Tuesday, October 10, 2017

ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ ಕಳಚುವ ಚಕ್ರಗಳು...!

ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ವಾಹನದ ಟಯರುಗಳು ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಎದುರಾಗುವ ಸವಾಲುಗಳ ಹಾಗೆ. ಪಂಕ್ಚರ್ ಆದ ತಕ್ಷಣ ಗಾಡಿ ವಾಲುತ್ತದೆ, ವೇಗ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ, ಮುಂದುವರಿಯುವ ಕಷ್ಟ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸ್ಟೆಪ್ನಿ ಬಳಸಿ ಬೇರೆ ಚಕ್ರ ಹಾಕುವುದು ಅಥವಾ ಟ್ಯೂಬ್ ತೆಗೆದು ಪ್ಯಾಚಪ್ ಮಾಡಿಸಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದು ಎರಡೇ ದಾರಿಗಳು ಚಾಲಕನ ಅಥವಾ ಸವಾರನ ಎದುರಿಗೆ ಇರುವುದು. ಹೊರತು, ಯಾವ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಫಲವಾಗಿ ಗಾಡಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಿತು ಎಂಬ ಜಿಜ್ನಾಸೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ... ಸಮಸ್ಯೆಬಂದಿದೆ, ಅದಕ್ಕೇನು ಪರಿಹಾರ, ಎಷ್ಟು ತ್ವರಿತವಾಗಿ, ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೊರಬರಹುದು ಎಂದು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಚಾಲಕ ಚಾಲಾಕಿಯಿದ್ದಾನೆ, ವಸ್ತುನಿಷ್ಠನಿದ್ದಾನೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು...!
ಈ ಮೂಲಕ ಟಯರ್ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗುವುದು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ...

ಹೌದು
ಜೀವನ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಕಷ್ಟ, ನಷ್ಟ, ಅನಾರೋಗ್ಯ, ಕಿರಿಕಿರಿ, ಅಪವಾದಗಳು, ಹೊರಬರಲಾಗದೇ, ಇರಲೂ ಆಗದೆ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದಿರುವ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳು... ಇವೆಲ್ಲ ಯೋಜನಾಬದ್ಧವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅನುಮತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವುದಲ್ಲ. ಬೇಕಾದಾಗ, ಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಸತ್ವಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗಬಲ್ಲ ವಾಹನದ ಚಕ್ರಗಳ ಹಾಗೆ!

ಸಮತಟ್ಟಾದ ಜಾಗ ನೋಡಿ, ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಅವಕಾಶ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಿ, ಸ್ಟೆಪ್ನಿ ಸರಿ ಇದೇಯಾ, ಸಾಕಷ್ಟು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿದೆಯೇ, ಈಗ ಹಗಲಾ, ರಾತ್ರಿಯಾ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪಂಕ್ಚರ್ ಶಾಪ್ ಇದೆಯಾ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗುವುದಲ್ಲ. ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಗಾಡಿ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗಬಹುದು ಎಂಬ ಪೂರ್ವಾಲೋಚನೆ ಇದ್ದವರು, ಈಗಾಗಲೇ ಪಂಕ್ಚರ್ ಹಾಕಿಸಿ ಅನುಭವ ಇದ್ದವರೂ ತುರ್ತು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಸಿದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಧೀರರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಗಾಡಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಪಂಕ್ಚರೇ ಆಗಲಾರದು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇರುವವರು ಕೈಕಾಲು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಜೇಬಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ದುಡ್ಡಿದ್ದರೂ, ನೀವೆಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಕುಳವೇ ಆದರೂ ನಿರ್ಜನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಟಯರು ಪಂಕ್ಚರ್ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಕಷ್ಟದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ದುಡ್ಡು ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವ ಮಾತ್ರ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಅವಕಾಶ, ಅದೃಷ್ಟ, ಧೈರ್ಯಗಳೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗುವ ವಿಚಾರಗಳು ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂರುವುದರಿಂದ, ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಜಿಜ್ನಾಸೆಗೊಳಪಡಿಸಿ ವೈಚಾರಿಕರಾಗುವುದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಬಂದಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬರಲು ದಾರಿಯೇನೆಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಎದುರಿಗಿರುವ ದಾರಿ. 

ಅತ್ತರೂ, ಕಳವಳಿಸಿದರೂ, ಭೂತಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಮರುಗಿದರೂ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟರೂ ಬಂದಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಬರಲು ಅವು ಯಾವುವೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ. ಚಕ್ರ ಕೈಕೊಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವಿಕ ಸತ್ಯ. ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿದೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದಾಗಿದೆ. ನಾನು ಮೊದಲೇ ಬ್ಲೋ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಸಬೇಕಿತ್ತು, ಸ್ಟೆಪ್ನಿ ಬೇಕಿತ್ತು... ಕಲ್ಲು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಾರದಿತ್ತು ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ ವಿಮರ್ಶೆಗಳಿಂದ ಹಾಳಾದ ಚಕ್ರ ಸಹಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ... ಇಲ್ಲವಲ್ಲ.

ವಿರಾಗಿಯಾದರೂ, ವಿಷಾದಯೋಗ ಹೊಂದಿದರೂ, ಅವರಿವರ ಸಲಹೆ ಪಡೆದರೂ ಚಕ್ರ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ?  ಇಲ್ಲ.
ಚಕ್ರ ಬದಲಿಸುವುದೋ, ಪ್ಯಾಚಪ್ ಮಾಡುವುದೋ ಎರಡೇ ದಾರಿ. ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಆದರೆ, ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ, ದುಖಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆಪರಿಹಾರವೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ.
ಕಷ್ಟ ಏಕಾಏಕಿ ಎದುರುದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ಬರಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸುವಷ್ಟು ಪೂರ್ವತಯಾರಿ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಅನುಭವಕ್ಕೂ ಅದು ನಿಲುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದ ಆತಂಕ ತುಸು ಕರಗಿದ ಬಳಿಕ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಆಗಿ ಯೋಚಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ಯೆಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಬಂದಿರುವ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿ ಮಸುಕು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣಿಸಲೂ ಬಹುದು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆದ ಚಕ್ರ ಬದಲಿಸಿ ಗಾಡಿ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, ಪಂಕ್ಚರ್ ಆದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿದ ಆತಂಕದ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗವೂ ಕರಗಿಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.... ಚಕ್ರ ಕಳಚಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಡುವ ಆತಂಕ ಹಾಗೂ ಸರಾಗವಾಗಿ ಸಾಗುವಾಗ ಇರುವ ನಿರಾಳತೆಯ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಆಗಲೂ ಈಗಲೂ ಅಧೀರರಾಗದೆ ಬಾಳಬಹುದಾದರೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ದಿಗ್ವಿಜಯವೇ ಸರಿ.

Thursday, October 5, 2017

ಮಾತು ಸೋತ ಮೇಲೆ...

