ್ಣ, ಆನೆಕಲ್ಲು ಗಣೇಶ ಪ್ರಸಾದ್, ಇತರ ಮಾಹಿತಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿಥುನ್ ಉಡುಪರು, ಮಚ್ಚಿನ, ಕೃಷ್ಣ ಶರ್ಮ, ರವಿ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೊಡಗು, ಕರುಣಾಕರ ಬಳ್ಕೂರು, ಸಂದೇಶ್, ನೆಕ್ಕರಮೂಲೆ, ರಘು ಮುಳಿಯ, ಶಶಿಧರ, ರವೀಶ್, ಶಂಕರ್, ಕೃಷ್ಣಪ್ರಮೋದ, ಪ್ರಕಾಶ್, ಈಶ್ವರಚಂದ್ರ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಲವು ಗೆಳೆಯರ ಸಹಿತ ಹಲವು ಮಂದಿ ಗ್ರೂಪನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದಾರೆ (ಕೆಲವರ ಹೆಸರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರಬಹುದು... ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದ ಹೆಸರುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದೇನೆ).

ಬೇರೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಗ್ರೂಪುಗಳ ಅಡ್ಮಿನ್ ಗಳಾಗಿರುವ ಸತೀಶ್ ಮಂಜೇಶ್ವರ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮಚ್ಚಿನ, ರವೀಶ್ ಉಪ್ಪಿನಂಗಡಿ, ಕಲಾಪೋಷಕರಾದ ಡಾ.ಪದ್ಮನಾಭ ಕಾಮತ್ ಸರ್...ಸೇರಿದಂತೆ ಹೀಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗ್ರೂಪನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಹಲವು ಮಂದಿ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದ ವರದಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹರೀಶ ಮಾಂಬಾಡಿ, ಹರೀಶ್ ಕುಲ್ಕುಂದ, ಜಿತೇಂದ್ರ ಕುಂದೇಶ್ವರ, ಸೌಮ್ಯಶ್ರೀ ಮಾರ್ನಾಡು, ಕೋಡಿಬೆಟ್ಟು ರಾಜಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸೇರಿದಂತೆ ಹತ್ತಾರು ಮಂದಿ ಗ್ರೂಪಿಗೆ ಬೌದ್ಧಿಕ ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಇನ್ನು ರಾತ್ರಿಯ ಆಟವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಲೈವ್ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗ್ರೂಪು ಸದಾ ಮುಂದೆ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಖುಷಿಯ ವಿಚಾರ. ಜೊತೆಗೆ ಗ್ರೂಪಿನ ನಿಯಮವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಕೂಡಾ....ಯಕ್ಷಗಾನದ ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ಸುದ್ದಿ ಇದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣ ನಾವದನ್ನು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುದ್ದೇವೆ. ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭ ವದಂತಿಗಳು ಅಥವಾ ಕಪೋಲಕಲ್ಪಿತ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಕಲಾವಿದರು, ಮೇಳಗಳು, ತಿಟ್ಟುಗಳು, ಕಲಾಪೋಷಕರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿಂದನೆಗಳಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ.

ಅವರವ ಕೆಲಸ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಈ ಗ್ರೂಪಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಲವರಿಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಇಷ್ಟವಾದರೂ ಬಯಲಾಟಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭ ಆಟ ನಡೆಯುವ ಮಾಹಿತಿ, ನಡೆದ ಆಟಗಳ ಮಾಹಿತಿ ಹಾಗೂ ಆ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆಗಳು, ಹೊಸ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು, ಕಲಾವಿದರ ಬದಲಾವಣೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಹಿತಿಗಳ ವಿನಿಯಮ ಒಂದು ಹೋಮ್ಲಿ ಫೀಲ್ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿದೆ.

ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನನಗೆ ಈ ಗ್ರೂಪಿನಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಮೇಳಗಳ ಕಲಾವಿದರ ಕುರಿತು ಮಾಹಿತಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯವಾಗಿದೆ... ನಿಮಗೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿರಬಹುದು.


ಏನೇ ಇರಲಿ. ಬದಲಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಯಕ್ಷಗಾನವೂ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ವಾಟ್ಸಪ್ಪಿನಂತಹ ಗುಂಪು ಅದರ ಉಳಿವಿಗೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಕೊಡುಗೆ ತನ್ನದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವುದು ಸತ್ಯ. ವಾಟ್ಸಪ್ಪು ಗುಂಪುಗಳೆಂದರೆ ಅಲರ್ಜಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಂದು ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದು ಸತ್ಯ. ಆದರೆ, ವಿಷಯನಿಷ್ಠವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಯಾರಿಗೂ ಹೊರೆ ಎನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೂರು ವರ್ಷ ತುಂಬಿರುವ ನಮ್ಮ ಈ ಬಳಗ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ವಿನಮ್ರತೆಯಿಂದ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.


(ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯ ಸದಸ್ಯರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವಾಗ ಕಣ್ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಹೆಸರುಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಅನ್ಯಥಾ ಭಾವಿಸಬಾರದು. ಗುಂಪು ಬೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಸದಸ್ಯರ ಪಾತ್ರವೂ ಬಲುದೊಡ್ಡದು. ಅದಕ್ಕೆ ಕೃತಜ್ಞನಾಗಿದ್ದೇನೆ).


ಈ ಸುದೀರ್ಘ ಬರಹ ಓದಿದ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಸದಸ್ಯರು ದಯವಿಟ್ಟು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸುತ್ತೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಗುಂಪಿನ ನಿಮಯಪಾಲನೆ ಹಾಗೂ ಕಲಾ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಹಕಾರಿ ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆಯೂ ಇರಲಿ.
ಯಕ್ಷಗಾನಂ ಗೆಲ್ಗೆ

-ಕೆಎಂ (ಅಡ್ಮಿನ್)

Friday, November 3, 2017

ಕತೆಯೆಂದರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡಷ್ಟು...!

ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ್ದೂ ಒಂದೊಂದು ಕತೆಯೇ...
ಕೆಲವು ಕೆಲವು ಕತೆಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಜಗಾಜ್ಜಾಹೀರಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕತೆಗಳು ಅಪ್ರಕಟಿತ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳಂತೆ ಉಳಿದಿರುತ್ತವೆ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯ ವರೆಗೂ. ಅಥವಾ ಕೆಲವು ಕತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವ ಅಥವಾ ವಿವರಿಸುವ ಅಥವಾ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ತಾಳ್ಮೆ, ಪುರುಸೊತ್ತು, ಅವಕಾಶವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.
ಕತೆಗಳನ್ನು ಪ್ಯಾರಾದಿಂದ ಪ್ಯಾರಾಗೆ ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಓದಿದರೆ ಇಡೀ ಕತೆಯನ್ನು ಹಾಗ್ಹಾಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟ. ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದರಲ್ಲೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅಪಾರ್ಥಗಳಿರಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕತೆಯ ಮಧ್ಯದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪ್ಯಾರಾದಲ್ಲಿ ಕಣ್ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುವ ಸುಳಿವು ಇರಲೂ ಬಹುದು. ಅಥವಾ ಇಡೀ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುವ ಒಂದು ಪ್ರಕರಣವಿರಬಹುದು.

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಒಂದು ಕತೆಗೂ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆಗೂ ಹೋಲಿಕೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆರಂಭವೋ, ಅಂತ್ಯವೋ ಒಂದೇ ಥರ ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಹೋಲಿಕೆ ಯಾಕಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬದುಕುವುದು ಇದೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ. ಬದುಕಿಗೋಸ್ಕರ ಎಲ್ಲರೂ ಬಳಸುವ ಕಚ್ಛಾ ವಸ್ತುಗಳು ಒಂದೇ ಆಗಿರುವಾಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದೇ ಥರ ಇರಬೇಕು ತಾನೆ...ಹಾಗೆಂದು ಆಯಾ ಕತೆಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸೊಬಗು, ತಿರುವು, ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸದ ವಿಷಾದ, ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಹಾಗೂ ಏಕಾಏಕಿ ಮುಗಿಯಿತೇನೋ ಎಂದು ನಿರಾಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಹ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಅಂತ್ಯಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಅಯ್ಯೋ ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಲು ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತು ಎಂಬಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕತೆಯಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಲ್ಲವನನ್ನೂ ಹೇಳಿ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಂತ್ಯವಾದ ಬಳಿಕ ಎಂತ ಮಾಡಿದರೂ ಆ ಕತೆಯನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹುಷಹ ಪ್ರತಿ ಕತೆಗೂ ತನ್ನದೇ ಅಂತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಹಠದಿಂದಲೋ, ವಿನೋದಕ್ಕೆಂದೋ ಬದಲಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಬರೆಯುವವನಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ...

