Thursday, February 26, 2015

ಮೌನಗಳ ಹಾಡು ಮಧುರ......


ಹೇಳಬಾರದು ಅಂದುಕೊಂಡ ಮಾತನ್ನು ಬಾಯಿ ತಪ್ಪಿ ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ ತುಟಿಕಚ್ಚಿ, ತಲೆ ಚಚ್ಚಿ ಪ್ರಯೋಜನ ಏನು...ಅಥವಾ ಅಯಾಚಿತವಾಗಿ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತು ಬಂದರೂ ಅದರ ಹಿಂದೆ ದುರುದ್ದೇಶವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲು ಒಂದಿಷ್ಟು ಡ್ಯಾಮೇಜ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ವಿಧಾಗಳ ಪ್ರಯೋಗ ಆಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ
ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಮೌನಗಳ ಮಾತು ಮಧುರ ಅಂತ....

---------------------------


ಹಾಗೆ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಮಾತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಭಾಷಣೆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬಹುದು ಅಲ್ವೇ.... ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವೈಭವವೋ, ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯೋ, ವಿವಾದವೋ, ನಿಂದನೆಯೋ ಹುಟ್ಟಿ ಒಂದು ಸಂಬಂಧವನ್ನೇ ಹಾಳುಗೆಡಹಬಹುದು.
ಆದರೆ, ಮೌನ ಹಾಗಲ್ಲ. ಮಾತು ಗೆಲ್ಲದನ್ನು ಮೌನ ಗೆಲ್ಲಬಹುುದು. ಮಾತು ಹಾಳು ಮಾಡಿ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ ತೂತನ್ನು ಮೌನ ಮುಚ್ಚಬಹುದು. ದ್ವೇಷ ಸರಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಮೌನ ಸಕರಾಣಾತ್ಮಕವಾಗಿರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಮೌನ ನಿರುಪದ್ರವಿ ಅಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಅಸ್ತ್ರದ ಹಾಗೆ...
ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮೌನಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಪಾಪ (ಸಾಧು), ನಿರುಪದ್ರವಿಗಳೆಂದಲ್ಲ. ಸ್ವಭಾವತಃ ಮೌನಿಗಳಾಗಿರುವ ಸಾಧು ಜೀವಿಗಳು ಬೇರೆ. ಯಾವುದೋ ಉದ್ದೇಶವಿರಿಸಿ ಅಸಹಜ ಮೌನ ಆಚರಿಸುವ ಜೀವಿಗಳು ಬೇರೆ. ತಮ್ಮ ಯಾವುದೋ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಬಹಿರಂಗ ಆಗಬಾರದೆಂದು ಮೌನಿಗಳಾಗುವವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಆಯ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮೌನಿಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಹಾರಾಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ, ಮೌನ ಮುರಿದು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳ ಬಯಲಾಗಬಹುದೋ ಎಂದ ಚಿಂತೆ ಇದ್ದರೂ ಇದ್ದೀತು. ಇಂತಹ ಅಸಹಜ ಮೌನ ಸಂದೇಹಗಳನ್ನೂ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಬಲ್ಲುದು.
ಆದರೆ, ಮೌನಿಗಳು ಉತ್ತಮ ಕೇಳುಗರೂ ಆಗಿರಬಹುದಲ್ವೇ... ಮಾತು ಕಡಿಮೆಯಾದ ಕಾರಣ ಆಲಿಸಲು ಅವರ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯಾವಕಾಶ ಇರುತ್ತದೆ. ಗಮನಿಸುವಿಕೆಯೂ ಚುರುಕಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಂತಹದ್ದೇ ಪ್ರಚೋದನಕಾರಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಗೂ ಮೌನವೇ ಉತ್ತರವಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಲಹಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಕಡಿಮೆ.
ಮಾತೇ ಆಡದೆ, ನಿಲುವನ್ನೇ ಹೇಳದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರುವ ಉದ್ದೇಶವಿದ್ದರೂ ಇದ್ದೀತು. ಹಾಗೆಂದು ಮಾತನಾಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಅಸಹಜ ಮೌನ ತೋರಿಸುವುದು ಕಿರಿಕಿರಿ ಜೊತೆಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

---------------------


ಮೌನವೂ ಮಾತನಾಡಬಹುದು. ಮೌನವೂ ನಿಮ್ಮ ಕೋಪ, ನಿರಾಸೆ, ವಿಷಾದ, ಸಂತೋಷ, ಆಪ್ಯಾಯತೆಗಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ವಾಹಕವಾಗಬಲ್ಲುದು. ಅದು ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದರೆ ಮಾತ್ರ.
ಕಣ್ಣೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಮಿಸ್ಡ್ ಕಾಲ್, ಬ್ಲಾಂಕ್ ಮೆಸೇಜ್ ಕೂಡಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗ ಕೂಗಾಡಿ, ಹೊಡೆದಾಡಿ, ಕುಣಿದಲ್ಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆಕ್ರೋಶ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಲ್ಲ. ಒಂದು ಮೌನವೂ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ, ಅಸಹನೆಗೆ ವಾಹಕವಾಬಲ್ಲದು. ಜೊತೆಗೆ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡದೆ ಅಹಿಂಸತ್ಮಕವಾಗಿ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೊರಗೆಡಹುವ ದಾರಿಯೂ ಹೌದು ತಾನೆ....ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ವೇ ಮಹಾತ್ಮರು ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗ ಮೌನ ವ್ರತ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು. ಸಾತ್ವಿಕ ಸಿಟ್ಟಿನ ತಾಪ ಯಾರಿಗೆ ತಟ್ಟಬೇಕೋ ಅವರಿಗೆ ತಟ್ಟಿಯೇ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ.

----------------------------



ಸಿಟ್ಟಿನ ಪ್ರಕಟಕ್ಕೆ ಕೂಗಾಟ, ಬೈದಾಟ ದಾರಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಭ್ರಮೆ ಅಷ್ಟ. ಅದರಿಂದ ಅಸಮಾಧಾನ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚುವ ಸಂಭವ ಜಾಸ್ತಿ. ಮೌನ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಿಂದಲೂ ಸಿಟ್ಟು ಶಮನವೂ, ಬಹಿರಂಗವೂ ಆಗಬಹುದು.
ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೆ ಸಕಾರಾಣಾತ್ಮಕ ಮೌನ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟೆಲೆ ಮಾತನಾಡುವವರು, ಆಲಂಗಿಸಿ, ಹಸ್ತಲಾಘವ ಮಾಡಿ, ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಅಡ್ಡ ಬಿದ್ದು, ಸಾರ್ ಸರ್ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ಮಾತ್ರ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿ, ಆದರ ಇದೆ ಎಂದರ್ಥವಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಕಣ್ಸನ್ನೆಯ ಒಂದು ನಗು, ಆತ್ಮೀಯ ಜೆಸ್ಟರ್ ಇದ್ದರೆ ಮೌನವೇ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಪರದೆಯಾಗಬಹುದು. ಮೌನ ಹಿತಮಿತವಾದ ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಒಂದು ದಾರಿಯಲ್ವ....
ಯಾಕಂದರೆ ಅರ್ಥೈಸುವಿಕೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಬಂಡವಾಳವಲ್ಲ ಮೌನವೂ ಆಗಬಲ್ಲುದು....
ಹಾಗೆ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಅಥವಾ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ಅದೇ ಭಾವನೆ, ಸಾಂತ್ವನ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ಒಂದು ಮೌನ, ಸ್ಪರ್ಶ, ನೋಟ ಪ್ರಕಟಿಸಬಹುದು. ಎಷ್ಟೋ ಭಾವನೆ, ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಮಾತು ಸೋಲುತ್ತದೆ....ಎಡವುತ್ತದೆ... ಮಾತಿಗೆ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
 ಮೌನ ಹಾಗಲ್ಲ, ಅರ್ಥವಾಗುವವರಿಗೆ ಮೌನವೂ ಸಂವಹನಿಸುತ್ತದೆ.

----------------------------

ಮೌನ ಎನರ್ಜಿಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇತರರು ಹೇಳುವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನೂ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಏನೋ ಮಾತನಾಡಲು ಹೋಗಿ ಇನ್ನೇನೋ ಯಡವಟ್ಟಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನೂ ಉಳಿಸುತ್ತದೆ ಅಲ್ವ.... ಹಾಗನಿಸಲ್ವ...
ಮೌನಿಗಳಿಗೂ ಭಾವನೆಗಳಿವೆ. ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು ಕಡಿಮೆ ಅಷ್ಟೆ. ಅದು ಅವರವರ ಸ್ವಭಾವ. ಆದರೆ, ಅಸಹಜ ಮೌನ ಮಾತ್ರ ಸಾಂದರ್ಭಿಕ.
ಏಕಾಂತ, ಏಕಾಂಗಿತನ, ಒಂಟಿತನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೌನ ಭಯಾನಕ ಸ್ವರೂಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿರಲಿ. ಮೌನ ಬಳಸುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿ, ಅದುವೇ ಚಾಳಿಯದರೂ ಕಷ್ಟ. ಮೌನ ಮಾತನಾಡಬಹುದಾದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಮೌನವೇ ಮಾತಾಗಬಹುದು. ಮೌನಕ್ಕೂ ಸೋಲಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ...
ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ಮೌನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿಯೂ ಆಗಬಹುದೇನೋ...