ಮೌನ ಮುರಿಯುವ ಮಾತು
ಭಾವ ದೀಪ್ತಿಯ ಹಚ್ಚಲಾಗದೆ
ಮಾತು ಮುರಿದು ಮೌನವಾಗುವಲ್ಲಿಗೆ...
ಮಾತಿಗೂ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಾಳಮೇಳ,
ಚೈತನ್ಯ ಸಾಲದೆ ಹೇಳಿದ್ದು
ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳದೆ
ಕೇಳಿದ್ದೂ ಮನನವಾಗದೆ...
ಮಾತು ಸೋತು ಬಳಲಿ
ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು
ಅರ್ಥ ಸಿಕ್ಕದೆ ಮತ್ತೆ ಮೌನದ್ದೇ ಮಾತು



ಅರ್ಥಕೋಶ ಹಳಿತಪ್ಪಿಸಿ
ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಅಪಾರ್ಥವಾಗಿ
ಅಪಾರ ಅರ್ಥಗಳಿಗೆ
ವಿಮರ್ಶೆ ಬರೆದು, ಪದಗಳ
ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿ
ಸೋಸಿ, ಭೂತಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು
ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ
ಹೊಸದೊಂದು ಅರ್ಥ ಬರೆದು
ಸಂಭಾಷಣೆ ಅನರ್ಥವಾದಲ್ಲಿಗೆ
ಮಾತು ಬರಿದಾಗಿ, ಸೋತು ಏಕಾಂಗಿಯಾಯ್ತು


ತಿದ್ದುಪಡಿ ತಂದರೂ
ಆಡಿದ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ
ಸದ್ದು, ಶೃತಿ, ಲಯ, ತಾಳದ
ಛಾಪು ಮಾಸಿ ಹೋಗದು...
ತಪ್ಪಾಗಬಹುದಾದ ಮಾತಿಗೂ ಮೊದಲು
ಯೋಚನೆ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಚಿಂತನೆ
ದೂರದೃಷ್ಟಿ, ಮಥಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆ
ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು...
ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗುವ ಮೊದಲು
ಜತನದಿಂದ ಮೌನದೊಳಗೆ ಹುದಿಗಿಡಬಹುದೇನೋ...


ಸಮರ್ಥನೆಗೆ ತ್ರಾಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ
ತಿದ್ದುಪಡಿಗೆ ಪದಗಳು ಬರಿದಾದರೆ
ಯೋಚನೆಗೆ ಮಂಕು ಕವಿದರೆ
ನಾಲಗೆಯ ಲಗಾಮು ಹರಿದರೆ
ಮಂಥನಕ್ಕೆ ಮೌಢ್ಯ ಕವಿದರೆ
ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು
ಸುಟ್ಟು ಬಿಡುವ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು
ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಟ್ಟು
ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಮಥಿಸಿ
ಕುದಿಸಿ, ಆರಿಸಿ ಕುಡಿದರೆ ಆಯಿತು...!
-KM

Wednesday, October 4, 2017

ರೀಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಿಂದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದ ವರೆಗೆ... 2ಜಿಯಿಂದ 5ಜಿ ವರೆಗೆ ಬದಲಾದ 15 ವರ್ಷಗಳು....!

ಈಗಲೂ ಬೆಳಗ್ಗೆ 10,11 ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯದವರು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.. ‘ದಾನೆ ಇನಿ ರಜೆಯಾ’ (ಏನು ಇಂದು ರಜೆಯಾ) ಅಂತ. ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಸೆಕೆಂಡ್ ಶಿಫ್ಟು, ನೈಟ್ ಶಿಫ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. 10ರಿಂದ5ರ ತನಕದ ಕೆಲಸ ಅವಧಿಯನ್ನೇ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಂದಿ ಹಗಲು ಹೊರಗಡೆ ಸಿಕ್ಕಿದವನಿಗೆ ರಜೆಯೇ ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಸಮಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಅದೇ ಉತ್ತರ!
ಭಾನುವಾರ ರಜೆ ಯಾಕಿಲ್ಲ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಅದೇ ಉತ್ತರ. ಸೋಮವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಪೇಪರ್ ಓದಬೇಕಾದರೆ ಭಾನುವಾರ ನಾವು ಪುಟ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡಲೇ ಬೇಕು ತಾನೆ? ಅಂತ. ಹೌದು...




ಇಂತಹ ಪೇಪರಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ 15 ವರ್ಷಗಳು (from 07/10/2002) ಪೂರ್ತಿಯಾದವು. ಇದೊಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲ, ಮಹತ್ಸಾಧನೆಯಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೇ ಕಳೆದು, ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಬೌದ್ಧಿಕ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಹೋದ ಹಿರಿಯರ ನಡುವೆ ನನ್ನದೊಂದು ನಡಿಗೆಯಷ್ಟೇ. ಆದರೆ, 50 ವಸಂತಗಳನ್ನು ದಾಟಿದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ಮ್ಯಾರಥಾನ್‌ನಲ್ಲಿ 15 ವರ್ಷ ನಾನೂ ಓಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಕೃತಾರ್ಥ ಭಾವ ಖಂಡಿತಾ ಇದೆ. ಕೆಲಸದ ವಿಚಿತ್ರ ಟೈಮಿಂಗ್ಸು, ರಜೆಗಳ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ಕಾಲಮಿತಿಯ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮಾದರಿಯ ಕೆಲಸ. ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ, ತಲೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡದೆ ನಿಭಾಯಿಸಲಾಗದ ಕೆಲಸವಿದು. ಇಂದಿನ ಕೆಲಸ ನಾಳೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ, ಪ್ರವಾಹ ಬಂತು, ನಿಷೇಧಾಜ್ಞೆ ಹಾಕಿದರು, ಭಾರತ್ ಬಂದ್ ಇದೆ... ಹೀಗೆಲ್ಲ ನೆಪಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರುವಂತಿಲ್ಲ... ಬೇಕೆಂದಾಗ ಖುಷಿ ಬಂದ ಹಾಗೆ ರಜೆ ಚೀಟಿ ಎಸೆದು ಹೋಗಬಹುದಾದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮ ರಂಗದ್ದು. 


ಕಲಿತದ್ದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವಾದರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವಾಗ ಕೆಲಸದ ಸ್ವರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಊರೆಲ್ಲ ಮಲಗಿದ ಬಳಿಕವೂ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸುದ್ದಿ ಮನೆಯ ಮಂದಿ ತಡರಾತ್ರಿ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಓದುಗರೆಲ್ಲ ಮಲಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಪೇಪರು ಕೈಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಪುಟಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಉಪಸಂಪಾದಕರು ಇನ್ನೂ ಎದ್ದಿರುವುದಿಲ್ಲ! ಅಂಥಹದ್ದೊಂದು ಕೆಲಸವಿದು...
ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಹೀಗೆ...: ಆ ದಿನವಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಕನ್ನಡಪ್ರಭದ ಆಗಿನ ಸುದ್ದಿ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀ ಜಯರಾಮ ಅಡಿಗರು ಮಂಗಳೂರಿನ ಕದ್ರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಖಿತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ಸಂದರ್ಶನ ನಡೆಸಿದ್ದು... ಆಗಿನ ಸಂಪಾದಕೀಯ ವಿಭಾಗ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದ ಮಧುಕೇಶ್ವರ ಯಾಜಿಯವರು ಹಾಗೂ ಪ್ರಧಾನ ವರದಿಗಾರರಾಗಿದ್ದ ಚಿದಂಬರ ಬೈಕಂಪಾಡಿಯವರೂ ಸಂದರ್ಶನದ ಪ್ಯಾನೆಲ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದರು. ನಾನು ಉಪಸಂಪಾದಕನಾಗಿ, ಗೆಳೆಯ ವೇಣು ವಿನೋದ್ ವರದಿಗಾರನಾಗಿ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ.9 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದ ವೇಣುವಿನೋದ್ ಬಳಿಕ ವಿಜಯವಾಣಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ವರದಿಗಾರನಾಗಿ ತೆರಳಿದ. ನಾನು ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲೇ ಉಳಿದೆ. ತುಂಬ ಸಲ ಹೊಸ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಶುರುವಾದಾಗ, ಬೇರೆ ಅವಕಾಶಗಳು ಕರೆದಾಗಲೂ ‘ಕನ್ನಡಪ್ರಭ’ ಬಿಡಲು ನನಗೆ ಕಾರಣ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಪತ್ರಿಕೆಯೇ ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲೂ ಬಹುದು ನನಗೆ. 


