Sunday, February 18, 2018

ಬದುಕಿನ ಜಂಕ್ ಫೈಲ್ಸ್ ಯಾವಾಗ ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡ್ತೀರ?

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಜಂಕ್ ಫೈಲುಗಳು, ಟೆಂಪರರಿ ಫೈಲುಗಳೂ ತುಂಬಿ ಕೆಲಸ ನಿಧಾನ ಆಗುವುದಿದೆ. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಶೇಖರಣೆ ಜಾಗವನ್ನು ಅವು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ವೇಗ ಕುಂದುತ್ತವೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ನಾವು ಜಂಕ್ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಅಥವಾ ರಿಸೈಕಲ್ ಬಿನ್ (ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ ಥರ)ಗೆ ಹೋಗಿ ಬೇಡವಾದ ಫೈಲುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗುಡಿಸಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ...
ಬದುಕಿಗೋಸ್ಕರ ದುಡಿಮೆ ನಿರತ ನಾವು, ಕೆಲಸ ಕೆಲಸ ಅಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತರಾಗಿರುವಾಗ, ಸಮಾಜಸೇವೆ, ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಚಟುವಟಿಕೆ, ಸಾಮುದಾಯಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ವೃದ್ಧಿಯೆಂದು ವಾರಪೂರ್ತಿ ಏನೇನೋ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಯಾರ‌್ಯಾರದ್ದೋ ಖುಷಿಗೋಸ್ಕರ ಏನೇನೋ ಸರ್ಕಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಇಂತಹದ್ದೇ ಸ್ವಚ್ಛತಾ ಅಭಿಯಾನವನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಡುತ್ತೇವಲ್ಲ!
ಪ್ರತಿ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಬದುಕಿದೆ. ಅದು ಭಿನ್ನ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಲೋ, ಅಳೆಯಲೋ ಆಗದು. ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೂ ಬದುಕಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ದಾರಿ,ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಧಿ ಇರುತ್ತದೆ. ನಡೆಯುವ ವಿಧಾನ ಬೇರೆ ಇದ್ದರೂ, ಉದ್ದೇಶ ಒಂದೇ. ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಹಾಗೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅದರಿಂದ ಮನಶಾಂತಿಯಿಂದ ಬಾಳು ಸಾಗಿಸಬೇಕು ಅಂತ. ಕುಟುಂಬ, ಉದ್ಯೋಗ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಓಡಾಟ, ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಹೋರಾಟ, ಉತ್ತಮ ಬದುಕಿಗೆ ಹುಡುಕಾಟ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ದಣಿದಿರುತ್ತದೆ.
ಭಾರ ತಗ್ಗಿಸಿ: ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ಕಾಡುವ ಅಭದ್ರತೆ, ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆದರಿಸುವಂಥಹ, ಟೀಕಿಸುವಂಥಹ, ಉಚಿತ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವಂಥಹವರ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳು, ನಮ್ಮದೇ ಅವಗಣನೆಯಿಂದ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ತಪ್ಪುಗಳು, ಪ್ರಮಾದಗಳು... ಇವೆಲ್ಲಾ ಬಾಳ ಬಂಡಿ ಸಾಗುವಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ವೇಗವನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ತುಂಬಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಗೆ ಭಂಗ ತರುತ್ತವೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರಿಗೇ ಹೋಲಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ತೀರಾ ಅನಗತ್ಯ ವಿಚಾರಗಳು ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು, ಕಾಡುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ... ಹಾಗಾದಾಗ ಪ್ರೊಸೆಸಿಂಗ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬದುಕು ಮತ್ತಷ್ಟು ಭಾರ ಎನಿಸಬಹುದು.