ಕಾಣುವ ಹಸನ್ಮುಖಿಯ ಹಿಂದೆ ಆಗೀಗ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಸಿಡುಕು, ಪರಮ ತಾಳ್ಮೆಯವನೂ ಹಿಂದಿನಿಂದ ತೋರಿಸುವ ಕೂಗಾಟ, ಅತಿ ಕರುಣಾಮಯಿಯೂ ಅಗತ್ಯ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠುರವಾಗಿ ವಿಶ್ವರೂಪ ದರ್ಶನ ನೀಡುವುದು, ಪರಮ ದುಷ್ಟನ ಹಾಗೆ, ಒರಟನ ಹಾಗೆ ಕಾಣುವವನು ಆಪತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀಡಿರಬಹುದಾದ ನೆರವು, ಮೃದು ಮನಸ್ಸಿನ ದರ್ಶನ... ಇವೆಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ವೈರುಧ್ಯಗಳು. ಕತೆಯ ಗಾತ್ರವನ್ನೂ, ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನೂ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗದು.

ಮತ್ತಷ್ಟು ಕತೆಗಳು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಊಟದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಾಗೆ ಏನೇನೋ ತಿರುವುಗಳು. ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಏನೋ ಬಾಕಿ ಇದೆ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗಬಹುದು. ಅಥವಾ ಹೇಳಿದಷ್ಟು ನಿಜವೋ, ಸುಳ್ಳೋ ಎಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಆತನ ಹೇಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುವ ಸ್ವಭಾವ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಬಲ್ಲ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆತ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಕತೆಯಲ್ಲಿ. ಬದುಕೇ ಕತೆಯೆಂದಾದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಆದರೂ ಅದೂ ಕತೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಬಹುಷಹ ಕತೆಯ ಕೆಲವು ಅಧ್ಯಾಯಗಳೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.


ವಾಟ್ಸಪ್ಪು, ಫೇಸುಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ನೋಡಿರಬಹುದು ಯಾವುದೇ ಪೋಸ್ಟು ಅಥವಾ ಡಿಸ್ ಪ್ಲೇ ಪಿಕ್ಚರನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾ ಅಥವಾ ಯಾರೂ ಬೇಕಾದರೂ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಬಹುದಾ ಅಂತ. ಬದುಕೆಂಬೋ ಕತೆಯೂ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ಅಧ್ಯಾಯಗಳೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಂತೆಂಥ ಮಹನೀಯರು ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ ಗಾತ್ರದ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೇ ಬರೆದುಕೊಂಡರೂ ಅದರಲ್ಲೂ ಉಲ್ಲೇಖವಾಗದ ಹಗರಗಣಗಳು, ಗುಟ್ಟುಗಳು, ನಮೂದಾಗದ ಘಟನೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯನ ಪಾಡೇನು.
ಕತೆ ಬರೆಯುವುದೋ, ಕತೆ ಹುಟ್ಟುವುದೋ, ಕತೆಯಾಗುವುದೋ ಏನೇ ಹೆಸರಿಟ್ಟರೂ ಕತೆ ಕತೆಯೇ.


ಕತೆ ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾಯಿತು ಎಂದೊಡನೆ ತುಂಬ ಮಂದಿ ಅದನ್ನು ಓದುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಏರು ಹಾದಿಯ ಚಾರಣದ ದಾರಿಯನ್ನು ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೈಬಿಟ್ಟ ಹಾಗೆ. ಪೂರ್ತಿ ಮೇಲೆರಿ ನೋಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಗುಡ್ಡದ ತುದಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಾಣಿಸುವುದು ಅಲ್ಲವೇ... ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಲಿಷ್ಟವೆನಿಸಿದರೂ ಹಠಪಟ್ಟು ಕತೆಯನ್ನು ಓದುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೆ ಅರ್ಥವಾದೀತು, ಅರ್ಥವಾಗದ ಭಾಗವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಓದಿದ ಭಾಗ ರೆಫರೆನ್ಸ್ ಆದೀತೇನೋ. ಕತೆಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿ, ಕತೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಹಾಕಲಾದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿ, ಕತೆ ಬರೆದವನ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿ ಕತೆಗೆ ಮಾರ್ಕು ಹಾಕುವ ದುಸ್ಸಾಹಸ ಬೇಡ. ಕತೆಯನ್ನು ಓದಿದರೆ, ಅರ್ಥವಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಷರಾ ಬರೆಯುವುದು ಲೇಸು. ಅಲ್ವ....


ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ.. ಇಲ್ಲಿ ಕತೆಯೆಂದರೆ ಬದುಕು.

Sunday, October 22, 2017

ಮಾತೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ....

ಎಂತಹ ಕಟುಕನಾದರೂ ತಾನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ, ಗೌರವಿಸುವವರಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸುವಾಗ ಮಗುವೇ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಮಾತನಾಡುವಾಗ ತುಂಬಾ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಳಜಿಯನ್ನು, ಅಕ್ಕರೆಯನ್ನು, ಸಲುಗೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು, ಸಂಧಿಗ್ತತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮುಜುಗರ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹಗುರಾದ ಮೇಲೆ ಅಯ್ಯೋ ಯಾಕಾದ್ರೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆನ್ನಪ್ಪಾ ಅಂತ ಹಲುಬುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಾರಣ, ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಬಂಧವೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ವಿಶ್ವಾಸ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಯಾರೂ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಡೆಫಿನಿಶನ್ ಮತ್ತು ಸ್ಕೋಪ್ ಹುಡುಕಿ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾತುಗಳು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬರುತ್ತವೆ. ತುಂಬಾ ಪೂರ್ವತಯಾರಿ ಮಾಡಿ, ಅಳೆದೂ ಸುರಿದೂ ಮಾತನಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಪುಟ್ಟ ಮಗುವೊಂದು ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಹಾಗೆ.
ಆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಿಟ್ಟು, ಕಾಲೆಳೆಯುವಿಕೆ, ಮೂದಲಿಕೆ, ಹುಸಿಕೋಪ, ಸಲುಗೆಯ ಚುಚ್ಚುವಿಕೆ ಎಲ್ಲ ಇರುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಹೇಳುವವನು ಮತ್ತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮೇಲೆ ಸಂವಹನ ಏರ್ಪಡುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ... ಹೇಳುವವನು ಕೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಹೇಳಿದಾಗ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಆಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನದನ್ನು ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಾಗಿಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬೈದರೂ ಸರಿ, ಹಂಗಿಸಿದರೂ ಸರಿ. ಯಾಕಂದರೆ ಹೇಳುವವನು ಮೂಲತಹ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಹೊಂದಿಲ್ಲ... ಅದೇನಿದ್ದನೂ ತನ್ನ ಕುರಿತಾಗಿರುವ ಸಲುಗೆಯೇ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಆತನಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ...

ಹೇಳುವವನ ಜೊತೆ ಕೇಳುವವನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಕೂಡಾ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿ ತಲುಪದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥ ಹುಟ್ಟಿ ಅಪಾರ್ಥಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಹೇಳುವವನಿಗೆ ಇರುವಂಥಹ ಕೆಟ್ಟ ಘಳಿಗೆಗಳು ಕೇಳುವವನ ಬಾಳಿನಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದು. ಹೇಳುವವನಷ್ಟೇ ಅಸಹನೆ ಕೇಳುವವನಿಗೂ ಇರಬಹುದು...
ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತುಗಳು ಆ ಕ್ಷಣದ ವ್ಯಾಲಿಡಿಟಿ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಅದು ಉಂಟು ಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮ (ಅಪಾರ್ಥ) ಮಾತ್ರ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ವರೆಗೆ ಒಡೆದು ಗಾಜಿನ ಹಾಗೆ ಕಾಡಬಹುದೇನೋ...


ಅದಕ್ಕೇ ಅನ್ನಿಸುವುದು... ಕೆಟ್ಟ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿ, ಕೆಟ್ಟ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕನಸುಗಳು ಸುಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಪಹಪಿಕೆ ಯಾಕಾದರೂ ಬೇಕು. ಮಾತು ಸೋಲುತ್ತದೆಯೆಂದು ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ವಿರಾಮ ಕೊಟ್ಟು, ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ...
ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು, ಮತ್ತೊಂದು ಅಹಂನ ಗೋಡೆ ಮತ್ತೆ ಮೌನ...
ಇದು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೂ, ದೇಶ ದೇಶಗಳಿಗೂ, ಪಕ್ಷ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಕಾಡುವ ವೈರಸ್ಸು... ಮಾತು ಸೋತಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮೌನ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸೋಲುವುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಆಡುವ ಮಾತು ಹಾಗೂ ಮಾತು ಇರಿದು ಆಗುವ ಗಾಯ ಮೌನವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ...
ಸ್ವಯಂಕೃತಪರಾಧಗಳಾದರೆ ಅವರವರೇ ಹೊಣೆ...ಮತ್ತೆಷ್ಟು ರೋಧಿಸಿದರೂ ಅಷ್ಟೇ. ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.
ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೂ, ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೂ ಮಾತಿಗೊಂದು ತೂಕವಿರುತ್ತದೆ. ಮಾತು ನಿಮ್ಮ ಕೈಮೀರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆಯಾದರೇ ಅದನ್ನು ಆಡದಿದ್ದರೂ

Friday, October 20, 2017

ದುರ್ಬಲ ತರಂಗಾಂತರ...ಅವಸರದ ಬದುಕು

ಮಾತು ಬಡವಾದಲ್ಲಿ
ಭಾವವೂ ದುರ್ಬಲ
ತಾಳವೂ, ರಾಗವೂ ಶೃತಿ ತಪ್ಪಿದಲ್ಲಿ
ಧಾಟಿಗೂ ಸಂಚಕಾರ
ಹದತಪ್ಪಿ ಉಸುರಿದರೆ
ಮಾತು ಮತಾಂತರ!
ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ, ಸಮರ್ಥನೆಯ
ರಾಜಿ ಸಂಧಾನ
ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಭಾವ ಸಂಚಲನದ
ಪ್ರಮಾದಕ್ಕೆ ಮೌನದ ಪರದೆ...


