Saturday, November 25, 2017

ಚಲಿಸಲಾಗದ ಹೆಬ್ಬಂಡೆ...




ತೆರೆಗಳ ಅಷ್ಟೂ ಆಟಕ್ಕೆ
ಗಡಸು ಹೆಬ್ಬಂಡೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ
ವೀಕ್ಷಣೆಗೂ, ಅಲೆಯ ಪ್ರೋಕ್ಷಣೆಗೂ
ಕಣ್ಗಾವಲು, ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ
ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ, ಕೇಳುವುದಕ್ಕೂ
ಬಾಯಿಯಿಲ್ಲ, ಕಾಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ
ಅಸಲಿಗೆ ಹೃದಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಇದ್ದರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬೀಳುವ
ಅಲೆಗಳದ್ದು ಏನೇನೋ ಹೊರೆಕಾಣಿಕೆ
ಮತ್ತೆ ಬಾಚಿ ಸೆಳೆದು ಒಡಲಿಗೆಳೆಯುವ ಕಡಲು...
ಬಿಡಲು, ಕೊಡಲು ದಡಕ್ಕೂ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ
ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ
ಅಳುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಮೋಹ ಪಡುವಂತಿಲ್ಲ
ಅಸಲಿಗೆ ಹೃದಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಇದ್ದರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.


ಆಡ ಬಂದವರ ಸೆಳೆದು ನೀರುಪಾಲಾದರೂ
ಜಡ ದೇಹವ ಮತ್ತೆ ದಡಕ್ಕೆ ದೂಡಿದರೂ
ಬಂಡೆ ಅಳುವುದಿಲ್ಲ, ಕಣ್ಣೀರು ಸಲ್ಲ
ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಮೀನು ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದರೂ
ಕ್ಲೇಶ, ರೋಷ, ಹರುಷ ಬಂದು ಕೂತು ಹೋದರು
ಮನಸು ಕರಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅರಳುವುದಿಲ್ಲ
ಅಸಲಿಗೆ ಹೃದಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಇದ್ದರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ...

ಅಲೆ ಬಂದು ಗುದ್ದಿದರೂ,
ನಸುವಾಗಿ ಚುಂಬಿಸಿದರೂ
ಬಂಡೆಗದರ ಪಾಶವಿಲ್ಲ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೂ ಸ್ಪಂದನೆಯಿಲ್ಲ
ಪಾಶಾಣ ಕರಗುವುದಿಲ್ಲ, ಕದಲುವುದೂ ಸಲ್ಲ
ಗಾಢ ಮೌನ, ಕಪ್ಪು ವದನ
ಚಾಚಿದ ದೇಹದ ಭಾವವೇ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ,
ಅಸಲಿಗೆ ಹೃದಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಇದ್ದರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ...


ಇಂದು, ನಾಳೆ ಮತ್ತೈದು ವರ್ಷದ ಬಳಿಕ
ಎಂದು ಹೋದರೂ ಬಂಡೆಯದ್ದದೇ ಭಂಗಿ
ಭಾವರಹಿತ ಕಲ್ಲುಗುಂಡು,
ನೀರಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಕರಗದ ಹಠವಾದಿ
ವಿಧಿಯ ಕಂಡು ಜಡಗಟ್ಟಿದ ಆತ್ಮ
ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೆ, ನೋಡದ ಹಾಗೆ...
ಅಸಲಿಗೆ ಹೃದಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಇದ್ದರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ

-KM

Thursday, November 16, 2017

ತೋಚಿದ್ದು... ಗೀಚಿದ್ದು 2

ಕಾಣುವುದಕ್ಕಿಂತ ನೋಡುವುದೇ ವೇದ್ಯವಾಗುವುದು...