Saturday, February 21, 2015

ಹಾಡು ಹಳೆಯದಾದರೇನು...ಭಾವ ನವನವೀನ...!

/internet picture
Aksar Is Duniya Mein, Anjaane Milte Hain
Anjaani Raaho Mein, Milke Kho Jaate Hain
Lekin Hameshaa Woh Yaad Aate Hain...

ಧಡ್ ಕನ್ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡು ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥ ಗರ್ಭಿತ ಅನ್ನಿಸುವುದಿದೇ... ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆಯಾ...ಅಂತ ಮೂಗು ಮುರಿಯುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಚಿತ್ರಗೀತೆಯಲ್ಲೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಹಾಡುಗಳಿವೆ, ಎಷ್ಟೊಂದು ನೆನಪುಗಳ ಮೂಟೆಗಳಿವೆ... ಅಲ್ವ...

ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಅಂತಲ್ಲ, ಹಾಡುಗಳೇ ಹಾಗೆ ಒಂಥರಾ ಬದುಕಿನ ಹಿಸ್ಟ್ರಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದ ಹಾಗೆ. ಚಿಕ್ಕಂದನಿಂದಲೂ ಕೇಳುತ್ತಾ ಬಂದಿರಬಹುದಾದ ಒಂದೊಂದು ಹಾಡುಗಳೂ ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಾ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಆಯಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ನೆನಪಗಳಗೆ ರಾಯಭಾರಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತವೆ...
ಎಲ್ಲಿ ಮನಕಳುಕಿರದೋ... ಎಂಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಯ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಹೊತ್ತು ನೆನಪಾದರೆ, ಜನಗಣ ಮನ...ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದೇ ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗುವುದು...
ಜನಗಣಮನ... ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಲಾಂಗ್ ಬೆಲ್ ಹೋಡಿತಾರೆ ಅಂತಾನೆ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಗೀತೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅಲ್ವ...
ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವವರು, ಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗುವವರಿಗೆಲ್ಲ ಅದರ ರಾಗ, ತಾಳ ಜ್ಞಾನ ಇರುತ್ತದೆ, ಇರಲೇಬೇಕು ಎಂದೇನಿಲ್ಲ. ಭಾವವೇ ಅಲ್ವೇ ಮೊದಲಿಗೆ ಆಕರ್ಷಿಸುವುದು. 
ಒಂದೊಂದು ಹಾಡು ಸಾಹಿತ್ಯ, ರಾಗ, ಹಾಡಿದವರು ಅಥವಾ ಅದರ ಚಿತ್ರೀಕರಣದಿಂದ ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಹಾಡು ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕಾಡಬಹುದು. ಒಂದು ಹುರುಪು, ವೈರಾಗ್ಯ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಬಹುದು. ಯಾಕೆ ಆ ಹಾಡು ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಉತ್ತರವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ...
ನಾನೆ ಎಂಬ ಭಾವ ನಾಶವಾಯಿತು... 
ಬಿಸಿಲಾದರೇನು-ಮಳೆಯಾದರೇನು....
ದಿಲ್ ಸೇ ರೇ...
ಅನಾಥ ಮಗುವಾದೆ...(ಶಂಕರ್ ನಾಗ್)
ಕಿತ್ನಾ ಪ್ಯಾರಾ ತುಜೇ ರಬ್ನೇ ಬನಾಯಾ (ರಾಜಾ ಹಿಂದುಸ್ತಾನಿ)...
ಅಕ್ಸರ್ ಇಸ್ ದುನಿಯಾ ಮೇ...(ದಡಕನ್)...
ಹೀಗೆ ನೂರಾರು ಹಾಡುಗಳು ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಕೇಳಿದರೂ ಹಳತೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ರಿಫ್ರೆಶಿಂಗ್ ಪರಿಮಳದ ಹಾಗೆ...
ಮೋಡಿ ಹಾಕಿ ಕಾಡಿದ ಹಾಡುಗಳು...
ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಮಜಲಗಳಲ್ಲೂ ಕೇಳಿರಬಹುದಾದ ಹಾಡುಗಳು ಆಯಾ ಕಾಲ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದ ಸನ್ನಿವೇಶ, ಕುಟುಂಬ, ಬದುಕಿನ ಕಷ್ಟ, ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಮೂಕರೋಧನಗಳಿಗೆ ತಳಕು ಹಾಕಿರಬಹುದು. ಎಂದೋ ದುಖದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ....ಬಾನಿಗೊಂದು ಎಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲಿದೇ.....ನಿನ್ನಾಸೆಗೆಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಿದೆ.... ಎಂಬ ಹಾಡು ಥಟ್ಟನೆ ನಿಮ್ಮ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಬಹುದು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿಮಗೊಂದು ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿರಬಹುದು...
ಮುಂದೆ ನೀವು ಎಷ್ಟೇ ಬೇಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾದರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗಿರುವ ಆ ಹಾಡು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದೇ ಮೂಡಿಗೆ ಹಾಡು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ....
ಹಾಡು ಹಾಡಿದ ಎಸ್ಪಯೋ, ಪಿಬಿಶ್ರೀನಿವಾಸೋ, ಉದಿತ್ ನಾರಾಯಣ್, ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರ್, ರಫಿ, ಅಲ್ಕಾ ಯಾಗ್ನಿಕ್ ಎಲ್ಲ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ
ಹಸ್ತ ಇಟ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿದ ಗೆಳೆಯರೆನಿಸಲೂಬಹುದು...

ಹೊಂದಿಸಿ ಬರೆಯಿರಿ... ಥರ ಹಾಡಿನೊಂದಿಗೆ ಮೂಡ್ ಕೂಡಾ ಥಳಕು ಹಾಕಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಹಾಡು ಕಾಡುವುದಿರಬೇಕು....
ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ರೇಡಿಯೋದ ಕೋರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ತರಿಕೆರೆ ಏರಿ ಮೇಲೆ.... ತಾಳಿಕಟ್ಟುವ ಶುಭವೇಳೆ..... ಸೋಲೆ ಇಲ್ಲಾ ನಿನ್ನಾ ಹಾಡು ಹಾಡುವಾಗ..... ನೀ ಮೀಟಿದ ನೆನಪೆಲ್ಲಾವೂ.... ಇಂತಹ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವೆಲ್ಲ ಎಂದೂ ಮರೆಯದ ಹಾಡುಗಳೆಂಬ ಭಾವ ಮೂಡುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ....
ಮುಂದೆ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ... ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾ ಹಾಡು, ಯಾರೋ ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟದವರು ಕಾಲೇಜ್ ಸ್ಟೇಜಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದ ಹಾಡು, ನಿಮ್ಮ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನೀವು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಾತನೋ, ಆಕೆಯೋ ಗೀಚಿರಬಹುದಾದ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹಾಡುಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲೋ, ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲೋ ಕೇಳಿದಾಗ ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲೊಂದು ಲಿಂಕ್ ಸಿಕ್ಕಿ ಕೆಲಕಾಲ ಮತ್ತೆ ಮೆಲುಕುಗಳಿಗೆ ಹಾಡು ಹಾದಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ವೇ...
ನೀವು ಹೇಳಬೆಕೆಂದುಕೊಂಡ, ಆಡಬೇಕೆಂದುುಕೊಂ ಭಾವಗಳು ಹೇಳಲಾಗದೇ ಮನದಲ್ಲೋ ಮೂಕವಾದರೇ, ಅದೇ ಭಾವಕ್ಕೆ ಕವಿಯೊಬ್ಬ ಅಕ್ಷರಗಳ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು ಹಾಡಾದರೇ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತವಾಗಬಲ್ಲುುದು.. ಮಳೆ ನಿಂತು ಹೋದೆ ಮೇಲೆ ಹನಿಯೊಂದು ಮೂಡಿದೆ.....
ಇವನು ಗೆಳೆಯನಲ್ಲ.....
ಹುಡುಗ ಹುಡುಗ ಮುದ್ದಿನ ಹುಡುಗ...
ನೂರೂ ಜನ್ಮಕೂ .... ಮತ್ತಿತರ ಹಾಡುಗಳ ಹಾಗೆ...

ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಚಂದನದಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತ್ರಮಂಜರಿಯಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಡು, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಟೇಪ್ ರೆಕಾರ್ಡರ್ ತಂದಾಗ ತಂದಿದ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ಹಾಕಿ ನೂರಾರು ಬಾರಿ ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳಿದ ಕುಮಾರ್ ಶಾನು ಹಾಡಿದ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹಾಡು... ಕಾಲೇಜನಿಂದ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ರೂ ಸೇರಿ ಕುಣಿಯುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಹಾಡು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದು ಕಾಡುತ್ತದೆ ಅಲ್ವ....
ಹಾಡು ಮೌನ ಸಂಗಾತಿ... ನಿಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಕಿವಿಗೆ ಇಯರ್ ಫೋನ್ ಹಾಕಿಯೂ ಕೇಳಬಹುದು. ಅಥವಾ ಬಸ್ನನಲ್ಲೋ ಯಾವುದೇ ಆರ್ಕೆಸ್ಟ್ರಾದಲ್ಲೋ ಥಟ್ಟನೆ ಎಂದೋ ಕಳೆದು ಹೋದ ಗೆಳೆಯನ ಹಾಗೆ ಹಳೆ ಹಾಡು ಹೀಗೆ ಬಂದು ಹಾಗೆ ಮಾಯವಾದಗಲೂ ಅದರ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಹೋಗಬೇಕೆನ್ನಿಸಬಹದು....

ಡಿಗ್ರೀ ಫೈನಲ್ ಇಯರ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಕಾಲೇಜ್ ಪಕ್ಕದ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಟಾಕೀಸ್ಗೆ ಕಹೋ ನಾ ಪ್ಯಾರ್ ಹೈ ಸಿನಿಮಾ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಿಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ಲಾಸ್ ಬಂಕ್ ಮಾಡಿ ಸಿನಿಮಾಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಹಾಡು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ವಿ.ವಿ. ಕಾಲೇಜ್ ನೆನಪೇ ಕಾಡುತ್ತದೆ...
ಪಿ.ಜಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕ್ಲಾಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಲಗಾನ್ ಫಿಲ್ಮಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ನೆನಪು...ಸುಮಾರು ಮೂರು ಕಾಲು ಗಂಟೆಯ ದೀರ್ಘ ಅವಧಿಯ ಸಿನಿಮಾ.... ಈಗಲೂ ರಾಧ ಕೈಸೇ ನ ಜಲೇ... ಹಾಡು ಕೇಳುವಾಗ 
ಆ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಂ ಪರಿಸರ ಕೋಲಾಟ ಆಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರಿಂದ ಅದರ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ಎರವಲು ಪಡೆದು ಆಗಾಗ ಕೇಳತ್ತಿದ್ದ ಹಾಡು...ಓರೆ ಚೋರಿ... ಹಾಡು.
ಬಹುಶಃ ದೇವದಾಸ್ ಸಿನಿಮಾದ ಸಿಲ್ ಸಿಲಾ ಹೇ ಚಾಹತ್ ಕ... ಹಾಡು ಕೂಡಾ ಹಾಗೆಯೇ...
ಯಾರೇ ನೀನು ಚೆಲುವೆ, ಯಜಮಾನ...ಹೀಗೆ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ್ದ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಹಾಡುಗಳು ಸದಾ ಹಸಿರು....

ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಆಟೋ, ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಲಾಟರಿ ಮಾರಾಟ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಆ ಕಾಲದ ಜನಪ್ರಿಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕಿರಿಗುಟ್ಟುವ ಮೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಕೇಳಲು ಖುಷಿಯಾಗತ್ತಿತ್ತು.ರಾಮಾಚಾರಿ, ಪುಟ್ನಂಜ, ಸಾಜನ್, ತಾಳ್....ಹೀಗೆ ಆ ಕಾಲದ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಭಾರಿ ಪ್ರಚಾರ ಇತ್ತು. ಆಗ ಸಿಡಿ ಬಿಡಿ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡಾ ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿ ಆಗಿತ್ತು. ಏನಿದ್ದರೂ ರೇಡಿಯೋ ಮಾತ್ರ.
ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಚಿತ್ರಹಾರ್, ಒಂದು ರಂಗೋಲಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಚತ್ರಮಂಜರಿ ಮಾತ್ರ. ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟಿ.ವಿ. ಇದ್ದರೆ ತಾನೆ...

ಈಗ ಕಾಲ ಅನೂಹ್ಯವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಸಿನಿಮಾ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ವಾಟ್ಸಾಪ್ನಲ್ಲೇ ಹಾಡುಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ. ಅದರ ಕರೋಕೆ ಕೂಡಾ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ... ಹಾಗಾಗಿ ಹಾಡು ಕೇಳೋದು ತುಂಬಾ ತ್ರಾಸವೇನಲ್ಲ. ಪುರುಸೊತ್ತು ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು...
ಪ್ರಂಖಡ ಸಂಗೀತಗಾರನೋ, ತಾಳ-ರಾಗ ಪಂಡಿತನೋ ಮಾತ್ರ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಲ್ಲ. ಅವೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಪಾಮರರೂ ಹಾಡಿನ ಭಾವ ಅನುಭವಿಸಬಲ್ಲರು. ಅವರದೇ ರೀತಿಯ ವಿಮರ್ಶಕರಾಗಬಲ್ಲರು.... ಅವರದೋ ಲೋಕ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗಬಲ್ಲರು. ರಿವೈಂಡ್ ಬಟನ್ ಥರ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಾ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಣ್ಣ ಪರದೆ ಮುಂದೆ ಹೆಳೆ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ಒಂದರ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಬಲ್ಲರು....
ಅದು ಹಾಡಿನ ಶಕ್ತಿ....

2-3 ತಿಂಗಳ ಪುಟ್ಟ ಕಂದಮ್ಮ ಕೂಡಾ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಪ್ಲೇ ಮಾಡಿದರೆ ಅಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಕ್ಕು ನಿದ್ದಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತದೆ.... ಬದುಕಿನ ಇಳಿಸಂಜೆಯಲ್ಲಿರೋ ವೃದ್ಧರೂ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗಿತವೋ, ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಾಡುಗಳನ್ನೋ ಕೇಳುತ್ತಾ ಭಾವಜಿಜ್ಞಾಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿ ದೋಸೆ ಹೊಯ್ಯುವವರು, ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿನಲ್ಲಿ ಬೀಡಾ ಕಟ್ಟುವವರು, ಗ್ಯಾರೇಜಿನಲ್ಲಿ ಟೈರಿಗೆ ಪಂಕ್ಚರ್ ಹಾಕುವವರು ಎಫ್ ಎಂ ರೇಡಿಯೋಗಳ ಬ್ಯಾಕ್ ಟೂ ಬ್ಯಾಕ್ ಮೂರು ಹಾಡುಗಳಿಗೋ, ರೆಟ್ರೋ ರಾತ್ರಿಗೋ ಕಿವಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. 
ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಗಟ್ಟಲೆ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುವವರೂ, ಮುಸ್ಸಂಜೆ ರಸ್ತೇಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿರಬಿರನೆ ನಡೆಯುವವರೂ ಕಿವಿಗೆ ಇಯರ್ ಫೋನ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾವುದೋ ಹಾಡು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಾರೆ...
ಮತ್ತಷ್ಟು ಮಂದಿ ರೇಡಿಯೋದ ಕೋರಿಕೆ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಹಾಡಿನ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತಾ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತಾ ಫುಲ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕೇಳ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ.

ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದ್ದು....ಧಡಕನ್ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡಿನ ಹಾಗೆ... ಅಕ್ಸರ್ ಇಸ್ ದುನಿಯಾ ಮೇ ಅನ್ ಜಾನೇ ಮಿಲ್ತೇ ಹೇ... ಅನ್ ಜಾನೇ ರಾಹೋ ಮೇ ಮಿಲ್ಕೇ ಖೋ ಜಾತೆ ಹೇ... ಲೇಕಿನ್ ಹಮೇಶ ಓ ಯಾದ್ ಆತೇ ಹೇ....


ಹೌದಲ್ವ.... ಕಳೆದು ಹೋದವ ಥರ, ಹಾಡುಗಳು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರ್ತಾವೆ.....



Friday, February 13, 2015

ಹರ್ ದಿಲ್ ಜೋ... ಪ್ಯಾರ್ ಕರೇಗಾ...