ಉದ್ವೇಗಕ್ಕೂ ಅಸಹನೆಗೂ
ಮಾತೇ ಅನಾರೋಗ್ಯ
ಮೌನವೇ ಔಷಧೋಪಚಾರ
ಚಿಂತನೆಯೇ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ
ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಮನಸ್ಸಿಗೆ
ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯ ಬೇಲಿ
ಹದತಪ್ಪುವ ಪದಪುಂಜಗಳ
ಹರಿಯುವಿಕೆಗೆ
ನಿರ್ಭಾವುಕತೆಯ ಅಣೆಕಟ್ಟು
ನಿಷ್ಠುರ, ಕಠೋರತೆಯ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ!


ಒಂಟಿ ಕೂಗಿಗೆ,
ಬಡವಾಗುವ ಮಾತಿಗೆ
ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ತ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ
ಭಾಷೆಗೆ, ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ
ಮಾಪನವಿಲ್ಲ...ಅಸಹಾಯಕ ಮೌನ
ಇಸಿಜಿ, ಎಕ್ಸರೇಗೆ ನಿಲುಕುವುದಿಲ್ಲ,
ವೈಫೈ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ..!.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೂ ಪುರೊಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ
ಆಲಿಸಲು ತಾಳ್ಮೆಯಿಲ್ಲದೆ
ಬರಡಾಗುವ ಅವಸರದ ಬದುಕು...


ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕದ ಮೌನವ
ಇಡಿಯಾಗಿ ನುಂಗಿ
ವಿಷಕಂಠರಾಗಿ...
ವೈಯಕ್ತಿಕ ಚಿಂತೆಗಳ
ವಿಲೇಯಾಗದ ತ್ಯಾಜ್ಯ
ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಿ,
ಲೋಕಕಂಟವಾಗದಿರಲಿ ಜಾಗ್ರತೆ
ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಲಾಗದ್ದಕ್ಕೆ
ಮಾತು ಲೇಪಿಸುವ ಹಂಗು ತೊರೆದು
ಅಂತರಾಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ... ಬದುಕಲು ಕಲಿಯಿರಿ!

Tuesday, October 10, 2017

ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ ಕಳಚುವ ಚಕ್ರಗಳು...!

ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ವಾಹನದ ಟಯರುಗಳು ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಎದುರಾಗುವ ಸವಾಲುಗಳ ಹಾಗೆ. ಪಂಕ್ಚರ್ ಆದ ತಕ್ಷಣ ಗಾಡಿ ವಾಲುತ್ತದೆ, ವೇಗ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ, ಮುಂದುವರಿಯುವ ಕಷ್ಟ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸ್ಟೆಪ್ನಿ ಬಳಸಿ ಬೇರೆ ಚಕ್ರ ಹಾಕುವುದು ಅಥವಾ ಟ್ಯೂಬ್ ತೆಗೆದು ಪ್ಯಾಚಪ್ ಮಾಡಿಸಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದು ಎರಡೇ ದಾರಿಗಳು ಚಾಲಕನ ಅಥವಾ ಸವಾರನ ಎದುರಿಗೆ ಇರುವುದು. ಹೊರತು, ಯಾವ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಫಲವಾಗಿ ಗಾಡಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಿತು ಎಂಬ ಜಿಜ್ನಾಸೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ... ಸಮಸ್ಯೆಬಂದಿದೆ, ಅದಕ್ಕೇನು ಪರಿಹಾರ, ಎಷ್ಟು ತ್ವರಿತವಾಗಿ, ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೊರಬರಹುದು ಎಂದು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಚಾಲಕ ಚಾಲಾಕಿಯಿದ್ದಾನೆ, ವಸ್ತುನಿಷ್ಠನಿದ್ದಾನೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು...!
ಈ ಮೂಲಕ ಟಯರ್ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗುವುದು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ...

ಹೌದು
ಜೀವನ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಕಷ್ಟ, ನಷ್ಟ, ಅನಾರೋಗ್ಯ, ಕಿರಿಕಿರಿ, ಅಪವಾದಗಳು, ಹೊರಬರಲಾಗದೇ, ಇರಲೂ ಆಗದೆ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದಿರುವ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳು... ಇವೆಲ್ಲ ಯೋಜನಾಬದ್ಧವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅನುಮತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವುದಲ್ಲ. ಬೇಕಾದಾಗ, ಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಸತ್ವಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗಬಲ್ಲ ವಾಹನದ ಚಕ್ರಗಳ ಹಾಗೆ!

ಸಮತಟ್ಟಾದ ಜಾಗ ನೋಡಿ, ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಅವಕಾಶ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಿ, ಸ್ಟೆಪ್ನಿ ಸರಿ ಇದೇಯಾ, ಸಾಕಷ್ಟು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿದೆಯೇ, ಈಗ ಹಗಲಾ, ರಾತ್ರಿಯಾ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪಂಕ್ಚರ್ ಶಾಪ್ ಇದೆಯಾ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗುವುದಲ್ಲ. ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಗಾಡಿ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗಬಹುದು ಎಂಬ ಪೂರ್ವಾಲೋಚನೆ ಇದ್ದವರು, ಈಗಾಗಲೇ ಪಂಕ್ಚರ್ ಹಾಕಿಸಿ ಅನುಭವ ಇದ್ದವರೂ ತುರ್ತು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಸಿದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಧೀರರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಗಾಡಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಪಂಕ್ಚರೇ ಆಗಲಾರದು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇರುವವರು ಕೈಕಾಲು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಜೇಬಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ದುಡ್ಡಿದ್ದರೂ, ನೀವೆಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಕುಳವೇ ಆದರೂ ನಿರ್ಜನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಟಯರು ಪಂಕ್ಚರ್ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಕಷ್ಟದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ದುಡ್ಡು ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವ ಮಾತ್ರ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಅವಕಾಶ, ಅದೃಷ್ಟ, ಧೈರ್ಯಗಳೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗುವ ವಿಚಾರಗಳು ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂರುವುದರಿಂದ, ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಜಿಜ್ನಾಸೆಗೊಳಪಡಿಸಿ ವೈಚಾರಿಕರಾಗುವುದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಬಂದಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬರಲು ದಾರಿಯೇನೆಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಎದುರಿಗಿರುವ ದಾರಿ. 

ಅತ್ತರೂ, ಕಳವಳಿಸಿದರೂ, ಭೂತಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಮರುಗಿದರೂ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟರೂ ಬಂದಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಬರಲು ಅವು ಯಾವುವೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ. ಚಕ್ರ ಕೈಕೊಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವಿಕ ಸತ್ಯ. ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿದೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದಾಗಿದೆ. ನಾನು ಮೊದಲೇ ಬ್ಲೋ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಸಬೇಕಿತ್ತು, ಸ್ಟೆಪ್ನಿ ಬೇಕಿತ್ತು... ಕಲ್ಲು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಾರದಿತ್ತು ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ ವಿಮರ್ಶೆಗಳಿಂದ ಹಾಳಾದ ಚಕ್ರ ಸಹಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ... ಇಲ್ಲವಲ್ಲ.

ವಿರಾಗಿಯಾದರೂ, ವಿಷಾದಯೋಗ ಹೊಂದಿದರೂ, ಅವರಿವರ ಸಲಹೆ ಪಡೆದರೂ ಚಕ್ರ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ?  ಇಲ್ಲ.
ಚಕ್ರ ಬದಲಿಸುವುದೋ, ಪ್ಯಾಚಪ್ ಮಾಡುವುದೋ ಎರಡೇ ದಾರಿ. ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಆದರೆ, ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ, ದುಖಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆಪರಿಹಾರವೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ.
ಕಷ್ಟ ಏಕಾಏಕಿ ಎದುರುದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ಬರಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸುವಷ್ಟು ಪೂರ್ವತಯಾರಿ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಅನುಭವಕ್ಕೂ ಅದು ನಿಲುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದ ಆತಂಕ ತುಸು ಕರಗಿದ ಬಳಿಕ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಆಗಿ ಯೋಚಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ಯೆಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಬಂದಿರುವ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿ ಮಸುಕು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣಿಸಲೂ ಬಹುದು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆದ ಚಕ್ರ ಬದಲಿಸಿ ಗಾಡಿ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, ಪಂಕ್ಚರ್ ಆದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿದ ಆತಂಕದ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗವೂ ಕರಗಿಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.... ಚಕ್ರ ಕಳಚಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಡುವ ಆತಂಕ ಹಾಗೂ ಸರಾಗವಾಗಿ ಸಾಗುವಾಗ ಇರುವ ನಿರಾಳತೆಯ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಆಗಲೂ ಈಗಲೂ ಅಧೀರರಾಗದೆ ಬಾಳಬಹುದಾದರೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ದಿಗ್ವಿಜಯವೇ ಸರಿ.

Thursday, October 5, 2017

ಮಾತು ಸೋತ ಮೇಲೆ...