ಮಳೆ ನಿಂತ ಬಳಿಕವೂ ಮರಗಳಿಂದ, ಮನೆಯ ಛಾವಣಿಯಿಂದ ಹನಿ ನೀರು ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ನೀರು ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮಳೆ ನಿಂತ ಬಳಿಕವೂ ನಸು ಛಳಿಯ ಗಾಳಿ ಸುಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನೆನೆದ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ, ಗುಡ್ಡದಿಂದ ಇಳಿದು ಬರುವ ಮಳೆ ನೀರಿನ ಧಾರೆ, ಗಾಳಿಗೆ ಬಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮರದ ಆಸರೆ ಪಡೆದ ಅಡಕೆ ಮರಗಳು, ನೆಲನೋಟಕವಾದ ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳು... ಎಷ್ಟೊಂದು ಕುರುಹುಗಳು ಮಳೆ ಬಂದದ್ದಕ್ಕೆ...

ಆದರೆ ಮಳೆಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲದ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುವ ಹನಿಗಳೂ ಮನಸ್ಸು ಕೆದಕುವ ಪೆಟ್ಟಿನ ಹಾಗೆ ಭಾಸವಾದೀತು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ, ನಿಶ್ಯಬ್ಧವನ್ನು ಬೇಧಿಸಿ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ನಿನಾದದ ಸದ್ದು ಕೂಡಾ ಖುಷಿ ಕೊಡಲಾರದು... ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವಷ್ಟು ಸುಕೋಮಲವಾಗಿರಲಾರದು.

ಹೌದಲ್ಲ
ಒಂದೇ ಸನ್ನಿವೇಶ, ಒಂದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಅಲ್ಲೊಂದು ಬಿಂಬ ಮೂಡಿಸಲು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೂ, ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೂ ಸನ್ನಿವೇಶ ಗ್ರಹಿಕೆಯಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ಮೂಡನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಫುಲ್ಲವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೂ, ಆಹ್ಲಾದಕತೆಯನ್ನೂ, ಚೈತನ್ಯವನ್ನೂ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ...

ಮನಸ್ಸು ವ್ಯಗ್ರವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಶಾಂತವಾಗಿದ್ದರೆ, ನೊಂದಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಸಂದರ್ಭ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಡಬಹುದು. ಮಳೆ ತಂದ ಅವಾಂತರಗಳೇ ಎದ್ದು ತೋರಬಹುದು, ಅಯ್ಯೋ ಮಳೆ ಬಂತಲ್ಲಾ ಎಂದನ್ನಿಸಬಹುದು...

ಪ್ರಕೃತಿ, ಸೃಷ್ಟಿಗಳೆಲ್ಲ ಅವು ಶಾಶ್ವತ. ಅವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಮನುಷ್ಯ, ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಚಂಚಲ ಹಾಗೂ ಕ್ಷಣಿಕ.

......


ಅವರವರ ನಿಲ್ದಾಣದ ತನಕ..






ದೂರದ ದಾರಿಯ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ಟಿಕೆಟು ಖರೀದಿಸಿ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತೀರಿ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೋ, ಎದುರಿನಲ್ಲಿಯೋ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವವರು ಯಾರೆಂದು ಸರ್ವೇ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಜಾತಕ ನೋಡಿ, ವಾಸ್ತು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಯಾರೂ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯವಿಲ್ಲ...
ಒಂದಷ್ಟು ಬೇಕಾದ ಸೀಟಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. ನಂತರರ ಅವರವ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪ್ರಯಾಣಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅವರವರ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೋ, ಎದುರಿನಲ್ಲೋ ಕುಳಿತ ಪ್ರಯಾಣಿಕನ ವರ್ತನೆ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ... ಅಯ್ಯಾ ನೀನು ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದೀ, ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನನ್ನ ಜೊತೆಗೇ ಪ್ರಯಾಣಿಸು ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ... ಇಲ್ಲ ತಾನೆ. ಅಥವಾ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕನ ವರ್ತನೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೆ... ರೀ ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವ ನನಗೆ ಹಿಡಿಸಿಲ್ಲ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇಳಿಯಿರಿ ಎಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ...