2002 ಎಲ್ಲರ ಕೈಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬರಲು ಆರಂಭವಾದ ವರ್ಷ ಇನ್‌ಕಮಿಂಗ್ ಕರೆಗೂ ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭವದು. ಅದೇ ವರ್ಷ ಬಹುಷಃ ಬಿಎಸ್‌ಎನ್‌ಎಲ್ ನವರು ಮೊಬೈಲ್ ಸೇವೆಯೂ (2ಜಿ) ಶುರುವಾಯಿತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಚಾಲ್ತಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗಿನ್ನೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೆ ರೀಲ್ ಹಾಕಿಯೇ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಬರುವ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಟೈಪ್ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಪೇಜಿನೇಶನ್ ಎಂಬ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಬಳಸಿ ಪುಟ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಗಳೂರು ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಧುಕೇಶ್ವರ ಯಾಜಿ, ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿ, ಸೋಮಶೇಖರ ಪಡುಕೆರೆಯವರು ಕೆಲಸ ಕಲಿಸಿದ ಗುರುಗಳು. ನಂತರ ಕಚೇರಿ ಕೆಎಸ್ ರಾವ್ ರಸ್ತೆಯ ಗಣೇಶ್ ಮಹಲ್ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಯ್ತು 2002ರಲ್ಲೇ. ವಿಶಾಲವಾದ ಕಚೇರಿ. ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಏಷಿಯಾನೆಟ್ ಮೀಡಿಯಾದವರು ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲೂ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಪಬ್ಲಿಕೇಶನ್ ನೌಕರರಾಗಿದ್ದ ನಾವು ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಪಬ್ಲಿಕೇಶನ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನೌಕರರಾದೆವು. 2014 ಆಗಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಕಚೇರಿ ಬಿಟ್ಟು ಸುವರ್ಣನ್ಯೂಸ್ ಕಚೇರಿಗೆ ಸಂಪಾದಕೀಯ ವಿಭಾಗ (ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ) ವರ್ಗಾವಣೆಗೊಂಡಿತು...ಈಗ ಸುವರ್ಣನ್ಯೂಸ್ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಸಹೋದರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಿ ಒಂದೇ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.

 
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ವೆಂಕಟನಾರಾಯಣ ಅವರು, ಬಳಿಕ ಎಚ್.ಆರ್.ರಂಗನಾಥ್ ಅವರು, ಬಳಿಕ ಶಿವಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಅವರು, ಬಳಿಕ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ ಅವರು, ಬಳಿಕ ಸುಗತ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ರಾಜು ಅವರು, ಇದೀಗ ಶ್ರೀ ರವಿ ಹೆಗಡೆಯವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ದೊರಕಿತು. ಕನ್ನಡಪ್ರಭದ ಪುಟ ಮಾಡುವ ಪೇಜಿನೇಶನ್‌ನಿಂದ ಕ್ವಾರ್ಕ್ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ಬಳಿಕ ಇನ್‌ಡಿಸೈನ್‌ಗೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದು, ಫ್ಯಾಕ್ಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿಂತು ಪೂರ್ತಿ ಮೇಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು, ಪೇಪರ್‌ಲೆಸ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯುವುದು, ಆರ್ಕುಟ್, ಫೇಸ್‌ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸ್‌ಪಗಳಂತಹ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧನೆಗಳ ಆವಿಷ್ಕಾರ, 2ಜಿ, 3ಜಿ, 4ಜಿ, ವಿಒಎಲ್‌ಟಿಇಯಂತಹ ಹಂತಹಂತಗಳ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ರಾಂತಿ, 10 ವರ್ಷಗಳಿಂದೀಚಿಗೆ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡ ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಗಳು, ಎಫ್‌ಎಂ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗಳು, ಆನ್‌ಲೈನ್ ಜರ್ನಲಿಸಂ, ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲೂ ಶುರುವಾಗಿರುವ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ತರಗತಿಗಳು, ಪತ್ರಿಕೆಯ ಗಾತ್ರ, ದರಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ, ಅಕ್ಷರ ವಿನ್ಯಾಸ ಬದಲಾವಣೆ, ಕನ್ನಡಪ್ರಭದ ಲೋಗೋ ಬದಲಾಗಿದ್ದು, ಲಾಂಛನ ಬದಲಾಗಿದ್ದು... ಹೀಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬದಲಾವಣೆಗಳೂ (ಇನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ.. ಬರೆಯ ಹೊರಟರೆ ಮುಗಿಯದು) ಆಗಿದ್ದು ಇದೇ 15 ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ. 2ಜಿ ಮೊಬೈಲ್ ಕಾಲದಿಂದ ಇದೀಗ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ 5ಜಿ ವರೆಗಿನ ಬದಲಾವಣೆಯಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪತ್ರಿಕೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಓದುಗ ಹಾಗೂ ಸುದ್ದಿ ನೀಡುವವನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಬದಲಾಗಿದ್ದಕ್ಕೂ ನಾನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದು ಈಗ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ.


ಹಲವು ಮೊದಲುಗಳ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಹೊಂದಿರುವ ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ 50 ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿಕೊಂಡ ಹೆಸರು ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಪಾರಂಪರಿಕ ಓದುಗರಲ್ಲದೆ, ಬದಲಾದ ಕಾಲ ಘಟ್ಟದ ಓದುಗರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಸಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟೇ ಪತ್ರಿಕೊಂದಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯೂ ಮುಖ್ಯ, ಓದುಗರು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೇಲಿರಿಸಿದ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬರುವುದೂ ಅಗತ್ಯ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನದು. ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ವಿಶೇಷತೆಯ ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿ ಪತ್ರಿಕೆಗೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಸೊಬಗಿದೆ. ಆದರೆ ತನ್ನತನ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಮುಖ್ಯ, ಅಷ್ಟೇ. 