ಮೌನ ಮುರಿಯುವ ಮಾತು
ಭಾವ ದೀಪ್ತಿಯ ಹಚ್ಚಲಾಗದೆ
ಮಾತು ಮುರಿದು ಮೌನವಾಗುವಲ್ಲಿಗೆ...
ಮಾತಿಗೂ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಾಳಮೇಳ,
ಚೈತನ್ಯ ಸಾಲದೆ ಹೇಳಿದ್ದು
ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳದೆ
ಕೇಳಿದ್ದೂ ಮನನವಾಗದೆ...
ಮಾತು ಸೋತು ಬಳಲಿ
ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು
ಅರ್ಥ ಸಿಕ್ಕದೆ ಮತ್ತೆ ಮೌನದ್ದೇ ಮಾತು



ಅರ್ಥಕೋಶ ಹಳಿತಪ್ಪಿಸಿ
ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಅಪಾರ್ಥವಾಗಿ
ಅಪಾರ ಅರ್ಥಗಳಿಗೆ
ವಿಮರ್ಶೆ ಬರೆದು, ಪದಗಳ
ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿ
ಸೋಸಿ, ಭೂತಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು
ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ
ಹೊಸದೊಂದು ಅರ್ಥ ಬರೆದು
ಸಂಭಾಷಣೆ ಅನರ್ಥವಾದಲ್ಲಿಗೆ
ಮಾತು ಬರಿದಾಗಿ, ಸೋತು ಏಕಾಂಗಿಯಾಯ್ತು


ತಿದ್ದುಪಡಿ ತಂದರೂ
ಆಡಿದ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ
ಸದ್ದು, ಶೃತಿ, ಲಯ, ತಾಳದ
ಛಾಪು ಮಾಸಿ ಹೋಗದು...
ತಪ್ಪಾಗಬಹುದಾದ ಮಾತಿಗೂ ಮೊದಲು
ಯೋಚನೆ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಚಿಂತನೆ
ದೂರದೃಷ್ಟಿ, ಮಥಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆ
ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು...
ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗುವ ಮೊದಲು
ಜತನದಿಂದ ಮೌನದೊಳಗೆ ಹುದಿಗಿಡಬಹುದೇನೋ...


ಸಮರ್ಥನೆಗೆ ತ್ರಾಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ
ತಿದ್ದುಪಡಿಗೆ ಪದಗಳು ಬರಿದಾದರೆ
ಯೋಚನೆಗೆ ಮಂಕು ಕವಿದರೆ
ನಾಲಗೆಯ ಲಗಾಮು ಹರಿದರೆ
ಮಂಥನಕ್ಕೆ ಮೌಢ್ಯ ಕವಿದರೆ
ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು
ಸುಟ್ಟು ಬಿಡುವ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು
ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಟ್ಟು
ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಮಥಿಸಿ
ಕುದಿಸಿ, ಆರಿಸಿ ಕುಡಿದರೆ ಆಯಿತು...!
-KM

Wednesday, October 4, 2017

ರೀಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಿಂದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದ ವರೆಗೆ... 2ಜಿಯಿಂದ 5ಜಿ ವರೆಗೆ ಬದಲಾದ 15 ವರ್ಷಗಳು....!

ಈಗಲೂ ಬೆಳಗ್ಗೆ 10,11 ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯದವರು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.. ‘ದಾನೆ ಇನಿ ರಜೆಯಾ’ (ಏನು ಇಂದು ರಜೆಯಾ) ಅಂತ. ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಸೆಕೆಂಡ್ ಶಿಫ್ಟು, ನೈಟ್ ಶಿಫ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. 10ರಿಂದ5ರ ತನಕದ ಕೆಲಸ ಅವಧಿಯನ್ನೇ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಂದಿ ಹಗಲು ಹೊರಗಡೆ ಸಿಕ್ಕಿದವನಿಗೆ ರಜೆಯೇ ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಸಮಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಅದೇ ಉತ್ತರ!
ಭಾನುವಾರ ರಜೆ ಯಾಕಿಲ್ಲ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಅದೇ ಉತ್ತರ. ಸೋಮವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಪೇಪರ್ ಓದಬೇಕಾದರೆ ಭಾನುವಾರ ನಾವು ಪುಟ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡಲೇ ಬೇಕು ತಾನೆ? ಅಂತ. ಹೌದು...




ಇಂತಹ ಪೇಪರಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ 15 ವರ್ಷಗಳು (from 07/10/2002) ಪೂರ್ತಿಯಾದವು. ಇದೊಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲ, ಮಹತ್ಸಾಧನೆಯಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೇ ಕಳೆದು, ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಬೌದ್ಧಿಕ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಹೋದ ಹಿರಿಯರ ನಡುವೆ ನನ್ನದೊಂದು ನಡಿಗೆಯಷ್ಟೇ. ಆದರೆ, 50 ವಸಂತಗಳನ್ನು ದಾಟಿದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ಮ್ಯಾರಥಾನ್‌ನಲ್ಲಿ 15 ವರ್ಷ ನಾನೂ ಓಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಕೃತಾರ್ಥ ಭಾವ ಖಂಡಿತಾ ಇದೆ. ಕೆಲಸದ ವಿಚಿತ್ರ ಟೈಮಿಂಗ್ಸು, ರಜೆಗಳ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ಕಾಲಮಿತಿಯ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮಾದರಿಯ ಕೆಲಸ. ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ, ತಲೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡದೆ ನಿಭಾಯಿಸಲಾಗದ ಕೆಲಸವಿದು. ಇಂದಿನ ಕೆಲಸ ನಾಳೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ, ಪ್ರವಾಹ ಬಂತು, ನಿಷೇಧಾಜ್ಞೆ ಹಾಕಿದರು, ಭಾರತ್ ಬಂದ್ ಇದೆ... ಹೀಗೆಲ್ಲ ನೆಪಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರುವಂತಿಲ್ಲ... ಬೇಕೆಂದಾಗ ಖುಷಿ ಬಂದ ಹಾಗೆ ರಜೆ ಚೀಟಿ ಎಸೆದು ಹೋಗಬಹುದಾದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮ ರಂಗದ್ದು. 


ಕಲಿತದ್ದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವಾದರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವಾಗ ಕೆಲಸದ ಸ್ವರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಊರೆಲ್ಲ ಮಲಗಿದ ಬಳಿಕವೂ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸುದ್ದಿ ಮನೆಯ ಮಂದಿ ತಡರಾತ್ರಿ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಓದುಗರೆಲ್ಲ ಮಲಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಪೇಪರು ಕೈಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಪುಟಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಉಪಸಂಪಾದಕರು ಇನ್ನೂ ಎದ್ದಿರುವುದಿಲ್ಲ! ಅಂಥಹದ್ದೊಂದು ಕೆಲಸವಿದು...
ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಹೀಗೆ...: ಆ ದಿನವಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಕನ್ನಡಪ್ರಭದ ಆಗಿನ ಸುದ್ದಿ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀ ಜಯರಾಮ ಅಡಿಗರು ಮಂಗಳೂರಿನ ಕದ್ರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಖಿತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ಸಂದರ್ಶನ ನಡೆಸಿದ್ದು... ಆಗಿನ ಸಂಪಾದಕೀಯ ವಿಭಾಗ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದ ಮಧುಕೇಶ್ವರ ಯಾಜಿಯವರು ಹಾಗೂ ಪ್ರಧಾನ ವರದಿಗಾರರಾಗಿದ್ದ ಚಿದಂಬರ ಬೈಕಂಪಾಡಿಯವರೂ ಸಂದರ್ಶನದ ಪ್ಯಾನೆಲ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದರು. ನಾನು ಉಪಸಂಪಾದಕನಾಗಿ, ಗೆಳೆಯ ವೇಣು ವಿನೋದ್ ವರದಿಗಾರನಾಗಿ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ.9 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದ ವೇಣುವಿನೋದ್ ಬಳಿಕ ವಿಜಯವಾಣಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ವರದಿಗಾರನಾಗಿ ತೆರಳಿದ. ನಾನು ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲೇ ಉಳಿದೆ. ತುಂಬ ಸಲ ಹೊಸ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಶುರುವಾದಾಗ, ಬೇರೆ ಅವಕಾಶಗಳು ಕರೆದಾಗಲೂ ‘ಕನ್ನಡಪ್ರಭ’ ಬಿಡಲು ನನಗೆ ಕಾರಣ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಪತ್ರಿಕೆಯೇ ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲೂ ಬಹುದು ನನಗೆ. 