ಇಲ್ಲ ತಾನೆ?
ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸೋ,ರೈಲೋ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಹಾಗೆ ನಾವೂ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು. ಯಾರು ಎಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ ಎಲ್ಲಿ ಇಳಿಯಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವವರು ನಾವಲ್ಲ. ಅದು ಅವರವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಯಾಣಿವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವವನು ಎಲ್ಲಿಯೋ ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗಿರುವವರು ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಂದ ಇರುವುದು, ಇಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲದೆ ಅವರವರ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿ ಬೀಳ್ಕೊಡುವುದೇ ಇರುವ ಆಯ್ಕೆಗಳು. ಎಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬೇರೆ ಆಯ್ಕೆಗಳೇ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಗೆ ಮೊರೆ ಹೋಗದೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಗಳೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಬಾಕಿ ಉಳಿದ ಪ್ರಯಾಣ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಸಹನೀಯವಾಗಿ ಕಾಡಬಹುದು. ನೋಡುಗರಿಗೆ ನಿಷ್ಠುರತೆಯಂತೆ ಕಂಡರೂ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತಲುಪಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಯೋ ಅಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಲುಪಲೇಬೇಕು. ಯಾರು ಎಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರೇನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ಎಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣದ ಗುರಿ ಬದಲಾಗಲಾರದು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಯಾರ್ಯಾರು ನಮ್ಮ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರಾಗಿ ಬರಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಹಕ್ಕೂ ನಮಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾಗಿ ಯಾರು ಎಷ್ಟುಸಮಯ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ್ದಾರೋ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅವರ ಜೊತೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಂದ ಇರಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡಬೇಕಲ್ಲವೇ... ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಅನುಕೂಲನಾಗಿದ್ದರೆ ಖುಷಿ ಪಡಬೇಕಲ್ಲವೇ... ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟವರು ತಾಣ ಬಂದಾಗ ಇಳಿದು ಹೋದರೆಂದು ಖಿನ್ನರಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ...
ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೂ ನನ್ನ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕನ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೂ ಹೊಂದಣಿಕೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಜಗಳ ಕಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ...
ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.... ಒಟ್ಟೂ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಒಟ್ಟಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚೂ ಆಗದೆ, ಕಡಿಮೆಯೂ ಆಗದ ಹಾಗೆ ಅವರವರ ನಿಲ್ದಾಮದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ, ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ... ತೀರಾ ಆಕಸ್ಮಿಕವೆಂಬಂಥ ಭೇಟಿ, ಅಗಲುವಿಕೆ ಅಷ್ಟೇ...
ಅಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಭಾವುಕತೆಗೂ ಅತಿಯಾದ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯೂ ಸಹಜವಾದರೂ ಅದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಾದರೇನು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ದೂರದಿಂದ ಹೊತ್ತು ತರುವ ಬಸ್ಸೋ, ರೈಲು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪದವನ್ನೂ ಹೇಳದೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ನಿಲ್ದಾಣದತ್ತ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ನಾವು ಖರೀದಿಸಿದ ಟಿಕೆಟು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಹಿಂದಿನ ಲೈಟು ಮಾತ್ರ.

ಪ್ರಯಾಣವೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಫಿಲಾಸಫಿ ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಅಲ್ವೇ...

................................



ಹಾಯಿ ದೋಣಿಯ ಹಾಗೆ...