 ಮಂಗಳೂರಿನ ಕೆಂಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ಭೀಕರ ವಿಮಾನ ದುರಂತ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಸಂಪಾದಕರು ಮಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿ ಉಪಸಂಪಾದಕ, ವರದಿಗಾರರಿಗೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ ತಕ್ಷಣ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಘಟನೆಯ ಸವಿವರ ವರದಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಜಿಲ್ಲಾ ವೆನ್ಲಾಕ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತೆರಳಿದ್ದೆ. ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು ಹೋದ ಮೃತದೇಹಗಳ ಅವಶೇಷಗಳು ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾ ಇದ್ದುದು, ಶವಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಆಕ್ರಂದನ, ಅವರನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದು, ನಮ್ಮಿಂದ ಅವರಿಗೇನಾದರೂ ಸಹಾಯವಾದೀತು ಎಂಬ ಆಶಾಭಾವ ಅವರಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದು. ಓಹ್... ಆ ಭಯಾನಕ ಸನ್ನಿವೇಶ ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಂಗಳೂರು ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾವಷ್ಟೂ ಮಂದಿ ಆ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿ ವರೆಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ವರದಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದು, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಎಷ್ಟು ನಿಷ್ಠುರ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪಘಾತಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ವಿವರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಭಾವುಕರಾಗಿ ಹಾಕುವುದು, ಮತ್ತೆ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕಲೆ ಹಾಕುವುದು...ಟಿ.ವಿ.ಯವರಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಲೆ ಹಾಕುವುದು...ಸೂಕ್ತ ಫೋಟೊಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ... ನೋಡುಗರ ಪಾಲಿಗೆ ನಾವು ನಿಷ್ಕರುಣಿಗಳು, ವಸ್ತುನಿಷ್ಠರು, ಪ್ರಸಾರಕ್ಕಾಗಿ, ಟಿಆರ್‌ಪಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವವರು ಎಂಬಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದು... ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯೂ, ನಿರ್ಭಾವುಕತೆಯೂ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ತುಂಬ ಸಾರಿ ಅನ್ನಿಸಿದೆ...

ಉಡುಪಿ ಕನಕಗೋಪುರ ವಿವಾದ, ಸುರ್ವಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಚಿಕೆಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದ 150ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪುಟಗಳ ಆಕರ್ಷಕ ವಿಶೇಷ ಪುರವಣಿ, ಉಡುಪಿ ಬೆತ್ತಲೆ ಹಲ್ಲೆ ವಿವಾದ, ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ವರ್ಷದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಕಿತ್ತಳೆವ್ಯಾಪಾರಿ ಅಕ್ಷರಸಂತ ಹರೇಕಳ ಹಾಜಬ್ಬರು, ಯಾವುದೋ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಕೆಎಸ್ ರಾವ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಕಚೇರಿ ಮೇಲೆ ರಾತ್ರಿ 9 ಗಂಟೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಡೆದ ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳ ದಾಳಿ, ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಕಚೇರಿ ಸುವರ್ಣನ್ಯೂಸ್ ಕಚೇರಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರವಾದ ದಿನ ಆಗಿನ್ನೂ ಪ್ರಸರಣ ವಿಭಾಗದವರ ನೇಮಕವಾಗದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ  ಬೆಳಗ್ಗಿನ ವರೆಗೆ ಸ್ಟಾಲ್‌ಗಳಿಗೆ ಪೇಪರ್ ಹಾಕಲು ತೆರಳಿದ್ದು.... 
 ಹೀಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಸರಮಾಲೆಯೇ ಇದೆ ಕನ್ನಡಪ್ರಭದೊಂದಿಗೆ... ಹೇಳಿದರೆ ಮುಗಿಯದಷ್ಟು...


ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ವರ್ಷದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಬಡ ಕುಟುಂಬದ ಕಿತ್ತಳೆ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಅಕ್ಷರ ಸಂತ ಹರೇಕಳ ಹಾಜಬ್ಬರು ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಾನಿವತ್ತು ಹೀಗಿದ್ದೇನೆ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವಾಗ ಸ್ವತಃ ನಾನೇ ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೇನೋ ಎಂಬಂಥ ಖುಷಿ ಆಗುವುದಿದೆ...
ಯಾರದ್ದೋ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಓದುಗರಿಂದ ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ, ಅದನ್ನವರು ಮರಳಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ, ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ವರೆಗೆ ಅದೇ ಲೇಖನವನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಮೂಡುವುದಿದೆ.

 
ವೈಎನ್ಕೆ, ಖಾದ್ರಿ ಶಾಮಣ್ಣನವರು ಇದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ವಾ ಅಂತ ತಿಳಿದವರು ಕೇಳುವಾಗ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಅದೇ ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಇದ್ದೇನಲ್ಲ ಅಂತ...
ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಆಲ್ ಎಡಿಶನ್ ಪುಟಗಳ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವುದು ಬೆಂಗಳೂರು ಕೇಂದ್ರ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ. ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಮಂಗಳೂರು ಬ್ಯೂರೋ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ. ಈ ನಡುವೆ ಇಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಹಿರಿಯ, ಕಿರಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೃಷಿ, ಕಲೆ, ಟೆಕ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಪುರವಣಿ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬರವಣಿಗೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉಪಸಂಪಾದಕರ ಪರಿಚಯ ಹೊರಜಗತ್ತಿನವರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಸ್ವರೂಪವೂ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನವರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ. ಆದರೂ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಮೂಲಕ, ಅಪರೂಪದ ವರದಿಗಾರಿಕೆ ಸಂದರ್ಭ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮಾಧ್ಯಮ ಮಿತ್ರರ ಸಂಪರ್ಕ ಸೀಮಿತ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ...










ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಬೈಲೈನ್ (ಹೆಸರು ಸಹಿತ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಬರಹಗಳು) ಪ್ರಕಟವಾಗುವಾಗಿ ಸಿಗುವ ಖುಷಿ ಅಷ್ಟೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಾಗ್ರತೆ ಹಾಗೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಅದು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು, ರಾಗಭಾವ ದ್ವೇಷ ರಹಿತ ಸ್ಥಿತಿಪ್ರಜ್ಞತೆಯನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸ್ಟೈಲ್‌ಶೀಟು, ಕೆಲಸದ ಸಮಯ, ಯಾವುದೋ ದಿನ ಸಿಕ್ಕುವ ವಾರದ ರಜೆಗಳು ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನೇ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಗುಣ ವಿಶೇಷಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ...! ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದದಿದ್ದರೆ ಏನೋ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಭಾವ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ!
ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಪತ್ರಿಕಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಹೊಸಬರ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ, ಓದುಗರ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ, ಸುದ್ದಿಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ, ಪ್ರಸ್ತುತಿ, ವೇಗ, ಸಹ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪೈಪೋಟಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಂದುಳಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಬದುಕೂ ಕೆಲಸದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ...





ಉಳಿದಂತೆ....

 ತಡರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ತೆರಳಿ ಮನೆ ತಲಪುವಾಗ ನಿದ್ರೆಗೆ ಶರಣಾದ ಮನೆಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಮೂಡಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಡವಾಗಿ ಏಳುವ ವೇಳೆಗೆ ಅವರವರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಎಂದೋ ಸಿಕ್ಕುವ ವಾರದ ರಜೆ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗದೆ ಬದುಕು ನೀರಸವೆನಿಸುವುದಿದೆ... ಗ್ರಹಚಾರ ಕೆಟ್ಟು ನಾವೇನಾದರೂ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ರಜಾ ಹಾಕಬೇಕಾದರೆ ಇತರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ವಾರದ ರಜೆಯೂ ಸಿಗದೆ ಪರದಾಡುವುದಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೋ ಹೋಗಿ, ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರ್ವ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ ಇಂತಹ ದಿನ ಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡ ರಜೆ ಕೊನೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರದ್ದಾಗಿ ತೀರಾ ನಿರ್ಭಾವುಕರಾಗಿ ಕರ್ತವ್ಯದ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟದ್ದಿದೆ. ರಜೆ ಸಿಕ್ಕದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಂದಿಯಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಉಗಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾರಿಗೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಲಾಗದೆ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದೂ ಇದೆ... ಭಾನುವಾರ ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದರೂ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯದ ಕರೆ ಕರೆದು ನಿರ್ದಯರಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಬಾಯ್ ಹೇಳಿ ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ಓಟ ಕಿತ್ತಿದ್ದಿದೆ... ಮನೆ ಮಂದಿಯ ಜೊತೆ ಹೆಚ್ಚು ಓಡಾಡಲೂ ಆಗದೆ, ಸಾವಕಾಶದ ಸಮಯವನ್ನೂ ನೀಡಲಾಗದೆ ಮೌನವಾದದ್ದಿದೆ. ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆ ಊರ ಮಂದಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ವಾಕಿಂಗ್  ಮಾಡಿ, ನಾಟಕ, ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನಾವು ದೂರದಿಂದ ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಆರಿಸುತ್ತಾ ಬಿಝಿ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ರೂಢಿಯಾಗಿದೆ. ಬದಲಾಗುವ ಊಟದ ಹೊತ್ತು, ಡೆಡ್‌ಲೈನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಕಡೆಗಣಿಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಉಪಚಾರ, ಬದಲಾಗುವ ನಿದ್ರೆಯ ಸಮಯ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಆಗೀಗ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅನಾರೋಗ್ಯ ನಿಮಿತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ದೀರ್ಥ ರಜೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದಾಗ... ಅಯ್ಯೋ ಇಷ್ಟು ರಜೆ ಇದ್ದೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗದೇ ಹೋಯಿತಲ್ಲ ಎಂಬ ಶೂನ್ಯತೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ....
 ಬದುಕೇ ಕಾಲಮಿತಿಯ ಯಕ್ಷಗಾನವಾದ ಹಾಗೆ ಭಾಸವಾಗುವುದೂ ಇದೆ. ಓದಬೇಕು, ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ, ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ವಿಶೇಷಣವೇ ಅದು. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಪುರುಸೊತ್ತು ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ...ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಸೈಡ್ ಇಫೆಕ್ಟ್‌ಗಳು ಇದ್ದದ್ದೇ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿ, ಕೆಲಸದ ಶೈಲಿ ವಿಶೇಷವಷ್ಟೇ...

























ತಡರಾತ್ರಿ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಗಂಟೆಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಬಯಲಾಟಗಳಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. ಮಂಗಳೂರು ಆಸುಪಾಸು ಯಕ್ಷಗಾನವಿದ್ದರೆ ಬೈಕು ಹಿಡಿದು ಹೋದದ್ದು, ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ರೂಂನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ ಅಲಾರಂ ಇಟ್ಟು ಜಾವ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ್ದೇ ಒಂದು ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಈಗ ಇತಿಹಾಸ. ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಾಲಮಿತಿಯದ್ದಾದರೆ ನಮ್ಮ ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಆಟವೂ ಮುಗಿದಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿಯ ಆಟವಾದರೆ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ... ನೋಡಬಹುದು.
ನನ್ನ ನಂತರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು, ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಬೇರೆಡೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿ ತೆರಳಿದವರು, ಆಗಾಗ ತರಬೇತಿಗೆ ಬರುವ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನದಂದು ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದು ರಾಕಿ ಕಟ್ಟುವ ಬ್ರಹ್ಮಕುಮಾರಿಯರು, ಅಷ್ಟಮಿ ದಿನ ಪ್ರಸಾದ ನೀಡುವ ಇಸ್ಕಾನ್ ನವರು, ದೀಪಾವಳಿಗೆ ಸ್ವೀಟು ತಲುಪಿಸುವ ನಮ್ಮ ಜಾಹೀರಾತುದಾರರು, ಹೊಸ ವರ್ಷದಂದು ಕ್ಯಾಲೆಂಡರು, ಡೈರಿಯನ್ನು ಕಚೇರಿ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳುವವರು... ತುಂಬಾ ಟೆನ್ಶನ್ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದು ಯಾರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ, ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ "ನಾಳೆಯೇ ಪುಟಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ' ಅಂತ ಕಳಕಳಿಯಿಂದ ಬೇಡಿಕೆ ಇಡುವವರು, ನಾವು ಕಳುಹಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಂಪ್ಲೇಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸುವ ತಾಲೂಕು ವರದಿಗಾರರು, ಜಾಹೀರಾತು ಆಧಾರಿತ ಸುದ್ದಿ ಮರೀಬೇಡಿ ಅಂತ ನೆನಪಿಸುವ ಜಾಹೀರಾತು ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು, ಡೆಡ್ ಲೈನ್ ಮೀರಿದರೂ ಜಾಹೀರಾತು ಗಾತ್ರ ನೀಡುವುದು ತಡವಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ ಶಾಂತರಾಗಿರುವ ಶೆಡ್ಯೂಲಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದವರು...ಹೀಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಸಹಯೋಗಿಗಳು... ಕೆಲಸದ ಭಾಗಗಳಾಗಿರುವವರು.
ನಮಗೋ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕಾದರೂ ರಜೆ ಇದೆ, ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. (ಚೌತಿ, ಆಯುಧಪೂಜೆ, ದೀಪಾವಳಿ, ಯುಗಾದಿ). ಈ ಟಿ.ವಿ.ಯವರು ವರ್ಷದ 365 ದಿನವೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಲ್ಲ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇದೆ.
ಇಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದ ಅದೆಷ್ಟೋ ತಪ್ಪುಗಳಾಗಿರಬಹುದು, ಅದೆಷ್ಟೋ ಮರೆವುಗಳಾಗಿವೆ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಎಡವಟ್ಟುಗಳೂ ಆಗಿವೆ. ಆದರೆ ಜೊತೆಗಿರುವ, ತಿದ್ದುವವರು, ಕ್ಷಮಿಸುವವರು, ಸಹಿಷ್ಣುಗಳ ಸಹಕಾರದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾ ಬಂದವನಿದ್ದೇನೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲ... ಅದೊಂದು ಸಮೂಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ನಾನು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು. ನನ್ನಿಂದ ನನ್ನ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಏನು ಸಿಕ್ಕಿದೆಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪತ್ರಿಕಾ ಕಚೇರಿಯ ಕೆಲಸದ ಅನುಭವ ತುಂಬಾ ಕಲಿಸಿದೆ... ವಿಶಾಲವಾದ ಅನುಭವ, ಸತ್ಯದರ್ಶನ, ಅನುಭೂತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ... ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದ ತೊಡಗಿ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ವರೆಗಿನ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿ ಬದುಕಿನ  ಭಾಗವೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ... ಪ್ರತಿದಿನ ಬಂದು ಬೀಳುವ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಸುದ್ದಿಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದು, ತಪ್ಪಿಲ್ಲದಂತೆ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಿ, ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಪುಟ ಮಾಡಿ ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವ ವರೆಗಿನ ‘ಸದಾ ಎಚ್ಚರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ’ ಇರಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಜಾಗೃತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಿಸುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ.
ಈ ನಡುವೆ ಬೆಳೆಸಿದವರು, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದವರು, ತಪ್ಪುಗಳು ಆದಗಲೂ ಸಹಿಸಿ ಬೆಳೆಯಲು, ಕಲಿಯಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಎಲ್ಲ ಹಿರಿಯ, ಕಿರಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರರೂ ಇಷ್ಟು ಸಮಯದ ತನಕವೂ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಜೊತೆ ನಡೆದುಬರಲು ಕಾರಣಕರ್ತರು....
ಬದುಕಿನ ದಾರಿ ಪೂರ್ವನಿಗದಿಯಂತೆ ರೂಪಿಸಿಯೂ ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸಬಹುದು. ನಾನಂತೂ ಕನ್ನಡಪ್ರಭಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕ. ಆದರೆ, ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಮುಂದುವರಿದದ್ದು ವಾಸ್ತವ... ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಆಯುಷ್ಯದ ಈ ಅವಧಿ ಅತಿ ಪ್ರಮುಖ ಘಟ್ಟವೂ ಹೌದು. ಅದಕ್ಕೇ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹಿನ್ನೋಟ, ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಅಷ್ಟೇ...
ಮತ್ತೆ ಉಪಸಂಹಾರಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸುವ ವಿನಮ್ರ ಸಾಲುಗಳು..
‘ಎನ್ನಂಥ ಭಕ್ತರು ಅನಂತ ನಿನಗಿಹರು... ನಿನ್ನಂಥ ಸ್ವಾಮಿ ಎನಗಿಲ್ಲ...’! ಅಂತ.
-ಕೃ.ಮೋ.