2002 ಎಲ್ಲರ ಕೈಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬರಲು ಆರಂಭವಾದ ವರ್ಷ ಇನ್‌ಕಮಿಂಗ್ ಕರೆಗೂ ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭವದು. ಅದೇ ವರ್ಷ ಬಹುಷಃ ಬಿಎಸ್‌ಎನ್‌ಎಲ್ ನವರು ಮೊಬೈಲ್ ಸೇವೆಯೂ (2ಜಿ) ಶುರುವಾಯಿತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಚಾಲ್ತಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗಿನ್ನೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೆ ರೀಲ್ ಹಾಕಿಯೇ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಬರುವ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಟೈಪ್ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಪೇಜಿನೇಶನ್ ಎಂಬ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಬಳಸಿ ಪುಟ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಗಳೂರು ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಧುಕೇಶ್ವರ ಯಾಜಿ, ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿ, ಸೋಮಶೇಖರ ಪಡುಕೆರೆಯವರು ಕೆಲಸ ಕಲಿಸಿದ ಗುರುಗಳು. ನಂತರ ಕಚೇರಿ ಕೆಎಸ್ ರಾವ್ ರಸ್ತೆಯ ಗಣೇಶ್ ಮಹಲ್ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಯ್ತು 2002ರಲ್ಲೇ. ವಿಶಾಲವಾದ ಕಚೇರಿ. ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಏಷಿಯಾನೆಟ್ ಮೀಡಿಯಾದವರು ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲೂ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಪಬ್ಲಿಕೇಶನ್ ನೌಕರರಾಗಿದ್ದ ನಾವು ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಪಬ್ಲಿಕೇಶನ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನೌಕರರಾದೆವು. 2014 ಆಗಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಕಚೇರಿ ಬಿಟ್ಟು ಸುವರ್ಣನ್ಯೂಸ್ ಕಚೇರಿಗೆ ಸಂಪಾದಕೀಯ ವಿಭಾಗ (ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ) ವರ್ಗಾವಣೆಗೊಂಡಿತು...ಈಗ ಸುವರ್ಣನ್ಯೂಸ್ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಸಹೋದರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಿ ಒಂದೇ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.

 
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ವೆಂಕಟನಾರಾಯಣ ಅವರು, ಬಳಿಕ ಎಚ್.ಆರ್.ರಂಗನಾಥ್ ಅವರು, ಬಳಿಕ ಶಿವಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಅವರು, ಬಳಿಕ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ ಅವರು, ಬಳಿಕ ಸುಗತ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ರಾಜು ಅವರು, ಇದೀಗ ಶ್ರೀ ರವಿ ಹೆಗಡೆಯವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ದೊರಕಿತು. ಕನ್ನಡಪ್ರಭದ ಪುಟ ಮಾಡುವ ಪೇಜಿನೇಶನ್‌ನಿಂದ ಕ್ವಾರ್ಕ್ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಬಳಿಕ ಇನ್‌ಡಿಸೈನ್‌ಗೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದು, ಫ್ಯಾಕ್ಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿಂತು ಪೂರ್ತಿ ಮೇಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು, ಪೇಪರ್‌ಲೆಸ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯುವುದು, ಆರ್ಕುಟ್, ಫೇಸ್‌ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸ್‌ಪಗಳಂತಹ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧನೆಗಳ ಆವಿಷ್ಕಾರ, 2ಜಿ, 3ಜಿ, 4ಜಿ, ವಿಒಎಲ್‌ಟಿಇಯಂತಹ ಹಂತಹಂತಗಳ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ರಾಂತಿ, 10 ವರ್ಷಗಳಿಂದೀಚಿಗೆ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡ ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಗಳು, ಎಫ್‌ಎಂ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗಳು, ಆನ್‌ಲೈನ್ ಜರ್ನಲಿಸಂ, ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲೂ ಶುರುವಾಗಿರುವ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ತರಗತಿಗಳು, ಪತ್ರಿಕೆಯ ಗಾತ್ರ, ದರಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ, ಅಕ್ಷರ ವಿನ್ಯಾಸ ಬದಲಾವಣೆ, ಕನ್ನಡಪ್ರಭದ ಲೋಗೋ ಬದಲಾಗಿದ್ದು, ಲಾಂಛನ ಬದಲಾಗಿದ್ದು... ಹೀಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬದಲಾವಣೆಗಳೂ (ಇನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ.. ಬರೆಯ ಹೊರಟರೆ ಮುಗಿಯದು) ಆಗಿದ್ದು ಇದೇ 15 ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ. 2ಜಿ ಮೊಬೈಲ್ ಕಾಲದಿಂದ ಇದೀಗ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ 5ಜಿ ವರೆಗಿನ ಬದಲಾವಣೆಯಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪತ್ರಿಕೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಓದುಗ ಹಾಗೂ ಸುದ್ದಿ ನೀಡುವವನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಬದಲಾಗಿದ್ದಕ್ಕೂ ನಾನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದು ಈಗ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ.


ಹಲವು ಮೊದಲುಗಳ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಹೊಂದಿರುವ ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ 50 ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿಕೊಂಡ ಹೆಸರು ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಪಾರಂಪರಿಕ ಓದುಗರಲ್ಲದೆ, ಬದಲಾದ ಕಾಲ ಘಟ್ಟದ ಓದುಗರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಸಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟೇ ಪತ್ರಿಕೊಂದಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯೂ ಮುಖ್ಯ, ಓದುಗರು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೇಲಿರಿಸಿದ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬರುವುದೂ ಅಗತ್ಯ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನದು. ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ವಿಶೇಷತೆಯ ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿ ಪತ್ರಿಕೆಗೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಸೊಬಗಿದೆ. ಆದರೆ ತನ್ನತನ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಮುಖ್ಯ, ಅಷ್ಟೇ. 






 ಮಂಗಳೂರಿನ ಕೆಂಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ಭೀಕರ ವಿಮಾನ ದುರಂತ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಸಂಪಾದಕರು ಮಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿ ಉಪಸಂಪಾದಕ, ವರದಿಗಾರರಿಗೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ ತಕ್ಷಣ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಘಟನೆಯ ಸವಿವರ ವರದಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಜಿಲ್ಲಾ ವೆನ್ಲಾಕ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತೆರಳಿದ್ದೆ. ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು ಹೋದ ಮೃತದೇಹಗಳ ಅವಶೇಷಗಳು ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾ ಇದ್ದುದು, ಶವಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಆಕ್ರಂದನ, ಅವರನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದು, ನಮ್ಮಿಂದ ಅವರಿಗೇನಾದರೂ ಸಹಾಯವಾದೀತು ಎಂಬ ಆಶಾಭಾವ ಅವರಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದು. ಓಹ್... ಆ ಭಯಾನಕ ಸನ್ನಿವೇಶ ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಂಗಳೂರು ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾವಷ್ಟೂ ಮಂದಿ ಆ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿ ವರೆಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ವರದಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದು, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಎಷ್ಟು ನಿಷ್ಠುರ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪಘಾತಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ವಿವರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಭಾವುಕರಾಗಿ ಹಾಕುವುದು, ಮತ್ತೆ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕಲೆ ಹಾಕುವುದು...ಟಿ.ವಿ.ಯವರಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಲೆ ಹಾಕುವುದು...ಸೂಕ್ತ ಫೋಟೊಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ... ನೋಡುಗರ ಪಾಲಿಗೆ ನಾವು ನಿಷ್ಕರುಣಿಗಳು, ವಸ್ತುನಿಷ್ಠರು, ಪ್ರಸಾರಕ್ಕಾಗಿ, ಟಿಆರ್‌ಪಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವವರು ಎಂಬಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದು... ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯೂ, ನಿರ್ಭಾವುಕತೆಯೂ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ತುಂಬ ಸಾರಿ ಅನ್ನಿಸಿದೆ...

ಉಡುಪಿ ಕನಕಗೋಪುರ ವಿವಾದ, ಸುರ್ವಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಚಿಕೆಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದ 150ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪುಟಗಳ ಆಕರ್ಷಕ ವಿಶೇಷ ಪುರವಣಿ, ಉಡುಪಿ ಬೆತ್ತಲೆ ಹಲ್ಲೆ ವಿವಾದ, ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ವರ್ಷದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಕಿತ್ತಳೆವ್ಯಾಪಾರಿ ಅಕ್ಷರಸಂತ ಹರೇಕಳ ಹಾಜಬ್ಬರು, ಯಾವುದೋ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಕೆಎಸ್ ರಾವ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಕಚೇರಿ ಮೇಲೆ ರಾತ್ರಿ 9 ಗಂಟೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಡೆದ ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳ ದಾಳಿ, ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಕಚೇರಿ ಸುವರ್ಣನ್ಯೂಸ್ ಕಚೇರಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರವಾದ ದಿನ ಆಗಿನ್ನೂ ಪ್ರಸರಣ ವಿಭಾಗದವರ ನೇಮಕವಾಗದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ  ಬೆಳಗ್ಗಿನ ವರೆಗೆ ಸ್ಟಾಲ್‌ಗಳಿಗೆ ಪೇಪರ್ ಹಾಕಲು ತೆರಳಿದ್ದು.... 
 ಹೀಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಸರಮಾಲೆಯೇ ಇದೆ ಕನ್ನಡಪ್ರಭದೊಂದಿಗೆ... ಹೇಳಿದರೆ ಮುಗಿಯದಷ್ಟು...


ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ವರ್ಷದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಬಡ ಕುಟುಂಬದ ಕಿತ್ತಳೆ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಅಕ್ಷರ ಸಂತ ಹರೇಕಳ ಹಾಜಬ್ಬರು ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಾನಿವತ್ತು ಹೀಗಿದ್ದೇನೆ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವಾಗ ಸ್ವತಃ ನಾನೇ ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೇನೋ ಎಂಬಂಥ ಖುಷಿ ಆಗುವುದಿದೆ...
ಯಾರದ್ದೋ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಓದುಗರಿಂದ ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ, ಅದನ್ನವರು ಮರಳಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ, ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ವರೆಗೆ ಅದೇ ಲೇಖನವನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಮೂಡುವುದಿದೆ.

 
ವೈಎನ್ಕೆ, ಖಾದ್ರಿ ಶಾಮಣ್ಣನವರು ಇದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ವಾ ಅಂತ ತಿಳಿದವರು ಕೇಳುವಾಗ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಅದೇ ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಇದ್ದೇನಲ್ಲ ಅಂತ...
ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಆಲ್ ಎಡಿಶನ್ ಪುಟಗಳ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವುದು ಬೆಂಗಳೂರು ಕೇಂದ್ರ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ. ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಮಂಗಳೂರು ಬ್ಯೂರೋ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ. ಈ ನಡುವೆ ಇಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಹಿರಿಯ, ಕಿರಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೃಷಿ, ಕಲೆ, ಟೆಕ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಪುರವಣಿ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬರವಣಿಗೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉಪಸಂಪಾದಕರ ಪರಿಚಯ ಹೊರಜಗತ್ತಿನವರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಸ್ವರೂಪವೂ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನವರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ. ಆದರೂ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಮೂಲಕ, ಅಪರೂಪದ ವರದಿಗಾರಿಕೆ ಸಂದರ್ಭ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮಾಧ್ಯಮ ಮಿತ್ರರ ಸಂಪರ್ಕ ಸೀಮಿತ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ...










ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಬೈಲೈನ್ (ಹೆಸರು ಸಹಿತ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಬರಹಗಳು) ಪ್ರಕಟವಾಗುವಾಗಿ ಸಿಗುವ ಖುಷಿ ಅಷ್ಟೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಾಗ್ರತೆ ಹಾಗೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಅದು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು, ರಾಗಭಾವ ದ್ವೇಷ ರಹಿತ ಸ್ಥಿತಿಪ್ರಜ್ಞತೆಯನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸ್ಟೈಲ್‌ಶೀಟು, ಕೆಲಸದ ಸಮಯ, ಯಾವುದೋ ದಿನ ಸಿಕ್ಕುವ ವಾರದ ರಜೆಗಳು ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನೇ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಗುಣ ವಿಶೇಷಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ...! ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದದಿದ್ದರೆ ಏನೋ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಭಾವ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ!
ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಪತ್ರಿಕಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಹೊಸಬರ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ, ಓದುಗರ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ, ಸುದ್ದಿಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ, ಪ್ರಸ್ತುತಿ, ವೇಗ, ಸಹ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪೈಪೋಟಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಂದುಳಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಬದುಕೂ ಕೆಲಸದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ...





ಉಳಿದಂತೆ....

 ತಡರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ತೆರಳಿ ಮನೆ ತಲಪುವಾಗ ನಿದ್ರೆಗೆ ಶರಣಾದ ಮನೆಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಮೂಡಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಡವಾಗಿ ಏಳುವ ವೇಳೆಗೆ ಅವರವರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಎಂದೋ ಸಿಕ್ಕುವ ವಾರದ ರಜೆ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗದೆ ಬದುಕು ನೀರಸವೆನಿಸುವುದಿದೆ... ಗ್ರಹಚಾರ ಕೆಟ್ಟು ನಾವೇನಾದರೂ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ರಜಾ ಹಾಕಬೇಕಾದರೆ ಇತರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ವಾರದ ರಜೆಯೂ ಸಿಗದೆ ಪರದಾಡುವುದಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೋ ಹೋಗಿ, ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರ್ವ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ ಇಂತಹ ದಿನ ಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡ ರಜೆ ಕೊನೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರದ್ದಾಗಿ ತೀರಾ ನಿರ್ಭಾವುಕರಾಗಿ ಕರ್ತವ್ಯದ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟದ್ದಿದೆ. ರಜೆ ಸಿಕ್ಕದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಂದಿಯಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಉಗಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾರಿಗೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಲಾಗದೆ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದೂ ಇದೆ... ಭಾನುವಾರ ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದರೂ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯದ ಕರೆ ಕರೆದು ನಿರ್ದಯರಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಬಾಯ್ ಹೇಳಿ ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ಓಟ ಕಿತ್ತಿದ್ದಿದೆ... ಮನೆ ಮಂದಿಯ ಜೊತೆ ಹೆಚ್ಚು ಓಡಾಡಲೂ ಆಗದೆ, ಸಾವಕಾಶದ ಸಮಯವನ್ನೂ ನೀಡಲಾಗದೆ ಮೌನವಾದದ್ದಿದೆ. ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆ ಊರ ಮಂದಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ವಾಕಿಂಗ್  ಮಾಡಿ, ನಾಟಕ, ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನಾವು ದೂರದಿಂದ ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಆರಿಸುತ್ತಾ ಬಿಝಿ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ರೂಢಿಯಾಗಿದೆ. ಬದಲಾಗುವ ಊಟದ ಹೊತ್ತು, ಡೆಡ್‌ಲೈನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಕಡೆಗಣಿಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಉಪಚಾರ, ಬದಲಾಗುವ ನಿದ್ರೆಯ ಸಮಯ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಆಗೀಗ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅನಾರೋಗ್ಯ ನಿಮಿತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ದೀರ್ಥ ರಜೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದಾಗ... ಅಯ್ಯೋ ಇಷ್ಟು ರಜೆ ಇದ್ದೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗದೇ ಹೋಯಿತಲ್ಲ ಎಂಬ ಶೂನ್ಯತೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ....
 ಬದುಕೇ ಕಾಲಮಿತಿಯ ಯಕ್ಷಗಾನವಾದ ಹಾಗೆ ಭಾಸವಾಗುವುದೂ ಇದೆ. ಓದಬೇಕು, ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ, ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ವಿಶೇಷಣವೇ ಅದು. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಪುರುಸೊತ್ತು ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ...ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಸೈಡ್ ಇಫೆಕ್ಟ್‌ಗಳು ಇದ್ದದ್ದೇ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿ, ಕೆಲಸದ ಶೈಲಿ ವಿಶೇಷವಷ್ಟೇ...

























ತಡರಾತ್ರಿ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಗಂಟೆಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಬಯಲಾಟಗಳಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. ಮಂಗಳೂರು ಆಸುಪಾಸು ಯಕ್ಷಗಾನವಿದ್ದರೆ ಬೈಕು ಹಿಡಿದು ಹೋದದ್ದು, ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ರೂಂನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ ಅಲಾರಂ ಇಟ್ಟು ಜಾವ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ್ದೇ ಒಂದು ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಈಗ ಇತಿಹಾಸ. ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಾಲಮಿತಿಯದ್ದಾದರೆ ನಮ್ಮ ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಆಟವೂ ಮುಗಿದಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿಯ ಆಟವಾದರೆ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ... ನೋಡಬಹುದು.
ನನ್ನ ನಂತರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು, ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಬೇರೆಡೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿ ತೆರಳಿದವರು, ಆಗಾಗ ತರಬೇತಿಗೆ ಬರುವ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನದಂದು ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದು ರಾಕಿ ಕಟ್ಟುವ ಬ್ರಹ್ಮಕುಮಾರಿಯರು, ಅಷ್ಟಮಿ ದಿನ ಪ್ರಸಾದ ನೀಡುವ ಇಸ್ಕಾನ್ ನವರು, ದೀಪಾವಳಿಗೆ ಸ್ವೀಟು ತಲುಪಿಸುವ ನಮ್ಮ ಜಾಹೀರಾತುದಾರರು, ಹೊಸ ವರ್ಷದಂದು ಕ್ಯಾಲೆಂಡರು, ಡೈರಿಯನ್ನು ಕಚೇರಿ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳುವವರು... ತುಂಬಾ ಟೆನ್ಶನ್ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದು ಯಾರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ, ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ "ನಾಳೆಯೇ ಪುಟಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ' ಅಂತ ಕಳಕಳಿಯಿಂದ ಬೇಡಿಕೆ ಇಡುವವರು, ನಾವು ಕಳುಹಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಂಪ್ಲೇಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸುವ ತಾಲೂಕು ವರದಿಗಾರರು, ಜಾಹೀರಾತು ಆಧಾರಿತ ಸುದ್ದಿ ಮರೀಬೇಡಿ ಅಂತ ನೆನಪಿಸುವ ಜಾಹೀರಾತು ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು, ಡೆಡ್ ಲೈನ್ ಮೀರಿದರೂ ಜಾಹೀರಾತು ಗಾತ್ರ ನೀಡುವುದು ತಡವಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ ಶಾಂತರಾಗಿರುವ ಶೆಡ್ಯೂಲಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದವರು...ಹೀಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಸಹಯೋಗಿಗಳು... ಕೆಲಸದ ಭಾಗಗಳಾಗಿರುವವರು.
ನಮಗೋ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕಾದರೂ ರಜೆ ಇದೆ, ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. (ಚೌತಿ, ಆಯುಧಪೂಜೆ, ದೀಪಾವಳಿ, ಯುಗಾದಿ). ಈ ಟಿ.ವಿ.ಯವರು ವರ್ಷದ 365 ದಿನವೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಲ್ಲ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇದೆ.
ಇಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದ ಅದೆಷ್ಟೋ ತಪ್ಪುಗಳಾಗಿರಬಹುದು, ಅದೆಷ್ಟೋ ಮರೆವುಗಳಾಗಿವೆ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಎಡವಟ್ಟುಗಳೂ ಆಗಿವೆ. ಆದರೆ ಜೊತೆಗಿರುವ, ತಿದ್ದುವವರು, ಕ್ಷಮಿಸುವವರು, ಸಹಿಷ್ಣುಗಳ ಸಹಕಾರದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾ ಬಂದವನಿದ್ದೇನೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲ... ಅದೊಂದು ಸಮೂಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ನಾನು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು. ನನ್ನಿಂದ ನನ್ನ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಏನು ಸಿಕ್ಕಿದೆಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪತ್ರಿಕಾ ಕಚೇರಿಯ ಕೆಲಸದ ಅನುಭವ ತುಂಬಾ ಕಲಿಸಿದೆ... ವಿಶಾಲವಾದ ಅನುಭವ, ಸತ್ಯದರ್ಶನ, ಅನುಭೂತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ... ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದ ತೊಡಗಿ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ವರೆಗಿನ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿ ಬದುಕಿನ  ಭಾಗವೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ... ಪ್ರತಿದಿನ ಬಂದು ಬೀಳುವ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಸುದ್ದಿಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದು, ತಪ್ಪಿಲ್ಲದಂತೆ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಿ, ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಪುಟ ಮಾಡಿ ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವ ವರೆಗಿನ ‘ಸದಾ ಎಚ್ಚರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ’ ಇರಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಜಾಗೃತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಿಸುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ.
ಈ ನಡುವೆ ಬೆಳೆಸಿದವರು, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದವರು, ತಪ್ಪುಗಳು ಆದಗಲೂ ಸಹಿಸಿ ಬೆಳೆಯಲು, ಕಲಿಯಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಎಲ್ಲ ಹಿರಿಯ, ಕಿರಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರರೂ ಇಷ್ಟು ಸಮಯದ ತನಕವೂ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಜೊತೆ ನಡೆದುಬರಲು ಕಾರಣಕರ್ತರು....
ಬದುಕಿನ ದಾರಿ ಪೂರ್ವನಿಗದಿಯಂತೆ ರೂಪಿಸಿಯೂ ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ನಾನಂತೂ ಕನ್ನಡಪ್ರಭಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕ. ಆದರೆ, ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಮುಂದುವರಿದದ್ದು ವಾಸ್ತವ... ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಆಯುಷ್ಯದ ಈ ಅವಧಿ ಅತಿ ಪ್ರಮುಖ ಘಟ್ಟವೂ ಹೌದು. ಅದಕ್ಕೇ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹಿನ್ನೋಟ, ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಅಷ್ಟೇ...
ಮತ್ತೆ ಉಪಸಂಹಾರಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸುವ ವಿನಮ್ರ ಸಾಲುಗಳು..
‘ಎನ್ನಂಥ ಭಕ್ತರು ಅನಂತ ನಿನಗಿಹರು... ನಿನ್ನಂಥ ಸ್ವಾಮಿ ಎನಗಿಲ್ಲ...’! ಅಂತ.
-ಕೃ.ಮೋ.