ವಿದಾಯವನ್ನೂ, ವಿಷಾದವನ್ನೂನಿಶ್ಯಬ್ದದಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಇನ್ಯಾವುದೂ ಸಂವನಿಹಸಲಾರದಂತೆ. ಹೇಳದೆ, ಕೇಳದೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ವ...
ಪ್ರೀತಿ (ಯಾರ ನಡುವೆಯೇ ಇರಲಿ) ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ಅನುಭೂತಿಯೋ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೋ ಅನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯೂ ಬಹಳ ಸಲ ಕಾಡುವುದಿದೆ. ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಯ ಒರತೆ ಅವನಿಗೆ, ಅವಳಿಗೆ, ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ (ನೀವು ಗೌರವಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಜೀವ) ಕಾಣುವ ಅಂತರ್ ಗಂಗೆಯಾಗಿ ತಂಪು ನೀಡಿದರೆ ಸಾಲದೇ ಅಥವಾ...ಘಳಿಗೆಗೊಮ್ಮೆ ಐ ಮಿಸ್ ಯೂ...ಎನ್ನುತ್ತಲೋ, ಕೈ ಕೈ ಬೆಸೆದು, ಸುತ್ತಾಡಿ, ಅವರಿವರಿಗೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಳ ಅಗಾಧತೆ ಗೊತ್ತಾದ ಬಳಿಕ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೇರ್ಪಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಪ್ರೀತಿಯೋ... ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಪ್ರೀತಿ ಫಾರ್ಮುಲಾ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಮಾಡುವುದಲ್ಲವಲ್ಲ, ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅನ್ನುವುದು ಸಹಜ ತಾನೆ, ಅದು ತಪ್ಪಲ್ಲವಲ್ಲ...ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಾಲಿಸುತ್ತೀರಿ, ಹೇಗೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಪಿಡುತ್ತೀರಿ... ಹೇಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತೀರಿ...ಹಾಗೂ ಹೇಗೆ ನವೀಕರಿಸುತ್ತೀರಿ (ನಿತ್ಯ ನೂತನ) ಅನ್ನುವುದು ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಚಾರ ಅಲ್ವೇ...

ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಚಾರ ಬಿಟ್ಬಿಡೋಣ... ಅಸಲಿಗೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರು, ಒಡನಾಡಿಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಂಬಂಧಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧ, ಸಹಕಾರ, ಸಲುಗೆಗೆ ನಾವು ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಈ ಸಂಬಂಧದ ಬಂಧದೊಳಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿಯನ್ನು ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ... ಸುಮ್ಮನೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ನೋಡಿ. ಸುಮಾರು ಶೇ.10 ಮಂದಿ ನಮಗೆ ಸರಿಯಾಗ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲೂ ಸಾಕು. ಕೆಲವರು ಬೇಕೆಂದೇ ಒಗಟಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅರ್ಥವಾದರು ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಅಪಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಜೊತೆ 364 ದಿನಗಳ ಒಡನಾಟದ ಬಳಿಕ 365ನೇ ದಿನ ಏನೋ ಜಟಾಪಟಿ ಆದ ಮೇಲೆ ಹೇಳ್ತೀರಿ.... ಆ ಜನ ಹಾಗೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟು ದಿನ ಒಟ್ಟಗೆ ಇದ್ದೂ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಂತ...

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ....

ನನಗನ್ನಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧ ಇರಲಿ...ಅದರ ಅರ್ಧಪಾಲು ಅಪಾರ್ಥಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ಮಂದಿ ಒಂದು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತೇವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಮಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಹೆಚ್ಚೇ ಆಗಬಹುದಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಮತ್ತು ರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸೇರಿ ಕೊನೆಗೊಂದು ಅಪಾರ್ಥದ ಗೋಡೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಹಾಗಂತ ನಿಮಗೆ ಅನ್ಸಲ್ವ...

ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಡವಳಿಕೆ, ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಯೋಚನಾ ಲಹರಿ ಭಿನ್ನ...ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮ ನಡವಳಿಗೆ ಸರಿಯೆಂಬೇ ಹಮ್ಮು ಇರುವುದು ಸಹಜ. ನಾವು ವಿನಾ ಕಾರಣ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುಗೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹವನ್ನು ವಿನಾಕಾರಣ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ರಹಿತರಾಗಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದರೆ ಬಹುಷಃ ಆ ಬುನಾದಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.



ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದರೆ, ನಾವು ಸ್ನೇಹಿಸುವವರು, ಪ್ರೀತಿಸುವವರು, ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುವವರು ನಮ್ಮ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ, ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಆದೇಶದಂತೆ, ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಇರಬೇಕು (ಅದು ಸಹಜ ಮನೋಭಾವ) ಇರಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ....ಈ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೇ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಒಡೆಯುವುದು. ನೀನು ಜನ ಹೀಗೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ...ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರಿಸಿದವರು ನಾವೇ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರವರ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಅವರವರವರಿಗಿದೆ....ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹ ಮಣಭಾರದ ಹೊರೆ ಹೊರಿಸುವ ಪೊಸೆಸಿವ್ ನೆಸ್ ಆದ ಕೂಡಲೇ ಸಂಬಂಧದ ಹಾಯಿ..ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ...ಅಂತ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ಹಾಗಾದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಹಕ್ಕಿಲ್ವ...

ಖಂಡಿತಾ ಇರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅವರಿಗೂ ಒಂದು ಮನಸು, ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಬದುಕು, ನಂಬಿಕೆ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಇರುತ್ತಲ್ವ...ಅದಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಬೆಳೆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಸೋ...ಅವರ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವೂ ಆಗಬಹುದೇನೋ...
ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವ ಯಾವುದು ತೋರಿಕೆಯ ಪ್ರೀತಿ (ಬಕೆಟ್ ಹಿಡಿಯುವುದು ಃ) ಯಾವುದು ಎಂಬದನ್ನು ಸಹೃದಯರೂ ಯಾರೂ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಕೆಟ್ ಹಿಡಿದು ಮಾತನಾಡುವವರ ಮಾತಿನ ಮೋಡಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಉಬ್ಬಿದರೆ ಬಹುಷಃ ಕೆಲಸ ಕೆಡಬಹುದೇ ವಿನಃ ನೈಜ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಿಂದೆ ಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಲಿ, ಮತ್ಸರವಾಗಲಿ, ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಧೋರಣೆಯಾಗಲಿ ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ ಅಲ್ವೆ....

ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಸಾಧನೆ ನೋಡಿ ಮೌನವಾಗಿ ಆನಂದಿಸಬಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು ನಿಮ್ಮೊಳಗಿದ್ದರೆ ಅಷ್ಟು ಸಾಕು.... ಸಾಧನೆಯ ಬಳಿಕ ಅದೊಂದು ಕೊರೆಯುವ ಕೀಟವಾಗಿ, ಸಣ್ಣದಾದ ಕೀಳರಿಮೆ, ಮತ್ಸರದ ಹೊಗೆ ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ತಳಪಾಯವನ್ನು ಒರೆಸಿ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವುದು ಒಳಿತು...
ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಕಿಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಅಭಿನಂದಿಸಿದಲ್ಲಿಗೆ ಅದು ಗಾಢತೆಯನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರೀತಿಯ ತೋರಿಕೆಯ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ತೋರಿಕೆಗೆ ನಡೆಯುವ ಸಹಸ್ರ ಸಹಸ್ರ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ ನೇಪಥ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯೇ ಮುಖವಿರುತ್ತದೆ. ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೈ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಓಡುವ ಜೋಡಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತಾರ, ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರಾ ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೆ...
ಪ್ರೀತಿಯ ನಿವೇದನೆ ಆಗಬೇಕು, ಅದನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸದೆ, ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳದೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವೂ ಆಗದು. ಆದರೆ, ಪ್ರೀತಿ ತೋರ್ಪಡಿಕೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದಿರಲಿ ಅಷ್ಟೆ....


ತುಂಬಾ ಗಾಢ ಸಂಬಂಧ ಹೇಗೆಂದರೆ, ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷದ ಬಳಿಕ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಎರಡು ಜೀವ ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಮೌನವಾಗಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಕುಳಿತು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತೆರಳಿದರೂ ತುಂಬಾ ಮಾತನಾಡಿದಂತಹ ಫೀಲ್ ಪಡೆಯುವುದಂತೆ, ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ಸಾಲು...

ಇದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಅನ್ನಿಸಲೂ ಬಹುದು, ಅದರೆ ತೋರಿಕೆಯಷ್ಟೇ ಮೌನಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ....
ಐ ಮಿಸ್ ಯೂ... ಅಂತ ದಿನಕ್ಕೆ 200 ಬಾರಿ ಮೇಸೇಜ್ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿಗೆ, ಆತನನ್ನು, ಆಕೆಯನ್ನು ಶಾಪಿಂಗಿಗೆ, ಸಿನಿಮಾಗೆ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಕರಕೊಂಡು ಹೋದಲ್ಲಿಗೆ, ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರ ಸೆಲ್ಫೀ ಫೋಟೊ ಹಾಕಿದಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಳ ನಿರ್ಧಾರ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಡವಳಿಕೆ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಗೌರವ ನೀಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದಕ್ಕೂ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ಎದುರು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ...
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿ ಇರುವುದು ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ನಿಮ್ಮ ಹೇರ್ ಸ್ಟೈಲ್, ಮುಂಗುರುಳು, ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದ ನಿಲುವುದು, ಸಲ್ಮಾನ್ ಖಾನ್ ಲುಕ್, ದುಬಾರಿ ಕಾರನ್ನು ಕಂಡು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾ ಅಥವಾ ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗಬಹುದು...

ಬರಹದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಹಾಗೇಯೇ ಇದೇ.. ಹರ್ ದಿಲ್ ಜೋ ಪ್ಯಾರ್ ಕರೇಗ.... ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಿಲುಕದವರು ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಹೇಳಿ...ಕೆಲವರು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು, ಕೆಲವರು ಮೌನವಾಗಿ ನುಂಗಿರಬಹುದು, ಕೆಲವರು ಪ್ರೀತಿಸಿದವರನ್ನು ಪಡೆದು ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕಬಹುದು, ಹಲವರು ಪಡೆಯಲಾಗದೆ ದೂರ ಉಳಿದಿರಬಹುದು, ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಇದ್ದ ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ ಕಳೆದು ನೊಂದಿರಬಹುದು... ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರೇ.. ಅದರೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ, ಇದರ ಪರಿಣಾಮದಲ್ಲಿ ಅದರ ದೊರಕುವಿಕೆ, ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅಷ್ಟೇ... ಅದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು ಹಾಗೂ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕೂಡಾ....

ಒಳ್ಳೆ ಸಂಬಂಧ ವೃದ್ಧಿಸಲು ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ನಗು ಸಾಕು.... ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ, ಸಾರ್ ಸಾರ್ ಅನ್ನೋ ಅತಿ ವಿನಯ (ಅನಗತ್ಯ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ), ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ, ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಹರಟೆ, ಏನೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ನಗು ಕಮ್ಯೂನಿಕೇಟ್ ಮಾಡುತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯತೆಯನ್ನು. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ತೋರಿಕೆಯ ವಿನಯ, ತೋರಿಕೆಯ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿಗೆಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ ಆಯುಸ್ಸು...
ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸದವನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿಸದವ, ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ, ಲವೇಬಲ್...., ಸಮರ್ಥ, ಮೇರು ಅಂತೆನು ಅಲ್ಲ, ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಪ್ರೀತಿ ಕಮ್ಯೂನಿಕೇಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ, ಆಗಲೇ ಬೇಕು. 

ಗೌರವವೂ ಅಷ್ಟೇ.ದಿನಕ್ಕೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಿಮಗೆ ಮಿಸ್ ಯೂ ಡಿಯರ್ ಅಂತ ಮೆಸೇಜ್ ಹಾಕ್ತಾರೆ, ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡ್ತಾರೆ, ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಶಾಪಿಂಗಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀರಿ ಅನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ನಿರ್ಧಾರ ಆಗುವುದಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯೇ ಹೆಸರಿಡುವುದು ಲೇಸು. ಏಕೆಂದರೆ, ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟುವುದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಪೋಷಣೆಯಾಗುವುದೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ತೋರಿಕೆಯೆಂಬುದು ಒಂದು ಸಂಹವನ ಮಾಧ್ಯಮವಷ್ಟೇ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ ಅಳೆಯುವ ತೂಕದ ಕಲ್ಲುಗಳಲ್ಲವಲ್ಲ... ದುಡ್ಡು ಇಂದು ಬಂದು, ನಾಳೆ ಕಳೆದು ಹೋದೀತು, ಹಾಗಂದು ದುಡ್ಡು ಗಳಿಸುವ ಮನಸ್ಸು, ಶಕ್ತಿ, ಆತ್ಮನಂಬಿಕೆ ದುಡ್ಡಿಗಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿ ತೋರ್ಪಡಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು ಪ್ರೀತಿ, ಉಳಿದದ್ದು ಗೌಣ ಅನ್ನುವುದು ಮೊಂಡು ವಾದ ಅಷ್ಟೇ...

ಪ್ರೀತಿಸಿದವರೆಲ್ಲ ಪರಸ್ಪರ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೇ ಬದುಕು ಸವೆಸಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಬಾಯಿ ಬಟ್ಟು ಹೇಳಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ದಕ್ಕದೇ ಹೋಗಬಹುದು... ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧವೇ ಕಡಿದು ಹೋಗಿರಲೂ ಬಹುದು...

ಆದರೆ,
ಪ್ರೀತಿ ಖುಷಿಯನ್ನೂ ಕೋಡುತ್ತದೆ, ವೇದನೆಯನ್ನು ಸಹ.... ಬಟ್ ಅದು ದುರಂತಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗದಿರಲಿ...ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬದುಕನ್ನೇ ದುರಂತಕ್ಕೀಡು ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮಂದಿಗೆ ಆಘಾತ, ನಿರಾಸೆ ಕೊಡಬೇಡಿ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರು ಖುಷಿಯಾಗಿ, ದೃಢವಾಗಿ, ನೂರು ಕಾಲ ಬಾಳಲಿ ಅಂತ ತಾನೆ ನೀವು ಬಯಸೋದು.... ಹಾಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಬದುಕಲು ದಾರಿಯಾಗಬೇಕೆ ವಿನಃ ಪತನಕ್ಕೆ ಹೇತುವಾಗದಿರಲಿ. ಪ್ರೀತಿಸದವರು, ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಸುಖವಾಗಿರಲಿ ಎಂಬ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾದರೂ ಜೊತೆಗಿರಲಿ... ಬಯಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸಿಗದು ಬಾಳಲಿ... ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವವಾಗಿರುವಾಗ ವಾಸ್ತವ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞೆ ಇದ್ದರಷ್ಟೇ ಸಹಜ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ....
ಪ್ರೀತಿ ಮನಸ್ಸಿಗೊಂದು ಆಹ್ಲಾದಕತೆ, ನಿರಾಳತೆ, ಉತ್ತಮ ಮೂಡ್ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸೆಲೆ ಆಗಬೇಕು... 



ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ನೆನಪೇ ಟೆನ್ಶನ್ ಓಡಿಸಿ ನಗು ತರುವಂತಿರಬೇಕು.... ಪಾಸಿಟಿವ್, ಪಾಸಿಟಿವ್, ಪಾಸಿಟಿವ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ದುರಂತ ಖಂಡಿತಾ ಬೇಡ. ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು, ಮೆಚ್ಚುವವರು ಖಂಡಿತಾ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಯೋಚನೆ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಹ್ಲಾದಕರ ಬದುಕು ಸಾಧ್ಯ. ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ಜೊತೆಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಇಲ್ಲ, ಅವರ ನೆನಪೇ ಇಲ್ಲ, ಬದುಕೇ ಇಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ಅವರಿಂದ ಪಡೆದ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಎನರ್ಜಿ, ಆಹ್ಲಾದಕತೆಯನೆನಪು ಬದುಕು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಎನರ್ಜಿಯಾಗಲಿ... ಮೌನವಾಗಿ ಅವರಿಗೂ ಒಂದು ವಿಶ್ ಮಾಡಿ..... ಯಾಕೆಂದರೆ,
ಹರ್ ದಿಲ್ ಜೋ... ಪ್ಯಾರ್ ಕರೇಗಾ...



















Tuesday, February 10, 2015

ಮೈ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್...





ಕಾಲೇಜ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಸುತ್ತಾಡುವ ಕಾಲ ಹೋಯ್ತು ಅನ್ನಿಸ್ತದೆ. ಅಸಲಿಗೆ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಎಂಬ ಕೆಲವು ಗಾಂಧಿವಾದಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪಾಲಿನ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಅನ್ಸಲ್ವ...
ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಾಲೇಜ್ ಬಿಟ್ಟ ಕೂಡಲೇ ದೇಹ ದೂರ ದೂರ ಹೋಗಬಹುದಲ್ಲದೆ, ಸಂಪರ್ಕ, ಸಮನ್ವಯ, ಮಾನಸಿಕ ಸಾಮಿಪ್ಯ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲ್ಲ. ಅಲ್ವೇನ್ರೀ...
ಅದು ಹೇಗೆ ದೂರವಾಗ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ...ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಒಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕಲ್ವ...ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೇರ-ದಿಟ್ಟ-ನಿರಂತರ ನೀವು ಕುಳಿತಲ್ಲಿ, ಮಲಗಿದಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವಾಗ, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಘಳಿಗೆ ಘಳಿಗೆಯ ಫೋಟೊಗಳು ಅಪ್ ಲೋಡ್ ಆಗ್ತಾ ಇರಬೇಕಾದರೆ, ಗೂಗಲ್ ಹ್ಯಾಂಗೌಟ್ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಆನ್ ಲೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಇನ್ನು ಈ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡ್ತೀರಪ್ಪ...
10 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗ್ಲೋಬಲ್ ವಿಲೇಜ್ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದರ ಅರ್ಥ ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಂತೂ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂರವವನೋ, ಆಚೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪರ್ಕ ಗಲ್ಫ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುವ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಜೊತೆ ವಾಟ್ಸಪ್ ನಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆ ಗೆಳೆಯ ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಅವನ ಚಿತ್ರವನ್ನು, ಮಾತನ್ನು, ಕಮೆಂಟ್ಸನ್ನು, ಕವನಗಳ ಸಾಲನ್ನೂ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೇ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯ...ಮತ್ತೆ ಅವನು ದೂರವಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಲ್ಲಿ ಬಂತು. ಅವನ ವಿಳಾಸ, ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಇನ್ನು ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. 
ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಯಾರು ಯಾರಿಂದಲೂ ದೂರವಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಈಗಿಲ್ಲ. ಆ ಕಾಲ ಕಳೆದು ಹೋಯ್ತು. ದೂರವಾಗಿರುವ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ-ದೂರವಿರೋದು ಅವರವರ ನಡವಳಿಕೆ, ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಚಾರ.