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು...: ದುಡಿಮೆ ನಡುವೆ, ದಿನದ ತಡೆರಹಿತ ಓಟದ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿರಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಚಿಂತನೆಯೆಂದರೂ ಸರಿ, ಧ್ಯಾನವೆಂದರೂ ಸರಿ. ಏಕಾಗ್ರ ಚಿತ್ತದ ಸಿಂಹಾವಲೋಕನ ಎಂದರೂ ಸರಿ. ದಿನಪೂರ್ತಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಳು, ಅಪರಿಮಿತವಾದ ಪ್ರವಾಸಗಳು, ಕೈಗೆ ಬಂದು ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಆಕ್ರಮಿಸುವ ಮೊಬೈಲು ಫೋನು ಬಳಕೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಳಕೆ ಪ್ರಮಾಣ ಜಾಸ್ತಿಯಾದಂತೆಲ್ಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ಜಾಸ್ತಿ ಮಹತ್ವ ಕೊಡುವ ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಸಮಯ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಸಿಕ್ಕ ಒಂದಷ್ಟು ನಿಮಿಷಗಳೂ ಮೊಬೈಲು ಚಾಟಿಂಗು, ಯಾವ್ಯಾವದೋ ಸಂಬಂಧಪಡದ ವಿಚಾರಗಳ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.
ಅಸಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ, ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಹೋರಾಟಗಳ ತೀವ್ರತೆ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ದಿನದ ಓಟಕ್ಕೆ ಭಂಗ ತರುವ ವಿಚಾರಗಳು ಯಾವುವು? ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಬೇಕು? ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳೂ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಅವಿತಿರುತ್ತವೆ. ಶಾಂತವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಪುರುಸೊತ್ತು ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಶೀತ ಬಾಧೆ ಶುರುವಾದಾಗ ಅವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಪ್ರತಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯೂ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಹಾಗೆ...
ನನ್ನಿಂದ ಏನು ತಪ್ಪುಗಳು ನಡೆದಿವೆ, ಎಲ್ಲಿ ಎಡವಿದ್ದೇನೆ? ಎಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಿಸಬಹುದಿತ್ತು ನಾನು? ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ? ಹೀಗೆ ದಿನದ ಕೊನೆಗೆ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುವ ಮೊದಲಾದರೂ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸಿದರೂ ಸಾಕು. ಒಂದಷ್ಟಕ್ಕಾದರೂ ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕು ಬೇಡವಾದ ಫೈಲುಗಳು ಡಿಲೀಟ್ ಆಗಿ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೊಂದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಜಾಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. 
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳು ನಡೆಯುವುದು, ಕಷ್ಟಗಳು ಕಾಡುವುದು ಸಹಜ. ಎದುರಿಸಲು ಒಂದು ಮನಸ್ಸು ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕು. ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚಿಂತನೆ, ಮತ್ತು ಯೋಚಿಸಲು ಶಾಂತವಾದ ಮನಸ್ಸು ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ ನಾವೇ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ೨೦-೩೦ ವರ್ಷ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ‘ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಆಯುಷ್ಯವೆಲ್ಲಾ ಇದರಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತಲ್ಲ...’ ಎಂದು ಹಲುಬಿದ ಹಾಗಾದೀತು. ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಯೋಚಿಸಲು ಸಮಯ ಸಿಗದೇ ಹೋದರೆ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇನ್ಯಾರು ಮಾಡಬೇಕು ಹೇಳಿ?
-ಕೃಷ್ಣಮೋಹನ ತಲೆಂಗಳ.