ಸಮುದ್ರದ ನಡುವೆಯೊಂದು ಹಾಯಿ ದೋಣಿ...
ಅಂಬಿಗನಿಲ್ಲ, ಮೋಟಾರು ಅಳವಡಿಸಿಲ್ಲ, ಗಾಳಿ ಬಂದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಸಾಗಲೇಬೇಕು ದೋಣಿ.
ದೋಣಿ ಸಾಗಿ ದಡವನ್ನೂ ಸೇರಬಹುದು, ಜಾಸ್ತಿ ಗಾಳಿ ಬಂದು ಮಗುಚಿದರೆ ಮುಳುಗಲೂ ಬಹುದು.
ನಿರ್ಜನ ಕಡಲಿನ ನಡುವೆ ಮುಳುಗಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದರೂ ಎಲ್ಲಿದೆ?
ಮುಳುಗಿದರೆ, ದೋಣಿಯೊಳಗಿರುವವರು ಮುಳುಗಲೇಬೇಕು ತಾನೆ...?
ಜೀವಿಯೊಂದರ ಬದುಕು ಪೂರ್ವನಿಗದಿತ ಅಂತಾದರೆ ಬಹುಷಃ ಆ ಹಾಯಿದೋಣಿಯೊಳಗಿರುವವರಿಗೂ ಒಂದು ಆಯುಷ್ಯ ಅಂತ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ವ? 
ತಾನೆಷ್ಟೇ ಹೊಯ್ದಾಡಿದರೂ ಬದುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ನಿಗದಿತ ಅವಧಿಯ ತನಕ ಪೇಚಾಡುವುದು ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ... ಮುಳುಗಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಸುಳಿಯೂ ದೋಣಿಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಬಲ್ಲದು. ಇಲ್ಲವಾದರಲ್ಲಿ, ಊಹೆಗೂ ಸಿಲುಕದ ಜಲರಾಶಿಯೊಳಗೆ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಹಾಯಿ ದೋಣಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಬಚಾವಾಗುತ್ತೇನೆಂಬ ಪ್ರಯತ್ನ ಹುಚ್ಚಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?
ಸಮುದ್ರದ ತಟ ಚಂದ, ಅಲೆಗಳ ಹೊಯ್ದಾಟ ಚಂದ, ಮುಳುಗುವ ಸೂರ್ಯ ಚೆಂದ, ಮರಳ ರಾಶಿ ಮೇಲೆ ಬರಿಗಾಲಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು ಚೆಂದ. ಹೌದಲ್ಲ? ಆದರೆ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಚೆಂದವಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಆ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮನ:ಸ್ಥಿತಿ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತದೆಯೇ...
ಎಂತಹ ಸೌಂದರ್ಯ ರಾಶಿಯಾದರೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಇಬ್ಬಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಸಹಾಯಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದೋ, ಏನೂ ಅಲ್ಲದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದೋ ಸಹಜವೋ ಏನೋ...!
 
ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ, ಕಾಲಿಗೆ ಕಚಗುಳಿ ಇಡುವ ಇಬ್ಬನಿ, ಜಾಜಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಪರಿಮಳ, ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಉದಿಯಿಸುವ ಚಂದಿರ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಡಬೇಕಾದರೆ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿರಬೇಕು, ಹಾಯಿ ದೋಣಿಯ ಹೊಯ್ದಾಟದ ಉದ್ವೇಗದಲ್ಲಿ ಅವು ಕಾಣಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ... ಕಂಡರೂ ಕಚಗುಳಿ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ...ಮತ್ತೆ ಮಧುರ ನೆನಪುಗಳಾಗಿ ಕಾಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ...
 
ದಟ್ಟ ನೀರಿನ ನಡುವೆ ಪೇಚಾಡುವ ದೋಣಿಯನ್ನು ದಡದಿಂದ ನೋಡಬಲ್ಲವರು ನೂರಾರು ಮಂದಿಯಿದ್ದರೂ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಾರೇ ವಿನಃ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ದೋಣಿಯ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಲಾರರಲ್ಲವೇ? ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ದೋಣಿ ಮುಳುಗಿದ ಸುದ್ದಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಉಳಿಯಬಹುದೇ...?
 
ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟುಗಳು ರಕ್ಷಿಸುವ ಜ್ಞಾಪಕಕೋಶ ಇದ್ದರೂ, ಗಂಟೆಗೆ ನೂರು ಗಟ್ಟಲೆ ಸಂದೇಶಗಳು ಬಂದು ಬಿದ್ದರೂ... ಕೂತಲ್ಲಿ, ನಿಂತಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕರೆಗಳು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಲ್ಲಿ, ದಡ ಕಾಣದ ಹೊಯ್ದಾಟದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂಟಿಗಳೇ...
ಹೋಗುವಾಗಲೂ, ಬರುವಾಗಲೂ...