ನಾನು ಪಿಯುಸಿ, ಡಿಗ್ರಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ತುಂಬಿಸುವ ಮಹಾನ್ ಕಾರ್ಯ ಬಹಳ ಎಕ್ಸೈಟಿಂಗ್ ಇರ್ತಿತ್ತು. ಫೆಬ್ರವರಿ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಡೈರಿ ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ತಗೊಳ್ಳುವುದು...ಅದರ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಚಂದದ ಅಕ್ಷರ ಇರೋರ ಕೈನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಾಕವಾಗಿ ಬರ್ಸೋದು...ನಂತರ ಮೊದಲು ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳಿಗೆ ಪಸ್ತಕ ಕೊಡೋದು (ಯಾಕಂದ್ರೆ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬರೆದ ನಂತರ ಮೇಷ್ಟ್ರಗೆ ಕೊಟ್ರೆ, ಅವರೆಲ್ಲಾದರೂ ಓದಿದರೆ ಅಂತ ಭಯ...ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಂದು ಕಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಿ ಅಂತ ಮೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಡ್ತಿದ್ರು. ಸಂಜೆ ಬಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವರೇನು ಬರ್ದಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ವೈದ್ಯರ ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಶನ್ ಥರ ಆಲ್ ದ ಬೆಸ್ಟ್ ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಗೀಚಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. (ಅವರಾದ್ರೂ ಪಾಪ ಏನು ಮಾಡಿಯಾರು, 50-60 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಏನು ತಾನೆ ಬರೆದಾರು)...
ಎಲ್ಲಾ ಮೇಷ್ಟ್ರುಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಕೊಟ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸರದಿ. ಅದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ನಾಲ್ಕೈದು ಮಂದಿ ಸ್ನೇಹಿತರು ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವಾಮೃತ ಬರೆಯಲು ನಾಲ್ಕೈದು ಪುಟಗಳನ್ನು ರಿಸರ್ವ್ ಮಾಡಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಬರೆಯುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಪರುಸೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೇನು...ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ಟಿಕರ್ಸ್ ಅಂಟಿಸುವುದೇನು...ಯಾರ್ಯಾರದ್ದೋ ಕವನಗಳ ಸಾಲು ಕದ್ದು ಬರೆಯವುದೇನು....ಹೀಗೆ ತುಂಬಾ ಹೃದಯಂಗಮವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಕುಳಿತು ಓದಿದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಬೋರು ಎನಿಸಲಾರದು. ಮತ್ತೆ ಡೈರಿಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದಂದು ಆ ತಾರೀಕಿಗೆ ರೌಂಡಪ್ ಮಾಡಿ ಮೈ ಫಸ್ಟ್ ಕ್ರೈ ಅಂತ ಬರೆಯಲು ಮರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದಾದರೂ ವಿಷ್ ಮಾಡಲಿ ಅನ್ನುವ ಸ್ವಾರ್ಥ ಇತ್ತರೂ ಇದ್ದೀತು...
ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಕೊನೆಗೆ ಪ್ಲೀಸ್ ಸೆಂಡ್ ಯುವರ್ ವೆಡ್ಡಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಅಂತ ತಪ್ಪು ತಪ್ಪು ಸ್ಪೆಲ್ಲಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ (ನಮ್ಮದೆಲ್ಲ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವೀಕು) ಬರೆಯುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.
ಮತ್ತೆ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಸಹಪಾಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಕಡಿಮೆ (ಹಳ್ಳಿ ಕಾಲೇಜ್). ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಟ್ಟರೆ, ನಾಲ್ಕೈದು ಹುಡುಗಿಯರು ಸೇರಿ ಬರೆದ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.. ಮತ್ತೆ ಅವರೇನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಓದುವ ಪುಳಕ. ಬಹಳಷ್ಟು ಹುಡುಗಿಯರು ಯಾಕೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸಹೋದರ.... ಅಂತ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಅದು ಬಹುಶಃ ಪರಂಪರೆ ಇದ್ದೀತು. ಡಿಯರ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಅಂತ ಯಾರಾದ್ರೂ ಬರೆದರೆ ಆಕೆ ತುಂಬಾ ಬೋಲ್ಡ್ ಅಂತ ಅರ್ಥ. (ಪೇಟೆ ಕಾಲೇಜು ಮಂದಿಗೆ ಈ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಅರ್ಥ ಆಗ್ಲಿಕಿಲ್ಲ....


ಮತ್ತೆ ಬಾಳೊಂದು ಜೀವನ.ಅನುರಾಗ ಬಂಧನ...ಇತ್ಯಾದಿ ಕ್ಲೀಷೆ ಹಿಡಿದ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನೇ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನೇ ಬರೆಯುವವರೂ ಇದ್ದರು....ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಸತತವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಬರೆಸಿ, ಭಾವನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಾರವಾದ ಪುಸ್ತಕದೊಂದಿಗೆ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದಾಗ ಮತ್ತೆ ಅವರು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಾರೆಂಬ ಯಾವ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. (ಇಂದಿಗೂ ಕೆಲವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಂದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ). ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮೊಬೈಲ್, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಎರಡೂ ಇರಲಿಲ್ಲ). ಸೋ, ಅಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೆ ಅವರು ಬರೆದಿರಬಹುದ ಅಂಚೆ ವಿಳಾಸ, ಫೋನ್ ಇದ್ದ ಕೆಲವೇ ಮಂದಿಯ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟೇ ಅವರ ಜಾತಕ ಅಷ್ಟೆ.
ಈಗ ಕುಳಿತು ಆ ಆಟೋಗ್ರಾಪ್ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವಾಗ ಆ ದಿನಗಳ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ, ಹಳೆಯ ಸಿನಿಮಾ ರೀಲಿನ ಹಾಗೆ, ಎಲ್ಲರ ಮುಖ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಆಟಗ್ರಾಫ್ ಪುಸ್ತಕದ ಸುಖ ಬಹುಶಃ ಇಂದು ಕಾಲೇಜುು ಬಿಡುವ ಮಂದಿಗೆ ಸಿಗಲಾರದು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ವಾಟ್ಸಪ್, ಹೈಕ್, ಹ್ಯಾಂಗೌಟ್, ಎಫ್ವಿ ಮೆಸೆಂಜರ್ ಎಲ್ಲಾ ಇದ್ದೂ...ಹೌ ಆರ್ ಯೂ ಅಂತ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳುಹಿಸಿದರೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಸಮಯ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೀತು..

ಒಂದಂತೂ ಖುಷಿ ಈಗಿನ ಸ್ನೇಹಿತರು ದೂರ ದೂರವಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಚಾಟ್ ಮಾಡಲು ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು ಅಷ್ಟು..ನಿಮ್ಮಲ್ಲೂ ಹಳೆ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಪುಸ್ತಕ ಇದ್ದರೆ ಧೂಳು ಕೊಡವಿ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ ರಿಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ, ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಸಾಧನವೂ ಹೌದು!!!!

Saturday, February 7, 2015

ಎತ್ತಣದ ಮಾಮರವೋ...ಎತ್ತಣದ ಕೋಗಿಲೆಯೋ...