Sunday, January 21, 2018

ಬದುಕು ಸೆಲ್ಫಿಯೊಳಗಿನ ಇಮೇಜು!

ವಿಶಾಲ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮಗೇ ಸೇರಿದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರಲೂಬಹುದು. ಆದರೆ, ಒಂದೊಮ್ಮೆಗೆ ಜಲರಾಶಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಕೈಗಳ ಮೂಲಕ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದು ಬೊಗಸೆಯಷ್ಟು ನೀರು ಮಾತ್ರ. ಪ್ರಕೃತಿ ಈ ಮೂಲಕ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ.
ಬದುಕು ನಿಲ್ಲುವಂಥದ್ದಲ್ಲ, ಚಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಆಯುಷ್ಯ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಂದೆ ದೂಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ದೊರಕುವಂಥವುಗಳು, ಪಡೆಯುವಂಥವುಗಳು, ಸಿಕ್ಕುವಂಥವುಗಳಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ. ಇಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ಪರಿಧಿಯಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಾಗಿರುವುದೆಂದು ನಾವಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಚೆಂದವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುವುದೆಲ್ಲ ನನಗೇ ಸೇರಲಿ ಎಂಬ ಲೋಭ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹೊಂದುವಲ್ಲಿ ಬೊಗಸೆ ನೀರಿನ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಅದೃಷ್ಟ, ಒಂದು ಯೋಗ್ಯತೆ ಅಥವಾ ಒಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೂಡಾ ಪೂರಕವಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಲೌಕಿಕ ವಸ್ತನಿಷ್ಠ ಹೊಂದುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧದ ಸಂಕೋಲೆಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ತಪ್ಪಿ ನಾವೇನಾದರೂ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೋ, ಅತಿಕ್ರಮಿಸುವುದಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಸಂಬಂಧ ಪಡದ ಜಾಗದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅದು ಅಸಹಜ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಭಾರ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಕುಗ್ಗಿಸಲೂಬಹುದು. ಯಥೇಚ್ಛ ನೀರಿದೆಯೆಂದು ಪೂರ್ತಿ ಕುಡಿಯ ಹೊರಟರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉಬ್ಬರಿಸಿ ಏರುಪೇರಾಗುವ ಹಾಗೆ.

ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಿನ ಚಿಂತನೆ: ಬದುಕು ಸೆಲ್ಫೀ ಥರ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ಹೊರಟಾಗಲೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಗುವುದು. ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಂದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಾ, ಮೈಮರೆಯುತ್ತಾ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆ ಫ್ರೇಮಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಮಂದಿಯನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಕೃತಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಣುವಿಕೆಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. 

ಸೆಲ್ಫೀ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ಉಳಿದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶವಾದರೂ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಆ ಮೂಲಕ ಯೋಚನೆಗಳು, ಚಿಂತನೆಗಳು ಸೆಲ್ಫೀಯ ಹಾಗೆ ಸೀಮಿತ ಅಥವಾ ಸ್ವಕೇಂದ್ರಿತವಾಗುತ್ತಿದೆಯಾ ಎಂಬ ಜಿಜ್ನಾಸೆ. ಸೆಲ್ಫೀ ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಚೆಂದದ ಜಲಪಾತವೋ, ಗುಡ್ಡವೋ, ಕಾಡೋ ಇದ್ದರೂ ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿ ಎದುರಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾವೇ ವಿಜ್ರಂಭಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ನೀಡುವ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಸಮಷ್ಟಿಗಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಗೇ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ವೇ...

ನದಿ ನೀರಿನ ತತ್ವವೂ ಅದುವೇ, ಸೆಲ್ಫೀ ಕಲಿಸುವುದೂ ಅದನ್ನೇ... ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ, ಚೌಕಟ್ಟು ಬಿಗಿದು ಏನನ್ನೋ ನಮ್ಮದೇ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಬಂಧಿಸಹೊರಟರೆ ಅದೆಷ್ಟು ದಿನ ಉಳಿದೀತು? ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟೀತು? ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಆಸ್ತಿಕರು ಇದನ್ನೇ ‘ಹಣೆಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆದಷ್ಟು ದಕ್ಕೀತು’ ಎಂದರೆ, ನಾಸ್ತಿಕರು ‘ಅವರವರ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ, ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು’ ಎಂದಾರು. ಎಷ್ಟೇ ನೀರು ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡರೂ ಮುಷ್ಟಿ ಗಾತ್ರದ್ದ ಹನಿಗಳ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದದ್ದು ಬೆರಳ ಸಂಧಿಯಿಂದ ಜಾರಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅವರವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನೀರು ಸಿಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ಬೊಗಸೆಯ ಗಾತ್ರವಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ನೀರಿಗೆ ಒಡೆಯರಾಗಬಹುದು. 