Sunday, September 24, 2017

ರಂಗದಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದ ಬಳಿಕ...

ತೆಂಕುತಿಟ್ಟು ಯಕ್ಷರಂಗದ ಹಿರಿಯ ಭಾಗವತ ಕುಬಣೂರು ಶ್ರೀಧರ ರಾಯರು ಕಳೆದ ವಾರ ಗತಿಸಿದರು. ತುಂಬಲಾರದ ನಷ್ಟ, ಅಗಲಿದ ಚೇತನ ಇತ್ಯಾದಿ ಬಳಕೆಗಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಕ್ಲೀಷೆಗಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೀತು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ. ನಾನಿಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಧರ ರಾಯರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆಯೋ ಅವರ ಸಾಧನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೋ ಹೇಳುವುದಲ್ಲ, ಅಷ್ಟು ತಿಳಿದವನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಜೀವವೊಂದು ಏಕಾಏಕಿ ಸಕ್ರಿಯ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದರೆ ಅದರಿಂದ ರಂಗ ಮತ್ತು ಕಲಾಭಿಮಾನಿಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ...

ಮೂರು, ನಾಲ್ಕು, ಐದು ದಶಕಗಳನ್ನು ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಕಳೆದ ಇಂತಹ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆರ್ಜಿಸಿದ್ದು, ಕಂಡದ್ದು, ಕಲಿಸಿದ್ದು, ಮೌನವಾಗಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದು, ಮತ್ತ ಇದಮಿತ್ಥಂ ಅಂತ ಹೇಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತದ್ದು ಕಾಣುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಇವರೆಲ್ಲ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳಲ್ವೇ? ಅನಿಸುವುದಿದೆ. ಸುಮಾರು ಐದು ದಶಕಗಳನ್ನು ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಈಗಲೂ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿ, ಸಮರ್ಥರಾಗಿ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಿಹಿಸುವ ಹಲವು ಕಲಾವಿದರೂ ಈಗಲೂ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಸಮಾಧಾನದ ಸಂಗತಿ. ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರ ವಿದ್ವತ್, ಅನುಭವ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದ್ದು. ಆದರೆ ಅವರ ನಿಗರ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಸರಳತೆ, ಪ್ರಚಾರದಿಂದ ದೂರು ಉಳಿಯುವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಗಳಿಸದಿದ್ದರೂ, ಉಸಿರು ಇರುವ ತನಕ ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ದುಡಿಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಕಂಡಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. 

ಒಬ್ಬನ ವಯಸ್ಸಿನಷ್ಟು ಅವಧಿಯನ್ನು ರಂಗದಲ್ಲೇ ಕಳೆದ ಅವರು ಕಲಿತದ್ದು ಹಾಗೂ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಮೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿದುಬೆಳೆದದ್ದು ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇದ್ದೂ ಮಾಗಿದ ಫಲಗಳಂತಿರುವ ಅವರ ಸಾತ್ವಿಕತೆ, ಯಕ್ಷರಂಗದಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುವಂತೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜಾಗಗಳು ಕೂಡಾ ಸಾಧನೆಗೆ ನಿದರ್ಶನವೇ ಆಗಿದೆ.

ಯಕ್ಷಗಾನ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಏನೇನೂ ನೀಡದಂಥ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದು ಬಂದ ಬಹುತೇಕ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರು ಇಂದಿಗೂ ತೀರಾ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮೂರು ಕಡೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ದುಡಿಯುವಷ್ಟು ಶಕ್ತರಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಅವರಿಗೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪಾದನೆ ಆಗದಿದ್ದರೂ ದಿನದ ಕೊನೆಗೆ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಂದ ಸಿಗುವ ಒಂದು ಅಭಿಮಾನದ ನುಡಿ, ಪಾತ್ರ ಚಂದವಾದರೆ ಉಂಟಾಗುವ ಸಾರ್ಥಕ್ಯದ ಭಾವವೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ರಂಗದಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವುದು.

ಕುಬಣೂರು, ಗೇರುಕಟ್ಟೆಯವರಂಥಹ ಕಲಾವಿದರು ಏಕಾಏಕಿ ರಂಗದಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದರೆ ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು, ಆ ಜಾಗವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಬಹುದು. ಆದರೆ, ಆ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತದೆಯೇ...? ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದೇವಿಮಹಾತ್ಮೆ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಕುಬಣೂರರ ಹಾಡಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೌಶಿಕೆಯೋ, ರಕ್ತಬೀಜನೋ, ಚಂಡಮುಂಡರೋ ಅವರಿಗೆ ಮುಂದಿನ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲಿ ಕುಬಣೂರರ ಜೊತೆಗಿನ ಆ ಅವಿನಾಭಾವದ ಕೆಮಿಸ್ಟ್ರಿ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಲಕ್ಕಿಲ್ಲವೇ? ಆ ಸಹ ಕಲಾವಿದರೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅಗಲಿದ ಹಿರಿಯ ಜೀವವನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು?

ಕಲಾವಿದರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದರು ಬರುತ್ತಾರೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಭಾವಳಿಯ ಜಾಗವನ್ನು ಅವರ ಹಾಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅವರಂಥಾಗಿ ತುಂಬಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಕಟೀಲು ಮೇಳವನ್ನು ಬಲಿಪರ ಸೆಟ್, ಕುರಿಯರ ಸೆಟ್, ಕುಬಣೂರರ ಸೆಟ, ಪೂಂಜರ ಸೆಟ್, ಪಟ್ಲರ ಸೆಟ್ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮೇಳದ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ (೧ನೇ, ೨ನೇ, ೩ನೇ.... ಎನ್ನುವ ಬದಲಿಗೆ). ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆ ಮೇಳಕ್ಕೊಂದು ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ ತಂದುಕೊಂಡ ಜೀವ ಅವರು. ಅವರ ಶೈಲಿಯೋ, ಅವರ ಗುಣವೋ, ಅವರು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯೋ ಇವೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಚಿರಪರಿಚಿತ. ಆಟಗಳನ್ನು ನೋಡಿದವನೇ ನೋಡುವುದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ ಅರಸಿ ಅರಸಿ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಕಲಾವಿದರಿರುವ ಮೇಳಗಳ, ಪ್ರಸಂಗಗಳ ಆಟವನ್ನೇ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಹುಡುಕಿ ಬಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆ ಹೇಳಿ...?
ಅದೊಂದು ಖುಷಿ, ಅವರಿಂದ ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿ, ಅವರನ್ನು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ, ಅವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅನುಭೂತಿಯಲ್ಲಿ, ರಂಗದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಒಂದು ಭಿನ್ನವಾದ ಎನರ್ಜಿ ಕೊಡುವ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತಲ್ಲೀನನಾಗಿಸುವ ಹುಡುಕಾಟ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ ವರುಷಗಳಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡು ಬಂದ ಕಲಾವಿದ ಇನ್ನಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು, ಸಹ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅವರಿಲ್ಲದ ನಂತರ ಅವರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವುದು. ಅವರ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಇನ್ಯಾರೋ ಅನುಕರಿಸಬಹುದು, ಅವರಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರು ಅವರಾಗಲಾರರು ಅಲ್ಲವೇ?