Sunday, September 24, 2017

ರಂಗದಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದ ಬಳಿಕ...

ತೆಂಕುತಿಟ್ಟು ಯಕ್ಷರಂಗದ ಹಿರಿಯ ಭಾಗವತ ಕುಬಣೂರು ಶ್ರೀಧರ ರಾಯರು ಕಳೆದ ವಾರ ಗತಿಸಿದರು. ತುಂಬಲಾರದ ನಷ್ಟ, ಅಗಲಿದ ಚೇತನ ಇತ್ಯಾದಿ ಬಳಕೆಗಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಕ್ಲೀಷೆಗಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೀತು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ. ನಾನಿಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಧರ ರಾಯರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆಯೋ ಅವರ ಸಾಧನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೋ ಹೇಳುವುದಲ್ಲ, ಅಷ್ಟು ತಿಳಿದವನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಜೀವವೊಂದು ಏಕಾಏಕಿ ಸಕ್ರಿಯ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದರೆ ಅದರಿಂದ ರಂಗ ಮತ್ತು ಕಲಾಭಿಮಾನಿಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ...

ಮೂರು, ನಾಲ್ಕು, ಐದು ದಶಕಗಳನ್ನು ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಕಳೆದ ಇಂತಹ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆರ್ಜಿಸಿದ್ದು, ಕಂಡದ್ದು, ಕಲಿಸಿದ್ದು, ಮೌನವಾಗಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದು, ಮತ್ತ ಇದಮಿತ್ಥಂ ಅಂತ ಹೇಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತದ್ದು ಕಾಣುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಇವರೆಲ್ಲ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳಲ್ವೇ? ಅನಿಸುವುದಿದೆ. ಸುಮಾರು ಐದು ದಶಕಗಳನ್ನು ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಈಗಲೂ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿ, ಸಮರ್ಥರಾಗಿ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಿಹಿಸುವ ಹಲವು ಕಲಾವಿದರೂ ಈಗಲೂ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಸಮಾಧಾನದ ಸಂಗತಿ. ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರ ವಿದ್ವತ್, ಅನುಭವ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದ್ದು. ಆದರೆ ಅವರ ನಿಗರ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಸರಳತೆ, ಪ್ರಚಾರದಿಂದ ದೂರು ಉಳಿಯುವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಗಳಿಸದಿದ್ದರೂ, ಉಸಿರು ಇರುವ ತನಕ ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ದುಡಿಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಕಂಡಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. 

ಒಬ್ಬನ ವಯಸ್ಸಿನಷ್ಟು ಅವಧಿಯನ್ನು ರಂಗದಲ್ಲೇ ಕಳೆದ ಅವರು ಕಲಿತದ್ದು ಹಾಗೂ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಮೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿದುಬೆಳೆದದ್ದು ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇದ್ದೂ ಮಾಗಿದ ಫಲಗಳಂತಿರುವ ಅವರ ಸಾತ್ವಿಕತೆ, ಯಕ್ಷರಂಗದಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುವಂತೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜಾಗಗಳು ಕೂಡಾ ಸಾಧನೆಗೆ ನಿದರ್ಶನವೇ ಆಗಿದೆ.

ಯಕ್ಷಗಾನ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಏನೇನೂ ನೀಡದಂಥ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದು ಬಂದ ಬಹುತೇಕ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರು ಇಂದಿಗೂ ತೀರಾ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮೂರು ಕಡೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ದುಡಿಯುವಷ್ಟು ಶಕ್ತರಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಅವರಿಗೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪಾದನೆ ಆಗದಿದ್ದರೂ ದಿನದ ಕೊನೆಗೆ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಂದ ಸಿಗುವ ಒಂದು ಅಭಿಮಾನದ ನುಡಿ, ಪಾತ್ರ ಚಂದವಾದರೆ ಉಂಟಾಗುವ ಸಾರ್ಥಕ್ಯದ ಭಾವವೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ರಂಗದಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವುದು.

ಕುಬಣೂರು, ಗೇರುಕಟ್ಟೆಯವರಂಥಹ ಕಲಾವಿದರು ಏಕಾಏಕಿ ರಂಗದಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದರೆ ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು, ಆ ಜಾಗವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಬಹುದು. ಆದರೆ, ಆ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತದೆಯೇ...? ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದೇವಿಮಹಾತ್ಮೆ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಕುಬಣೂರರ ಹಾಡಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೌಶಿಕೆಯೋ, ರಕ್ತಬೀಜನೋ, ಚಂಡಮುಂಡರೋ ಅವರಿಗೆ ಮುಂದಿನ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲಿ ಕುಬಣೂರರ ಜೊತೆಗಿನ ಆ ಅವಿನಾಭಾವದ ಕೆಮಿಸ್ಟ್ರಿ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಲಕ್ಕಿಲ್ಲವೇ? ಆ ಸಹ ಕಲಾವಿದರೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅಗಲಿದ ಹಿರಿಯ ಜೀವವನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು?

ಕಲಾವಿದರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದರು ಬರುತ್ತಾರೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಭಾವಳಿಯ ಜಾಗವನ್ನು ಅವರ ಹಾಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅವರಂಥಾಗಿ ತುಂಬಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಕಟೀಲು ಮೇಳವನ್ನು ಬಲಿಪರ ಸೆಟ್, ಕುರಿಯರ ಸೆಟ್, ಕುಬಣೂರರ ಸೆಟ, ಪೂಂಜರ ಸೆಟ್, ಪಟ್ಲರ ಸೆಟ್ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮೇಳದ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ (೧ನೇ, ೨ನೇ, ೩ನೇ.... ಎನ್ನುವ ಬದಲಿಗೆ). ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆ ಮೇಳಕ್ಕೊಂದು ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ ತಂದುಕೊಂಡ ಜೀವ ಅವರು. ಅವರ ಶೈಲಿಯೋ, ಅವರ ಗುಣವೋ, ಅವರು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯೋ ಇವೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದ ಎರಡು ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಚಿರಪರಿಚಿತ. ಆಟಗಳನ್ನು ನೋಡಿದವನೇ ನೋಡುವುದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ ಅರಸಿ ಅರಸಿ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಕಲಾವಿದರಿರುವ ಮೇಳಗಳ, ಪ್ರಸಂಗಗಳ ಆಟವನ್ನೇ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಹುಡುಕಿ ಬಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆ ಹೇಳಿ...?
ಅದೊಂದು ಖುಷಿ, ಅವರಿಂದ ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿ, ಅವರನ್ನು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ, ಅವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅನುಭೂತಿಯಲ್ಲಿ, ರಂಗದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಒಂದು ಭಿನ್ನವಾದ ಎನರ್ಜಿ ಕೊಡುವ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತಲ್ಲೀನನಾಗಿಸುವ ಹುಡುಕಾಟ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ ವರುಷಗಳಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡು ಬಂದ ಕಲಾವಿದ ಇನ್ನಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು, ಸಹ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅವರಿಲ್ಲದ ನಂತರ ಅವರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವುದು. ಅವರ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಇನ್ಯಾರೋ ಅನುಕರಿಸಬಹುದು, ಅವರಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರು ಅವರಾಗಲಾರರು ಅಲ್ಲವೇ?

೪೦-೫೦ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಯಕ್ಷಗಾನ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವರು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಖುಷಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಕುಟುಂಬದವರ ಜೊತೆ ಹಾಯಾಗಿರುವ ಬಗ್ಗೆ, ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಕೆಡದಂತೆ ಜಾಗರೂಕವಾಗಿರಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಚಿಂತಿಸಿರಬಹುದು? ಅದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೀತೇ? ಅಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನು, ಗೌರವವನ್ನು, ಕಲೆಯ ಕುರಿತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಕಲಾವಿದರೂ ಸ್ವಂತ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಸಂಪತ್ತನ್ನು, ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೂ, ಪ್ರಚಾರವನ್ನೂ ಗಳಿಸಿಡಲು ಶಕ್ತರಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದೇ...

ಒಂದೆರಡು ಶಾಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಓಕೆಯಾಗುವ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿ ಅದು ೧೦೦, ೨೦೦ ದಿನ ಓಡಿದರೆ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿ, ಅವರಿಗೆ ಲಕ್ಷ, ಕೋಟಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾಯಧನ ನೀಡಿಕೆ, ಸಿಟ್ಟಾಪಟ್ಟೆ ಸಂದರ್ಶನಗಳು, ಐಶಾರಾಮಿ ಬದುಕು... ಓಹ್, ಎಷ್ಟೊಂದು  ಮರ್ಯಾದೆ? ಎಷ್ಟೊಂದು ವೈಭವ? ಎಷ್ಟೊಂದು ಗಳಿಕೆ ಅಲ್ಲವೇ?

ಅದೇ ೪೦-೫೦ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಪ್ರತಿ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನೂ ಲೈವ್ ಆಗಿಯೇ ನೀಡಿ, ತಾನೇ ಸ್ವತಃ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಟೆಂಟಿನ ಮೂಲೆಯ ಬಟ್ಟೆಯ ಗಂಟಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿ, ಊರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ, ವರ್ಷಗಳನ್ನು ನೂಕಿದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದರ ಬದುಕಿಗೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸ? ಎಷ್ಟೋ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದರು ಗತಿಸಿದ್ದು ಕನಿಷ್ಠ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ಸುದ್ದಿಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ, ಜ್ಞಾನದ ಗಣಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸುದ್ದಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿಯೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಊರಿನಲ್ಲಿ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸದ್ದಾಗುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗಂಗಯ್ಯ ಶೆಟ್ಟರು ರಂಗದಲ್ಲೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ ದೃಶ್ಯಗಳು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ವಾಹಿನಿಗಳಿಗೆ ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತೇ ವಿನಃ ಅವರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದ ಕಲಾಸೇವೆ ಒಂದು ಚರ್ಚೆಯ ವಿಚಾರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ೩-೪ ಸಿನಿಮಾಗಳೇ ಗೆದ್ದರೆ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಗುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ೩-೪ ದಶಕಗಳನ್ನು ಕಳೆದು ೭೦ ಕಳೆದರೂ ವಯಸ್ಸನ್ನೇ ನಾಚಿಸುವಂಥೆ ಕುಣಿಯುವ, ವಯಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಕಾಣಗೊಡದ ಕಲಾವಿದರು, ಭಾಗವತರು ಇಂದಿಗೂ ತೀರಾ ಸರಳರು, ನಿರ್ಲಿಪ್ತರು ಹಾಗೂ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳನ್ನೇ ಹೊಂದದವರು ಅನ್ನಿಸುವುದಿದೆ. ಅವರ ಧ್ವನಿ, ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವರ ಪ್ರಸ್ತುತಿಗಳ ವಿಡಿಯೋಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವರುಷಗಳಿಂದ ಹತ್ತಿರದಿಂದಲೋ, ದೂರದಿಂದಲೋ ಅವರನ್ನು ಕಂಡು, ಮೆಚ್ಚಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ಆಶ್ರಯದಾತರು, ಅಭಿಮಾನಿಗಳೇ ಅವರ ಪಾಲಿನ ಪ್ರಪಂಚ, ಅವರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲವರು...
ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಇರುಳುಗಳ ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕಿನ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ರಂಜನೆ ನೀಡಿ ಸ್ವತಃ ಇಲ್ಲವಾದ ಮೇಲೆ ಕಾಡುವುದು ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಬೆಳಕು... ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಅವರಿರಬಾರದಿತ್ತೇ ಅನ್ನಿಸುವ ಭಾವ ಮಾತ್ರ.