ಸೆಲ್ಫೀ ರಾಶಿಗಳ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಮುಖವೇ ತುಸು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಓರೆಕೋರೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಮತ್ತುಳಿದವರನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮುಖ್ಯ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಸೆಲ್ಫೀಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಚೌಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿ ಬಂಧಿಸುವ ಮೂಲಕ. 

ಮತ್ತೇನು ಮಾಡಬೇಕು...?:
ಹರಿವ ನೀರೆಲ್ಲ ನಮ್ಮದಾಗಲಿ ಎಂಬ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಿಷ್ಟು ಕಡಿವಾಣ ಬೇಕು. ರಿಯರ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟು ವಿಶಾಲ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಫ್ರೇಮ್ ಹಾಕಲು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಸಮಚಿತ್ತ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಇದು ಸಹಕಾರಿ.
-ಕೃಷ್ಣಮೋಹನ ತಲೆಂಗಳ.

Tuesday, January 16, 2018

ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಕದ ಚಿತ್ರಗಳು...!


ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಂಗಣದ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಅಂಗಣದ ತುಂಬ ಬೆಳೆದ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲು. ಸುಡು ಬಿಸಿಲು, ತುಸು ನಿಶ್ಯಬ್ಧ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಅನ್ನಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಗೋಪುರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಭಕ್ತರು. ಅಂಗಣದ ಮೂಲೆಯ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆಯಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ಅರೆ ನಿಮೀಲಿತ ನೇತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಹಸು. ತಿಂದುಡು ಚೆಲ್ಲಿದ ಅನ್ನದ ಅಗುಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕಾದಾಡಿ ಬರುವ ಕಾಗೆಗಳ ಹಿಂಡು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಗೆ ತಲೆದೂಗುವ ತೆಂಗಿನ ಗರಿಗಳು. ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಂಡು ಪಂಜಕಜ್ಜಾಯದ ಪೊಟ್ಟಣ ಹಿಡಿದು ಊರಿಗೆ ಮರಳಲು ಬಸ್ ಹಿಡಿಯಲು ಧಾವಂತ...
----------
ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಾಡುವ ವಾಹನಗಳ ಹಿಂಡು, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲೂರಲೂ ಜಾಗವಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ಫುಟ್‌ಪಾತ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಕೊಡೆಯೊಳಗೆ ಕುಕ್ಕುರುಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿದ ಅಜ್ಜಿ. ಎದುರಿನಲ್ಲೊಂದು ಬುಟ್ಟಿ ತುಂಬಾ ರಸಬಾಳೆ. ಎಲ್ಲಿಂದ ತರ್ತಾಳೋ ಅಜ್ಜಿ ಆ ಬಾಳೆಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು? ಅದನ್ನು ಮಾರಿದರೆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದನೆ ಎಷ್ಟಾಗುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಕೆಗೆಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ? ಈ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಯಾಕಿಲ್ಲಿ ಬಂದು ಮಾರಾಟ ಮಾಡ್ತಾಳೆ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಯಾರೂ ಬಾಳೆಹಣ್ಣನ್ನೇ ಖರೀದಿಸದಿದ್ದರೆ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಆ ವೃದ್ಧ ಜೀವ ಏನು ತಾನೇ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಮುಖವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ನಿರ್ಭಾವುಕತೆ. ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಹಣ್ಣು ಕೇಳಿದರೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ಚಿಲ್ಲರೆ ವಾಪಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗಿರಾಕಿಯ ದಾರಿ ಕಾಯ್ತಾಳೆ...
........
ರಸ್ತೆಯ ಅರ್ಧದಲ್ಲೊಂದು ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ದೇಹ. ಪುಟ್ಟ ನಾಯಿ ಮರಿಯದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಆಗಷ್ಟೇ ಯಾವುದೋ ವಾಹನದ ಅಡಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತುಹೋಗಿದೆ. ಅದರ ಅಮ್ಮನಿರಬಹುದು, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆಗಾಗ ಬಂದು ತನ್ನ ಕಂದನ ದೇಹವನ್ನು ಮೂಸುತ್ತಿದೆ. ವಾಹನಗಳು ಬಂದಾಗ ಪಕ್ಕನೆ ಬದಿಗೆ ಸರಿದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾರ್ಗದ ಮಧ್ಯಕ್ಕೇ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಬೈಕು ಸವಾರರು, ಪಾದಚಾರಿಗಳು ತಮಗದರ ಗೊಡವೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಕಾರ್ಪೋರೇಶನ್‌ನವರು ಬಂದು ಕಳೇಬರ ತೆಗೆಯುವ ತನಕ ಮರಿಯ ಅಮ್ಮನ ಮೂಕ ರೋಧನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಚಕ್ರದಡಿಗೆ ಮರಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಆ ವಾಹನದ ಚಾಲಕ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೋಡಿರಬಹುದೇ? ಈ ಭೀಕರ ಘಟನೆಗೆ ಅದರಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದೇ? ಮರಿ ಸತ್ತ ವಿಚಾರ ಆ ಹೆತ್ತ ಕರುಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಿರಬಹುದೇ? ಇಷ್ಟಾದರೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಕಳೇಬರ ನೋಡುವ ಮಾನವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಆ ನಾಯಿ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ! ಅದಕ್ಕಿನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಹೋಗಿಲ್ಲವೇನೋ?
...............