೪೦-೫೦ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಯಕ್ಷಗಾನ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವರು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಖುಷಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಕುಟುಂಬದವರ ಜೊತೆ ಹಾಯಾಗಿರುವ ಬಗ್ಗೆ, ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಕೆಡದಂತೆ ಜಾಗರೂಕವಾಗಿರಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಚಿಂತಿಸಿರಬಹುದು? ಅದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೀತೇ? ಅಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನು, ಗೌರವವನ್ನು, ಕಲೆಯ ಕುರಿತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಕಲಾವಿದರೂ ಸ್ವಂತ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಸಂಪತ್ತನ್ನು, ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೂ, ಪ್ರಚಾರವನ್ನೂ ಗಳಿಸಿಡಲು ಶಕ್ತರಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದೇ...

ಒಂದೆರಡು ಶಾಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಓಕೆಯಾಗುವ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿ ಅದು ೧೦೦, ೨೦೦ ದಿನ ಓಡಿದರೆ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿ, ಅವರಿಗೆ ಲಕ್ಷ, ಕೋಟಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾಯಧನ ನೀಡಿಕೆ, ಸಿಟ್ಟಾಪಟ್ಟೆ ಸಂದರ್ಶನಗಳು, ಐಶಾರಾಮಿ ಬದುಕು... ಓಹ್, ಎಷ್ಟೊಂದು  ಮರ್ಯಾದೆ? ಎಷ್ಟೊಂದು ವೈಭವ? ಎಷ್ಟೊಂದು ಗಳಿಕೆ ಅಲ್ಲವೇ?

ಅದೇ ೪೦-೫೦ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಪ್ರತಿ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನೂ ಲೈವ್ ಆಗಿಯೇ ನೀಡಿ, ತಾನೇ ಸ್ವತಃ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಟೆಂಟಿನ ಮೂಲೆಯ ಬಟ್ಟೆಯ ಗಂಟಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿ, ಊರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ, ವರ್ಷಗಳನ್ನು ನೂಕಿದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದರ ಬದುಕಿಗೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸ? ಎಷ್ಟೋ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದರು ಗತಿಸಿದ್ದು ಕನಿಷ್ಠ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ಸುದ್ದಿಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ, ಜ್ಞಾನದ ಗಣಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸುದ್ದಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿಯೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಊರಿನಲ್ಲಿ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸದ್ದಾಗುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗಂಗಯ್ಯ ಶೆಟ್ಟರು ರಂಗದಲ್ಲೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ ದೃಶ್ಯಗಳು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ವಾಹಿನಿಗಳಿಗೆ ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತೇ ವಿನಃ ಅವರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದ ಕಲಾಸೇವೆ ಒಂದು ಚರ್ಚೆಯ ವಿಚಾರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ೩-೪ ಸಿನಿಮಾಗಳೇ ಗೆದ್ದರೆ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಗುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ೩-೪ ದಶಕಗಳನ್ನು ಕಳೆದು ೭೦ ಕಳೆದರೂ ವಯಸ್ಸನ್ನೇ ನಾಚಿಸುವಂಥೆ ಕುಣಿಯುವ, ವಯಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಕಾಣಗೊಡದ ಕಲಾವಿದರು, ಭಾಗವತರು ಇಂದಿಗೂ ತೀರಾ ಸರಳರು, ನಿರ್ಲಿಪ್ತರು ಹಾಗೂ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳನ್ನೇ ಹೊಂದದವರು ಅನ್ನಿಸುವುದಿದೆ. ಅವರ ಧ್ವನಿ, ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವರ ಪ್ರಸ್ತುತಿಗಳ ವಿಡಿಯೋಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವರುಷಗಳಿಂದ ಹತ್ತಿರದಿಂದಲೋ, ದೂರದಿಂದಲೋ ಅವರನ್ನು ಕಂಡು, ಮೆಚ್ಚಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ಆಶ್ರಯದಾತರು, ಅಭಿಮಾನಿಗಳೇ ಅವರ ಪಾಲಿನ ಪ್ರಪಂಚ, ಅವರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲವರು...
ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಇರುಳುಗಳ ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕಿನ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ರಂಜನೆ ನೀಡಿ ಸ್ವತಃ ಇಲ್ಲವಾದ ಮೇಲೆ ಕಾಡುವುದು ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಬೆಳಕು... ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಅವರಿರಬಾರದಿತ್ತೇ ಅನ್ನಿಸುವ ಭಾವ ಮಾತ್ರ.

Thursday, September 21, 2017

ನಿಶಾಚರಿ


ಗಾಢ ರಾತ್ರಿಗೆ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಬೀದಿ ದೀಪ
ಆಗಷ್ಟೇ ಶುರುವಾದ ಮಳೆ,
ಆವರಿಸಿದ ಮಂಜು, ಥರಗುಟ್ಟಿಸುವ ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿ
ರಸ್ತೆ ಹೊಂಡವ ತುಂಬಿ ಎರಚುವ ಕೆಸರುನೀರು
ಒರಸುವ ವೈಪರ್ ಕೈಗಳ ಮೀರಿದ ಮುಸಲಧಾರೆ
ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ರಸ್ತೆ ತೋರುವಲ್ಲಿ ಬಳಲಿದ ಹೆಡ್ ಲೈಟು

ಸರ್ರನೆ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಅದೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುವ ಗಾಡಿಗಳು
ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದಿಗಂತ ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ
ಮರೆಯಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಕಾಣುವ ಕೆಂಪುದೀಪವೂ ಮಾಯ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಿನ ಮಾರ್ಗ, ವೇಗಕ್ಕೆ ಬ್ರೇಕು
ನರರ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ, ಕಂಡರೂ ವಿರಳ
ಏಕಾಂಗಿ ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ಒಂಟಿ ಪಯಣವೇ ದಿನವಿಶೇಷ!


ಅಲ್ಲಿ ಮಾತು ಆಡುವವರಿಲ್ಲ, ಆಡಿದರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ
ಗಂಟಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಉಗುಳಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲ
ದಟ್ಟ ಇರುಳಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಚಾಲಕನ ಬಿಟ್ಟು
ಮತ್ತೆಲ್ಲರೂ ವ್ಯಸ್ತರು...ನಿದ್ರೆಯ ಸುಖದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಲರು...
ಅದೇ ದಾರಿ, ಅದೇ ಹೊತ್ತು, ತಪ್ಪಿಸುವಂತಿಲ್ಲ,
ಗಮ್ಯ ತಲಪುವ ವೇಳೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಗೋಚರವಲ್ಲ...

ಊರೆಲ್ಲ ಖಾಲಿಯಿರುವಾಗ ಚಾಲಕ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯನಿರತ
ಕೆಲಸ ಮುಗಿದು ಕುಳಿದಾಗ ಸಹಚರರು ನಿಶ್ಯಬ್ಧ
ಹಗಲಿಗೂ ಇರುಳಿಗೂ ಭೇದ ಕಲ್ಪಿಸದೆ
ಊಟಕ್ಕೆ ಓಟಕ್ಕೂ ಸಮಯ ರೂಪಿಸದೆ
ತನ್ನ ತಾನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗದೆ
ವಿಸ್ತೃತ ಹೇಳಲಾಗದೆ...ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಓಡುವ ಗಾಡಿಯ ಹಾಗೆ!


ಮಬ್ಬು ಮಬ್ಬಾದ ಕನ್ನಡಿ, ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಡಾಂಬರು ಮಾರ್ಗ
ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿ ಹೊಳೆವ ವಿಭಜಕವಿದ್ದರೂ ಕಾಣದ ಗುಂಡಿ
ರಾಚಿ ಎರಚುವ ಕೆಸರು, ಹಳ್ಳಬಿಟ್ಟು ರಸ್ತೆ ಬರುವ ಪ್ರವಾಹ
ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಅಟ್ಟಿಸುವ ನಾಯಿ ಹಿಂಡು
ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಲುಪಿದರೂ, ಬಾಕಿಯಾದರೂ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ ಇಲ್ಲ!
ಇದು, ಸಲೀಸು ಮಾರ್ಗದ ವಿಚಿತ್ರ ಓಟದ ನಿಶಾಚರಿಯ ಸ್ವಗತ...