Thursday, September 21, 2017

ನಿಶಾಚರಿ


ಗಾಢ ರಾತ್ರಿಗೆ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಬೀದಿ ದೀಪ
ಆಗಷ್ಟೇ ಶುರುವಾದ ಮಳೆ,
ಆವರಿಸಿದ ಮಂಜು, ಥರಗುಟ್ಟಿಸುವ ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿ
ರಸ್ತೆ ಹೊಂಡವ ತುಂಬಿ ಎರಚುವ ಕೆಸರುನೀರು
ಒರಸುವ ವೈಪರ್ ಕೈಗಳ ಮೀರಿದ ಮುಸಲಧಾರೆ
ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ರಸ್ತೆ ತೋರುವಲ್ಲಿ ಬಳಲಿದ ಹೆಡ್ ಲೈಟು

ಸರ್ರನೆ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಅದೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುವ ಗಾಡಿಗಳು
ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದಿಗಂತ ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ
ಮರೆಯಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಕಾಣುವ ಕೆಂಪುದೀಪವೂ ಮಾಯ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಿನ ಮಾರ್ಗ, ವೇಗಕ್ಕೆ ಬ್ರೇಕು
ನರರ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ, ಕಂಡರೂ ವಿರಳ
ಏಕಾಂಗಿ ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ಒಂಟಿ ಪಯಣವೇ ದಿನವಿಶೇಷ!


ಅಲ್ಲಿ ಮಾತು ಆಡುವವರಿಲ್ಲ, ಆಡಿದರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ
ಗಂಟಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಉಗುಳಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲ
ದಟ್ಟ ಇರುಳಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಚಾಲಕನ ಬಿಟ್ಟು
ಮತ್ತೆಲ್ಲರೂ ವ್ಯಸ್ತರು...ನಿದ್ರೆಯ ಸುಖದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಲರು...
ಅದೇ ದಾರಿ, ಅದೇ ಹೊತ್ತು, ತಪ್ಪಿಸುವಂತಿಲ್ಲ,
ಗಮ್ಯ ತಲಪುವ ವೇಳೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಗೋಚರವಲ್ಲ...

ಊರೆಲ್ಲ ಖಾಲಿಯಿರುವಾಗ ಚಾಲಕ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯನಿರತ
ಕೆಲಸ ಮುಗಿದು ಕುಳಿದಾಗ ಸಹಚರರು ನಿಶ್ಯಬ್ಧ
ಹಗಲಿಗೂ ಇರುಳಿಗೂ ಭೇದ ಕಲ್ಪಿಸದೆ
ಊಟಕ್ಕೆ ಓಟಕ್ಕೂ ಸಮಯ ರೂಪಿಸದೆ
ತನ್ನ ತಾನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗದೆ
ವಿಸ್ತೃತ ಹೇಳಲಾಗದೆ...ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಓಡುವ ಗಾಡಿಯ ಹಾಗೆ!


ಮಬ್ಬು ಮಬ್ಬಾದ ಕನ್ನಡಿ, ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಡಾಂಬರು ಮಾರ್ಗ
ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿ ಹೊಳೆವ ವಿಭಜಕವಿದ್ದರೂ ಕಾಣದ ಗುಂಡಿ
ರಾಚಿ ಎರಚುವ ಕೆಸರು, ಹಳ್ಳಬಿಟ್ಟು ರಸ್ತೆ ಬರುವ ಪ್ರವಾಹ
ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಅಟ್ಟಿಸುವ ನಾಯಿ ಹಿಂಡು
ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಲುಪಿದರೂ, ಬಾಕಿಯಾದರೂ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ ಇಲ್ಲ!
ಇದು, ಸಲೀಸು ಮಾರ್ಗದ ವಿಚಿತ್ರ ಓಟದ ನಿಶಾಚರಿಯ ಸ್ವಗತ...

Saturday, September 2, 2017

ನೆರಳೂ ಜೊತೆಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ...!

ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಚಿಂತನೆ
ನಡವಳಿಕೆ, ನಂಬಿಕೆ
ಯೋಚನೆ, ಅಹಂ
ಬಿಗುಮಾನ, ಸಿದ್ಧಾಂತ
ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವ
ಹೊರತು
ಭೌತಿಕ ಕಾಯದ ಉದ್ದಗಲವಲ್ಲವಲ್ಲ ತಾನೆ?


ಅನಪೇಕ್ಷಿತ ಹುಟ್ಟು
ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಕಾಲ ನಡಿಗೆ
ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಹೇಳಿಯೋ,
ಹೇಳದೆಯೋ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ
ಪೂರ್ಣವಿರಾಮ
ಬರುವಾಗಲೂ, ಹೋಗುವಾಗಲೂ
ಜೊತೆಗೆ ನಡೆವವರಿಲ್ಲ!

ಗುಂಪು, ಸಂಘ
ಸಮುದಾಯಕ್ಕೂ ಮೀರಿ
ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂಟಿಯೇ...
ಯೋಚನೆ, ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ
ನಂಬಿಕೆ... ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ
ವೃಥಾರೋಪ,
ಸ್ವವಿಮರ್ಶೆಯ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ


ಸೋಲಿಗೊಂದು, ಗೆಲುವಿಗೊಂದು
ನೆಪ, ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ...
ಸಮುದ್ರದೊಳಗೆ ಸಿಹಿ ನೀರು ಸಿಗದ ಹಾಗೆ
ಗುಂಪಿನೊಳಗಿದ್ದೂ ಏಕಾಂಗಿತನ...
ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಣದೆ
ಕಾಣದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದಾಗಲೂ
ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬಂಟಿಗಳೇ

ಗಡಚಿಕ್ಕುವ ಸದ್ದಿನಲ್ಲೂ
ಏಕಾಂತ ಅನುಭವಿಸುವ ತನ್ಮಯತೆ
ದೂರದಿಂದಲೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಕಾಣಬಲ್ಲ
ಏಕಾಗ್ರತೆ...
ನಗುವಿನಲ್ಲೂ ಅಳುವಿನಲ್ಲೂ
ಸಮಚಿತ್ತ ಕಾಯಬಲ್ಲವರು
ಗಟ್ಟಿಗರಾಗಲಾರರೆ?


ಸುದ್ದಿಗಳಾಗದವರು
ಸದ್ದೇ ಮಾಡದವರು
ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಬಾರದೇ
ಇದ್ದವರು ಮಾತ್ರವಲ್,ಲ ಒಬ್ಬಂಟಿಗರು
ನಕ್ಕು ನಗಿಸಿ, ಕುಪ್ಪಳಿಸುವವರ
ಹೃದಯಗಳನ್ನೂ ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಕಂಡೀತು
ಮಾತುಗಳಾಗದೆ ಅಡಗಿದ ಕೂಗುಗಳು.


-KM

Friday, September 1, 2017

ಕಡಲ ಕರೆ...


ಸಮುದ್ರವೇ ಒಂದು ದೃಶ್ಯಕಾವ್ಯ...
ಎನ್ ಸೈಕ್ಲೋಪಿಡಿಯಾದ ಹಾಗೆ.
ನಾನು ಕಂಡ ಸಮುದ್ರದ ಕೆಲ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಿದು.
ಇದರಲ್ಲಿ ಸೋಮೇಶ್ವರ (ಮಂಗಳೂರು), ಮುರುಡೇಶ್ವರ (ಭಟ್ಕಳ), ಮರವಂತೆ (ಕುಂದಾಪುರ), ಸೇಂಟ್ ಮೇರಿಸ್ (ಉಡುಪಿ) ಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯಗಳಿವೆ ಇದರಲ್ಲಿ...