 
ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಸಿಮೆಂಟು ಕಟ್ಟಡದ ಅದೆಷ್ಟನೆಯದೋ ಮಹಡಿಯ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ತಡರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಮುಖ. ಸ್ಪಷ್ಟ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಚಂದಿರನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದೆ. ನಿಶ್ಯಬ್ಧವಾಗಿ. ತದೇಕಚಿತ್ತದಿಂದ... ಮಾತಿಲ್ಲ, ಕತೆಯಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನಿಂದ ಸಣ್ಣ ಬೆಳಕಿನ ರೇಖೆ ಮಾತ್ರ. ಆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಚಿಂತೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು? ಚಂದಿರನ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಆಹ್ಲಾದಕತೆಯಿಂದಲ? ಅಥವಾ ವಿಷಾದದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಅಂದರ ಹಿಂದಿದೆಯಾ? ಅಂದ ಹಾಗೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಮಂದಿ ಚಂದಿರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಲೈಕ್ಸು, ಹಿಟ್ಸುಗಳ ಮಾನದಂಡ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ? ಚಂದಿರನಾದರೂ ಏನು ಮಾಡಿಯಾನು? ಅಷ್ಟೊಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು, ಲೈಕುಗಳನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡಾನೆ?
---------
ಬದುಕಿನ ವಿವಿಧ ಮಗ್ಗುಲುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಚಿತ್ರಣಗಳು ಆಗಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಸ್ತಬ್ಧವಾದ ಚಿತ್ರದ ಹಾಗೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದರ ಮಹತ್ವ ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸೆಕುಂಡುಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಮರೆಯಾಗುವವು. ಆದರೆ ತುಂಬ ಸಮಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುವಂಥದ್ದು. ಈ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯದ ಕುರಿತು ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಬಹುದು. ಆದರೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಚೌಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿ ತೂಗು ಹಾಕಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಹಲವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಿರುವ ಕ್ಷಣಗಳ ತುಣುಕುಗಳು. ಅವು ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ, ಇನ್ನೆಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ.
ಕಡಲ ನಡುವೆ ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿರುವ ಹಾಯಿ ದೋಣಿಗೆ ಲಂಗರು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆಯೇ, ಸಮುದ್ರದಾಚಿನ ಕ್ಷಿತಿಜದಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಹಡಗುಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಚಲಿಸುತ್ತಿವೆಯೇ? ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ವಿ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಕಡಲ ಕಾಗೆಗಳಿಗೆ ಸರಳ ರೇಖೆ ಎಳೆದು ಕೊಟ್ಟವರಾರು? ಚಂದ್ರನೂ ಉಪಗ್ರಹವೇ ಹೌದಾದರೆ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ನಕ್ಕು ನಾಚಿದ ಹಾಗೆ ಕಾಣುವುದು ಏಕೆ? ಉತ್ತರ ಹುಡುಕದಿರುವುದೇ ವಾಸಿ!
ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವ ರೈಲಿನ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಆಗಾಗ ಕಂಡು ಮರೆಯಾಗುವ ದೃಶ್ಯಗಳ ಹಾಗೆ... ಓಟ ನಿರಂತರ. ಕೆಲವೊಂದು ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ, ಕೆಲವೊಂದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವ ಕಟ್ಟು ಹಾಕದ ಚಿತ್ರಗಳು.
-ಕೃಷ್ಣಮೋಹನ ತಲೆಂಗಳ.