ಹೈಸ್ಕೂಲು, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆ ಬರಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಕೈಯ್ಯಲೊಂದು ಪುಸ್ತಕ, ರಾತ್ರಿ ಚಾಪೆ ಪಕ್ಕ ಶಿರೋಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಾಟೀನು, ಜೊತೆಗೆ ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೇಡಿಯೊ ಇರಲೇಬೇಕಿತ್ತು!
ಬೆಳಗ್ಗೆ ವಂದನದಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಾತ್ರಿ ೯ ಗಂಟೆಗೆ ದಿಸ್ ಈಸ್ ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ರೇಡಿಯೊ, ದಿ ನ್ಯೂಸ್ ರೆಡ್ ಬೈ... ಅನ್ನುವ ತನಕ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಬುಧವಾರ ಯಕ್ಷಗಾನ ಇದ್ದರೆ, ತೂಕಡಿಸುತ್ತಲಾದರೂ ೧೦.೩೦ರ ವರೆಗೆ ಕೇಳುವುದಿತ್ತು. ರೇಡಿಯೊ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ಮನರಂಜನೆಯ ಮಾಹಿತಿ ಇನ್ನೊಂದು ಇರಲಿಲ್ಲ (ಸುಮಾರು ೧೫.೨೦ ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ). ಮೊಬೈಲ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಬಿಡಿ, ಟಿ.ವಿ. ನೋಡಲು ಕರೆಂಟೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ದೂರದರ್ಶನ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ಚಾನೆಲ್ ಕಾಣುತ್ತಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ ನೋಡಲು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವದು!!! (ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ಕಟ್ಟುಕತೆ ಅಂದುಕೊಂಡಾರು).
ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೊ ಮೂಡಿಸಿದ ನೆವರ್ ಫೈಲಿಂಗ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಅನ್ನೋ ಗಾಢ ಭಾವ ಯಾವತ್ತೂ ಅಳಿದು ಹೋಗಲಾರದು. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಂದು ರೇಡಿಯೊದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ (ಎಳವೆಯಿಂದಲೇ) ಶಕುಂತಳಾ ಕಿಣಿ, ನಾರಾಯಣಿ ದಾಮೋದರ್, ಮುದ್ದು ಮೂಡುಬೆಳ್ಳೆ, ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣ ಭಟ್, ಅಬ್ದುಲ್ ರಷೀದ್, ಮಾಲತಿ ಆರ್.ಭಟ್...ಇವರೆಲ್ಲ ಥಟ್ಟನೆ ಎದುರು ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಅಂದಿನಿಂದಲೂ ನಮ್ಮೊಡನಿದ್ದ ಆತ್ಮೀಯರು ಎಂಬ ಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ರೇಡಿಯೊ ನಿರೂಪಕರು-ಕೇಳುಗರ ನಡುವಿನ ಭಾವ ಸಂಬಂಧವೇ ಅಂತಹದ್ದು. ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಧ್ವನಿಯಿಂದಲೇ ಒಂದು ನವಿರು ಸ್ನೇಹ ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುವುದು...ಮಾಮರವೆಲ್ಲೋ...ಕೋಗಿಲೆ ಎಲ್ಲೋ... ಏನೀ ಸ್ನೇಹ..ಸಂಬಂಧ... ಹಾಡು, ಹೌದಲ್ವ?
ರೇಡಿಯೊ ಜೊತೆಗೆ ಜೊತೆಗೆ ಬಾಲ್ಯ ಕಳೆದ ಕಾರಣವೋ ಏನೋ ಎಸ್ಪಿ ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ, ಎಸ್.ಜಾನಕಿ, ಪಿ.ಬಿ.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಕುಮಾರ್ ಶಾನು, ಬಿ.ಆರ್‌ಛಾಯಾ ಮೊದಲಾದವರೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಗಾಯಕರೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಆಗೊಂದು ಹುಚ್ಚು -ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಕೇಳುವುದು. ಮಂಗಳೂರು ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೆ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಕೇಳಬೇಕಾದರೆ ವಿವಿಧ ಭಾರತಿ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕೇಳಬೇಕು. ಅದು ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಶಾರ್ಟ್‌ವೇವ್ ಬ್ಯಾಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕಾದರೆ ಛಾವಣಿಗೆ ಒಂದು ತಂತಿ ಕಟ್ಟಿ, ಅದರ ತುದಿಯನನ್ನು ರೇಡಿಯೊದ ಆಂಟೆನಾಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು! ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ರೇಡಿಯೊದಲ್ಲಿ ಕುಮಾರ್ ಶಾನು, ಉದಿತ್ ನಾರಾಯಣ್ ಹಾಡು ಕೇಳುವಾಗ ಪರಮಾನಂದ!
ಮಂಗಳೂರು ಆಕಾಶವಾಣಿಯೂ ಮೀಡಿಯಂ ವೇವ್ ಬ್ಯಾಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು, ಎಫ್‌ಎಂ ಆಗ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುಡುಗು, ಸಿಡಿಲು ಬಂದರೆ ರೇಡಿಯೊ ಬಂದ್. ಮತ್ತೆ ಮಂಗಳೂರು ಇರುವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ರೇಡಿಯೊದ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ರೇಡಿಯೊ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು!! ಅಂತೂ ಏನೇ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಿದರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾ ರೇಡಿಯೊ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಸುಖದಿಂದ ಇಂದಿನವರು ವಂಚಿತರಾಗಿರುವುದು ಸತ್ಯ.
ಈಗಿನವರು ಹೇಳಿದರೆ ನಂಬಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆಗ ರೇಡಿಯೊದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಚನ ಕುರ್ಲರಿ, ಮಾತುಕತೆ, ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಾಡುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕೈದು ಮಂದಿ ಸೇರಿದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗಳೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು(ಈಗ ಮೆಗಾ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಗುವ ಹಾಗೆ). ಮನೆ ಮಂದಿ ಕಾದು ಕುಳಿತು ಮಾತುಕತೆ (ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆ), ಯಕ್ಷಗಾನ ತಾಳಮದ್ದಳೆ (ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ), ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಾಡುಗಳು (ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ) ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬ್ಯಾಟರಿ ಚಾಲಿತ ರೇಡಿಯೊ ಆದ ಕಾರಣ ಕರೆಂಟ್ ಹೋಗುವ ಭಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಕ್ಷಗಾನ ಹಾಡು ಬರುವಾಗ ವೇಷ ಹಾಕಿ (ಲಭ್ಯ ಪರಿಕರ) ಕುಣಿಯುವುದೂ ಇತ್ತು! ಅಷ್ಟೊಂದು ತಲ್ಲೀನರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಕೋರಿಕೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವಾರಕ್ಕೆ ಎರಡು-ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ಹೊಸ ಹಾಡು ಬರುತ್ತದಾ ಅಂತ ಕಾಯುವ ಸುಖವೇ ಬೇರೆ. ಈಗಿನ ಟಿ.ವಿ. ಬಾಗೆ ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಜಾಹೀರಾತು ಕಿರಿಕಿರಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಬುಧವಾರ ರಾತ್ರಿ ೯.೧೬ಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರೋತ್ತರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೂ ಫೇವರಿಟ್. ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಪತ್ರ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಶೈಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರ್ಡ್ (೧೫ ಪೈಸೆ ದರ ಇದ್ದಿರಬೇಕು, ಆಗ) ಹಾಕಿ ಅದು ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತದಾ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕನಿಷ್ಠ ಹೆಸರು ಹೇಳಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ತುಂಬಾ ಥ್ರಿಲ್ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾರದಿದ್ದರೇ ಓದುವವರಿಗೆ ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಹೈಸ್ಕೂಲ್, ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರಿದಾಗಲೂ ರೇಡಿಯೊ ನಂಟು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೂ ಮನೆಗೆ ಕರೆಂಟು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿ. ಆಗ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಸ್ಟೇಷನ್ ಹುಡುಕುವ ಹುಚ್ಚು ಇತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರು ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೨.೩೦ಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರ ಧ್ವನಿವಾಹಿನಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮತ್ತೆ ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಕಿವಿಯಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು ರಾತ್ರಿ ೮ ಗಂಟೆಗೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಯುವವಾಣಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಅದರಲ್ಲೂ ಭಾನುವಾರ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಲಾಸಂಜೆ (ಕಾಲೇಜ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವೈವಿಧ್ಯ) ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಯುವವಾಣಿಯ ‘ನನ್ನೂರು ನನ್ನ ಕನಸು’ ಮಾಲಿಕೆಗೆ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಪುಟಗಳ ಲೇಖನ ಕಳುಹಿಸಿ ಅದನ್ನು ಓದುತ್ತಾರ ಅಂತ ನಾಲ್ಕು  ತಿಂಗಳು ಕಾಲ ಪ್ರತಿದಿನ ರೇಡಿಯೊ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು ಇನ್ನೂ ಮಾಸಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನ ಪತ್ರ ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ:(.
ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರದ ಮುಂಜಾನೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮುನ್ನೋಟ (ವಾರದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಪಕ್ಷಿನೋಟ) ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಅದರ ಕೊನೆಗೆ ಬುಧವಾರ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ ತುಣುಕು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಚಿಂತನ, ರೈತರಿಗೆ ಸಲಹೆ, ಪ್ರದೇಶ ಸಮಾಚಾರ, ಗೀತಲಹರಿ, ನಂತರ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸ್ವರ ಮಾಧುರ್ಯ, ಸಂಜೆ ಕೃಷಿರಂಗ, ಯುವವಾಣಿ, ೯.೩೦ಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಟಕ, ಪ್ರಹಸನ, ಯಕ್ಷಗಾನ.... ಹೀಗೆ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ (ಈಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ) ಆಕಾಶವಾಣಿಗೆ ಯಾವದೇ ಎಫ್‌ಎಂ ಚಾನೆಲ್ ಸಾಟಿಯಾಗಲು ಕಷ್ಟ. ಅಷ್ಟೊಂದ ವಿಚಾರವೈವಿಧ್ಯದ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಅದರಲ್ಲಿದೆ.
ಮತ್ತೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ ನಡೆದಾಗ, ಚುನಾವಣೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಬರುವಾಗ ದಿನವಿಡೀ ರೇಡಿಯೊದ್ದೆ ದ್ಯಾನ.
ರೇಡಿಯೊ ಕೇಳಲು ದೊಡ್ಡ ಇನ್‌ವೆಸ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಬೇಡ, ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ಯಾವಂತನಾಗಬೇಕೆಂದೂ ಇಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಸಮಯ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ, ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೇ ರೇಡಿಯೊ ಕೇಳಬಹುದು. ಕಿವಿ ಬಳಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವ ತೆರದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗೆಳೆಯನಂತೆಯೂ ರೇಡಿಯೊ ಜೊತೆಗೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ರೇಡಿಯೊಗಾಗಿ ಮನೆ ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಜಗಳವೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಇಂದಿನವರಿಗೆ ಚೋದ್ಯವಾಗಬಹುದು.
ರೇಡಿಯೊ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಗೆಳೆಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದೊಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಜಗತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಯೇ ಅವರು ಹೇಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ... ಅವರೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯರು, ಸುಂದರರು, ಮೃತುಭಾಷಿಗಳೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಬೇಕು, ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಹಂಬಲ... ರೇಡಿಯೊ ಸ್ಟೇಷನ್ ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.... ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಾ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಅದು ಯಾಂತ್ರಿಕ ಅನಿಸಿದರೂ ಆ ಸೆಳೆತ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.
ಮತ್ತೆ ಮಂಗಳೂರು ಆಕಾಶವಾಣಿ ಎಫ್‌ಎಂ ಆಯ್ತು (ಈಗ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸ್ಟೀರಿಯೋ ಪ್ರಸಾರ ಶುರುವಾಗಿದೆ), ಫೋನ್ ಇನ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಬಂದವು, ಹೊಸ ಹೊಸ ನಿರೂಪಕರು ಬಂದರು, ಹಳೆ ಸ್ವರಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗೆ ನಿವೃತ್ತರಾಗುತ್ತಾ ಬಂದವು... ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಹೆಸರೂ ಬದಲಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಬೇಸಿಕಲಿ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ವಾರ್ತೆ, ಪ್ರದೇಶಸಮಾಚಾರ, ಸಂಸ್ಕೃತ ವಾರ್ತಾಹ ಶ್ರುಯಂತಾಂ ಎಂಬ ಉದ್ಗಾರ, ಕೃಷಿರಂಗ, ಯುವವಾಣಿಯ ಸಿಗ್ನೇಚರ್ ಟ್ಯೂನ್ ಯಾವುದೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದ ಧ್ವನಿಗಳ ಒಡೆಯ-ಒಡತಿಯರನ್ನು ಕಂಡು ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಬಂದಾಗ ತುಂಬಾನೆ ಖುಷಿಯಾಗಿದೆ... ಮಲಗಿಯೊ, ನಿಂತುಕೊಂಡೋ, ಉಣ್ಣುತ್ತಲೋ ರೇಡಿಯೊ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪಿನ ಕಣಜ ಬರಿದಾಗಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ಡಿಟಿಎಚ್ ಟಿವಿ ಸೆಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೊ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲಾ ಮೊಬೈಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೊ ಇದೆ, ೨೪ ಗಂಟೆ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳನ್ನೇ ಹಾಕುವ ಖಾಸಗಿ ಎಫ್‌ಎಂ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ಬಂದಿವೆ... ಆದರೆ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕುಳಿತು ರೇಡಿಯೊ ಕೇಳಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲವೋ... ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಯಾರಾದರೂ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಬಗ್ಗೆ ಹಗುರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುವುದ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಪ್ರತೀಕವದು ಎಂಬ ಹಾಗೆ... ಮನೆ ಮೊದಲ ಪಾಠ ಶಾಲೆಯಾದರೆ ಆಗ ರೇಡಿಯೊ ಎರಡನೇ ಪಾಠ ಶಾಲೆಯಂತಿತ್ತು. ಒಂದು ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ, ನೊಂದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ, ವಯೋವೃದ್ಧರಿಗೆ, ಮನಯೊಳಗೆ ಬಾಕಿಯಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಹೆಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ (ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ), ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲ ಮಲಗಿದ ಕಂದನಿಗೆ... ಹೀಗೆ ಆಬಾಲ ವೃದ್ಧರಿಗೆ ರೇಡಿಯೊ ನೀಡುವ ಕಂಪನಿ ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ವರ್ಣನಾತೀತ. ಅದರ ಸುಖ ಆಲಿಸಿದವನೇ ಬಲ್ಲ....ಮತ್ತದೇ ಉದ್ಗಾರ, ಎತ್ತರದ ಮಾಮರವೋ....ಎತ್ತಣದ ಕೋಗಿಲೆಯೋ...