Friday, January 12, 2018

ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡರೂ...

ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಷ್ಟೇ ಸತ್ಯವಲ್ಲ
ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಆಯಾಮವಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದದ್ದು ದೂರ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ದೂರವಿದ್ದದ್ದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹಾದು ಹೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಿಂಬ ತಿರುವು ಮುರುವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಎಡ ಬಲ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಗೊಂದಲ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.
ಅದಕ್ಕೆ,
ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡರೂ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುವ ತಾಳ್ಮೆ ಬೇಕು. ವಾಸ್ತವಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಹೊಂದಿರಲು...


ಬದುಕು ಓಟವಾದರೆ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅದರ ವೇಗ ವಾಹಕ. ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳು ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದುಳಿಯುತ್ತೇವೆ. ಮಹತ್ವ, ಪ್ರಸ್ತುತತೆ, ಲಭ್ಯತೆ ನಮಗೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸದೆ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಗಂಟು ಮುಟ್ಟಲು ಹೋದ ಹಾಗಾದೀತು.

ನಾನೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಂಥಹದ್ದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯೋಗ್ಯ, ನನಗೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಲಭ್ಯವಾಗಬಹುದು, ಎಷ್ಟು ಕಾಲದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಬಹುದು, ಮತ್ತೆಷ್ಟು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಸದಾ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ, ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು, ದಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಕಕ್ಕುಲತೆಯಿಂದ ಕಾಪಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಸೈಡ್ ಮಿರರಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದನ್ನೇ ಮಾನದಂಡವಾಗಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತದು ಸರಿಯಾದ ಚಿತ್ರಣ ಕೊಡದೆ ವಾಲುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಆಗಾಗ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೇಕು. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಖ ನೋಡುವಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿರುವ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ನೋಡಬೇಕು. ನಾನು ಸಾಗಿ ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಎದ್ದಿದೆಯೇ, ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದ ಬ್ರೇಕು ಸಾಗಷ್ಟಾಯಿತೆ, ಏರು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗೇರು ಬದಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಸಿಂಹಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿದಾಗಲಷ್ಟೇ ಮತ್ತೊಂದು ಏರು ಬಂದಾಗ ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅದರ ತುತ್ತತುದಿ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು.

ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದನ್ನೆ ನಂಬಿ, ಕನ್ನಡಿಗೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಟ್ಟು ಸ್ವಂತ ಬುದ್ಧಿಗೋ, ವಿವೇಚನೆಗೋ ಮಹತ್ವ ಕೊಡದೆ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ವೇಗ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಗಾಡಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಅಸಹಾಯಕವಾಗಿ ನಿಂತು ಬಿಡುವುದುಕ್ಕೆ ನಾವು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಷ್ಟೇ ಆಗುತ್ತೇವೆ.

ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬರುವ ಇತರರಿಗೆ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ದಾಟಿ ಹೋಗುವವರಿಗೆ, ಎದುರಿನಿಂದ ಬಂದು ಸೈಡು ಕೊಡುವವರಿಗೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರಾಜ್ಞರಿಗೂ ನಮ್ಮಿಂದ, ನಮ್ಮ ಸವಾರಿಯಿಂದ ಉಪದ್ರ ಆಗದ ಹಾಗೆ ಜಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸಬಹುದು. ಬೇರೆಯವರಿಂದ ನಮಗೆ ಉಪದ್ರ ಆಗಬಾರದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ, ನನ್ನ ಸವಾರಿ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಅಗಬಾರದು ಎಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಮುಖ್ಯ ತಾನೆ.
ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿ, ದೂರು ಅಂದಾಜು ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಹಿಂದಿರುಗುವ ತಾಳ್ಮೆ ಇರಲಿ, ಭರದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನದ್ದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾಗದಿರಲಿ...ಸವಾರಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾದರೂ ಅತ್ತಿತ್ತಲ ಗಾಡಿಗಳಿಗೆ ತಾಗಿ ಅಡ್ಡಿ ಮಾಡದಿರಲಿ....
-KM

Thursday, January 11, 2018

ಉದುರಿದ ಹೂವಿನ ದಾರಿ...





ಹೂವ ಕೊಯ್ಯುವುದೋ?
ಬಿದ್ದ ಪುಷ್ಪಗಳ ಹೆಕ್ಕುವುದೋ?
ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಬದುಕಿನೊಳಗಿನ
ನಸು ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆ
ಒಂದು ಜಿಜ್ನಾಸೆ...
ಬರೆದವನು ಬೇರೊಬ್ಬನಿದ್ದರೆ
ವ್ಯರ್ಥ ವಿಮರ್ಶೆ, ಗಾಢಾಲೋಚನೆ

 
ಉದುರಿದ್ದು ಸಿಕ್ಕುವುದೋ?
ಬಾಚಿ ಪಡೆಯುವುದೋ?
ಅಷ್ಟೆರಕ್ಕೆ ಕೊಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ
ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ, ಗಡಗಡಿಸಿ
ಎಳೆಯುುವುದೋ
ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕು,
ದೊರುಕುವುದಕ್ಕೂ ಅದೆಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸ?

ಬಾನೆತ್ತರದ ವೃಕ್ಷದುದ್ದಕ್ಕೂ
ನಿಲುಕದ ನೋಟ....
ಎಟಕದಿದ್ದರೂ ಹುಸಿ ನಿರಾಸೆ
ಬಾನಿಗೂ ಭುವಿಗೂ
ಅಂತರದ ಸೇತುವಿನ
ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರೆತಂತೆ
ಗೋಚರಕ್ಕೂ, ಲಭ್ಯತೆಗೂ ಅಂತರವಿದ್ದ ಹಾಗೆ


ಯಾರೋ ಹೊಯ್ದ ನೀರು,
ಇನ್ಯಾರಿಗೋ ನೆಳಲು...
ನೋಡುವುದಕ್ಕೂ,
ಕಾಡುವುದಕ್ಕೂ
ಬುಡದಲ್ಲಿ ಪವಡಿಸುವುದಕ್ಕೂ
ಬಿಟ್ಟು ತೆರಳುವುದಕ್ಕೂ
ಇದೆ ಕಾಲಮಿತಿ!

ದಾರಿ ಅದುವೇ,
ಸುತ್ತು ಬಳಸಿ ಹೋದರೂ
ಮತ್ತಲ್ಲಿಗೇ ಬರಬೇಕು
ಗೂಗಲ್ಲಿನ ಮ್ಯಾಪೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ...
ಪುಷ್ಪದ ಕಂಪಿಗೂ
ನೆರಳಿನ ತಂಪಿಗೂ
ಆಚಿನ ಮುಗಿಯದ ದಾರಿ...!
-KM


Tuesday, January 9, 2018

ವಿಶ್ವರೂಪ ದರ್ಶನ


ಕಳಚುವುದು ಮುಗಿದಿಲ್ಲ,
ಅಳುಕುಗಳು
ಬೆಳಕ ಹುಡುಕುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ..
ಆಗಾಗ ಜ್ನಾನೋದಯ...
ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಎತ್ತರದ ನಿಲುವಿಗೂ
ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಭಂಗಿಗೂ ಸಾಮ್ಯತೆಯೇ ಇಲ್ಲ!