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಲಿ...ಹೆದ್ದಾರಿ ನಡುವೇಲಿ....ಒಂಟಿ ಬೈಕಲ್ಲಿ....


internet pic...


ಹಗಲು ಧಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ರಕ್ಕಸ ಗಾತ್ರ ವಾಹನಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮೈಚಾಚಿ ಧೂಳು, ಹೊಗೆಗೆ ನಲುಗಿ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಂ ಗೆ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಬಸವಳಿದ ಹೆದ್ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ತಡ ರಾತ್ರಿಯಾದಂತೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಶಾಂತತೆ...
ಆಗೊಂದು ಈಗೊಂದು ಭರ್ರನೆ ಸಾಗುವ ವಾಹನ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಿಣುಕುವ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ದೀಪಗಳು...
ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟೂ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಹೆಬ್ಬಾವಿನಂತೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡ ಡಾಂಬರು ಮಾರ್ಗ...
ಭರ್ರನೆ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೇಲೆ ತಿಂಗಳು ಬೆಳಕಿನ ನಡುವೆ ಮಿಣುಕುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು...ಕೆಳಗೆ ಮಿಣುಕು ಬೆಳಕಿಗೆ, ಹೈವೇನಲ್ಲಿ ಹೊಂಡ, ಹಂಪು ಯಾವುದೂ ಕಾಣದೆ ಎಲ್ಲ ಸುಂದರ, ನೇರ, ನೈಸ್ ರಸ್ತೆಯೆಂಬ ಭಾವ...ಜೊತೆಗೆ ಹಿತವಾಗಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುವ ತಂಪು ಗಾಳಿ ಬೇರೆ...
ಟ್ರಾಫಿಕ್, ಓವರ್ ಟೇಕ್ ತಂಟೆಯಿಲ್ಲ... ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡುವ ಬಿಸಿಲಿಲ್ಲ...ಸಡನ್ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ ತಬ್ಬಿಬ್ಬು ಮಾಡುವ ಬಸ್ಸು, ಆಟೋ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಲ್ಲ... ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಸುವ ಧೂಳು ಇದ್ದರೂ ಗೊತ್ತಾಗೋದಿಲ್ಲ....
ಕಪ್ಪು ಕಪ್ಪು ಕಾಣುವ ನಿಶ್ಯಬ್ಧ ಪಿಶಾಚಿಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದ ಮರಗಳ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಹೋಗುವಾಗ ನಿರ್ವಿಕಾರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ಕಂಡಂತೆ ಭಾಸ!...
ಎಷ್ಟೇ ಕರ್ಕಶ ಹಾರ್ನ್ ಹಾಕುತ್ತಾ ಕ್ಯಾರೇ ಮಾಡದೆ ಧ್ಯಾನಾಸಕ್ತರಂತೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಬೀಡಾಡಿ ದನಗಳು, ಮುಖಕ್ಕೆ ಟಾರ್ಚ್ ಲೈಟ್ ಬಿಟ್ಡು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿರೋದು ಅಂತ ಕುಡುಕನನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿದ ಹಾಗೆ ವಿಚಾರಿಸುವ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಪೊಲೀಸರು... ಆರಾಮವಾಗಿ ಹಳದಿ ಬೆಳಕನ್ಮುಮಿನುಗಿಸಿತ್ತಿರಿವ ಸಿಗ್ನಲ್ ಲೈಟುಗಳು...ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟು ಕೇಳುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಚೆಂಡೆ ಸದ್ದು...
ರಾತ್ರಿ ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಸಿ ಹಾ...ಗೆ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಏನೋ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭೂತಿ...:)