ಬೆಳೆದದ್ದು ಬಾನೆತ್ತರಕ್ಕೆ...
ಕಂಡದ್ದು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು
ಪಕ್ಷಿನೋಟಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿದ್ದು
ಎಲ್ಲೋ ಸ್ವಲ್ಪ...
ಕಾಣದ್ದೂ, ಗ್ರಹಿಸದ್ದು,
ತಡವಾಗಿ ತೋರಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ!

ತೋರುವುದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ
ಬಾಕಿಯೇನೂ ಇಲ್ಲ
ನೇರ ನಿಲುವಿಗೂ 
ದಿಟ್ಟ ಕಾಯಕ್ಕೂ
ನಾನಾ ಅರ್ಥ,
ತಿಳಿದಷ್ಟೂ ಗೊಂದಲ ಹೆಚ್ಚು!

ಗೋಚರವಷ್ಟೇ ನಿಲುವಲ್ಲ
ಕಂಡಿದ್ದಷ್ಟೇ ಎತ್ತರವಲ್ಲ
ಮತ್ತೆ ಕಳಚಿದಾಗ,
ತೆರೆದು ನಿಂತಾಗ
ಇನ್ನೇನೋ ರೂಪ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜ್ನಾನೋದಯ!
-KM.

Saturday, January 6, 2018

ಕ್ಷಣ ಗಣನೆ...



ಹಿಡಿದಿಟ್ಟರೂ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ
ಕಳಚಲೇ ಬೇಕಾದ ಕೊಂಡಿ...
ಈಗಲೋ, ಆಗಲೋ
ಗ್ರಹಿಸಲಾರದ, ಹೇಳಲಾಗದ
ವೇಳೆ ತೋರದ, ಗುಂಡಿ
ಒತ್ತಿದಂತೆ ಬೀಳದ ಸೃಷ್ಟಿ

ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದೆಯೆಂದು ತೂಗಿದರೂ ಕಷ್ಟ
ಬೀಳುವ ಭೀತಿಯಿಂದ ಜಿಗಿದರೂ ವ್ಯರ್ಥ
ಬರೆದವನೊಬ್ಬನಿದ್ದಾನೆ
ಕಾಲ ನಿರ್ಣಯದಲ್ಲಿ
ಎಂದು ಬೀಳಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಜಿಗಿಯಬೇಕು
ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸೇರಬೇಕೆಂಬ ಹಾಗೆ...


ಎಳೆಯಹೊರಟರೆ ಪೆಟ್ಟಾದೀತು...
ಆಧಾರ ಕೊಟ್ಟವೆಂದರೆ ಭಾರವಾದೀತು
ಹಣ್ಣಾದ ಮೇಲೆ ಉದುರಲೇಬೇಕು
ಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ ಸರಿಯಲೇಬೇಕು
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು, ಮಗದೊಂದು ಹಾಳೆ...
ನಾಳೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಾಳೆಗಳಾದಾಗ...

ದೂರದಿಂದ ಕಂಡ ಕೊಂಡಿಗೂ
ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸಿದ ಬಂಧನಕ್ಕೂ
ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಂತರ,
ಕಂಡದ್ದೂ, ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕೂ ವೈರುಧ್ಯ,
ಸಲುಗೆಗೂ, ಗೌರವಕ್ಕೂ ಆಗಿ ಬಾರದ ಹಾಗೆ!
ಎಷ್ಟು ದಿನದ ಗಟ್ಟಿಯೆಂದು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ ಬಲ್ಲ...

-KM