Wednesday, November 15, 2017

ತೋಚಿದ್ದು... ಗೀಚಿದ್ದು 1




ಒಂದಷ್ಟು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬೇಕೆಂದು ಮೂಡಿದ್ದೋ, ಆವರಿಸಿದ್ದೋ...
ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತಗಳಾದಾಗ ಭಾವಶೂನ್ಯ
ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಗುಣ.
ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಜಾರಿಯಾದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಹಿಂದಿನ ಗಟ್ಟಿನತನ ಕರಗಿ ಶಿಥಿಲಗಾವುದೇ ಬಹುಷಹ ಇದಕ್ಕೆಕಾರಣ.
ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು, ಬೌದ್ಧಿಕ ಬರಹಗಳು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿಯೋ, ಓದಿಯೋ, ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ನಿತ್ಯಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅಂಶಗಳೇ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಸಿವು, ಬಾಯಾರಿಕೆಯ ಥರಹವೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಮೂಡಿಯೇ ಮೂಡುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮ ಕುರಿತು ನಾವು ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದೇ ಹೊರತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರು ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಾನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಂತೆ, ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ ಬದುಕಬೇಕು, ಆಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದು ಅಸಹಜವೇ ಸರಿ. ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಮಿತಿ ನಮ್ಮ ಮಿತಿಯೊಳಗೆ, ನಮ್ಮೊಳಗೊಂದು ಬದಲಾವಣೆ ತರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದರೆ ಉತ್ತಮ. ಅದರಾಚೆಗಿನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳು, ಅವರ ನಡೆ ನುಡಿ, ಅವರ ಅಭಿರುಚಿಗಳು ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೇ ಆಗಲಿ, ಬಂಧುಗಳೇ ಆಗಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸುವವರು, ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವವರು ನೀವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ಒಳಿತು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ರುವಗಳೂ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗುತ್ತವೆ ಯಾಕಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೋ ಕಾಮನ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿರುತ್ತದೆ ಹೊರತು ಅವರಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಆಗದ ವಿಚಾರಗಳು ಅವರ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಾಮನ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಬಿಟ್ಟು ಇತರ ಅಂಶಗಳಲ್ಲೂ ಅವರ ಚಿಂತನೆ ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಬೇಕು, ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕು, ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಶುದ್ಧ ಸ್ವಾರ್ಥವೇ ಹೊರತು ವೈಚಾರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಂತೂ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಮೌನವಾಗಿರಬೇಕೆ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನೋ ಮಾಡದಿರುವುದು ಕ್ಷೇಮ.

............


ಒಂದು ದಿನ ಆಫ್ ಲೈನ್ ಇದ್ದು ನೋಡಿ
ಭೂಮಿಯೇನೂ ಅಡಿಮೇಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಮೆಸೇಜುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇನೂ ಇಲ್ಲ.
ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ರಜೆಯ ದಿನವಾದರೂ ಆಫ್ ಲೈನ್ ಹೋಗಿ ನೋಡಿ. ವಾಟ್ಸಪ್ಪೋ, ಫೇಸುಬುಕ್ಕೋ ಇವಕೆಲ್ಲಾ ಏಕಾಏಕಿ ಬಂದು ರಾಶಿ ಬೀಳುವ ಮೆಸೇಜುಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿಿ ನೋಡಿ ಉತ್ತರಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ದಿನ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲೇ ಮೊಬೈಲು ಹಿಡಿದು ಕೂರುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮಯವನ್ನು ಬೇರೆ ಉಪಯುಕ್ತ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಳಸಬಹುದು.
ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆಂಬ ಮುಜುಗರ ಬಿಟ್ಟು ತುಸು ಏಕಾಂತದ ಖುಷಿ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೂರುವ ಬದಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವ ಇನ್ನಾನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು.
ಆನ್ ಲೈನ್ ಇಲ್ಲದ ತಕ್ಷಣ ದೊಡ್ಡದೇನೋ ಸಂಭವಿಸುವತ್ತದೆ ಎಂಬಂಥ ಅವ್ಯಕ್ತ ಆತಂಕ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ.

..............

ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಬಂದಾಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು
ಅವರವರಿಗೆ ಅವರವ ಅನಿಸಿಕೆ ಹೇಳುವ ಹಕ್ಕಿದೆ.
ಆದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆಣಕುವ ಅಥವಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ (ಸಮಾಜಘಾತುಕವಲ್ಲದ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ) ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸಮಸ್ಯೆ ಶುರುವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ.
ನಾನು ನಂಬುವ ವಿಚಾರ ಸತ್ಯ, ಪಕ್ಕದವನ ನಂಬಿಕೆ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬ ಖಚಿತ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಸಾದ್ಯಂತ ಹೇರಲು ಹೊರಟಾಗ ಆಗುವ ಎಡವಟ್ಟು. ಅದೇ ರೀತಿ ಪಕ್ಕದವನ ಅನಿಸಿಕೆ ಅವನ ನಂಬಿಕೆ. ಅದನ್ನು ಆತ ನಂಬಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೇನು ಕಷ್ಟ. ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಬಿಡಿ. ಅದರಿಂದ ನಿಮಗೇನೂ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಕಷ್ಟವೂ ಇಲ್ಲ. ಆತನ ನಂಬಿಕೆ ಸುಳ್ಳಾದರೆ ಅದರಿಂದ ಕಷ್ಟವಾಗುವುದು ಅವನಿಗೇ ತಾನೆ. ನೀವ್ಯಾಕೆ ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತೀರಿ.
ಇದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನಮಗೇ ಏಟು ಬಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಎಗರಿ ಬೀಳುವುದು, ಹಾರಾಡುವುದರಿಂದಲೇ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಶುರುವಾಗುವುದು.
ಅಂದ ಹಾಗೆ ಇಂತಹ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಅವಾಚ್ಯ ಪದ ಬಳಕೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆಯೇಹೊರತು ತಾರ್ಕಿಕ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ...


Tuesday, November 14, 2017

ದೂರದ ಬೆಟ್ಟ...



ದೂರದಲ್ಲೊಂದು ಬೆಟ್ಟದ ಶ್ರೇಣಿ... ಮಸುಕು ಮಸುಕು ಶಿಖರ, ನೀಲಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಹಸಿರು ಮರಗಳ ಸಾಲು, ಕಾಲಿಡಲೂ ಜಾಗವಿರಲಾರದೆಂಬ ಭಾಸ, ಪುಟ್ಟ ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಂತಿಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಜಲಪಾತದ ಬಿಂಬ, ಮುಗಿಲು ಚುಂಬಿಸುವಷ್ಟು ಎತ್ತರವಿರಬಹುದೆಂಬ ಅಚ್ಚರಿ... ಬಹುಷಹ ಆ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ವರೆಗೆ ನಡೆದು ಹೋಗಲು ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂಬ ಸ್ವನಿರ್ಣಯ ನಾವಿದ್ದಲ್ಲೇ ಮಾಡೋಣ ಎನಿಸಬಹುದು...
ಅಸಲಿಗೆ ದೂರದಿಂದ ಕಂಡ ಬೆಟ್ಟದ ಬಳಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಹೋದರೆ, ನಡೆದು ನೋಡಿದರೆ, ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಸಂಯಮ ಇದ್ದರೆ, ಆ ಬೆಟ್ಟ ದೂರಕ್ಕೆ ಗೋಚರವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆಯೇ...?


ಇರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಬಿಲ್ ಕುಲ್ ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒತ್ತೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲದೆ ವಿರಳವಾಗಿರುವ ಮರಗಳ ಸಮೂಹವೂ ದೂರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ದಟ್ಟಾರಣ್ಯದ ಹಾಗೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತದೆ, ಬೆಳ್ಳಿ ತಂತಿಯ ಹಾಗಿ ನಿಶ್ಯಬ್ಧವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನೀರನ ಧಾರೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಸದ್ದಿನಿಂದ ಧುಮುಕುವ ಜಲಪಾತವಾಗಿರಲೂ ಬಹುದು, ಮರಗಳ ನಡುವೆ, ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲುಗಳಿದ್ದು ಮನುಷ್ಯರು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಡೆದಾಡುವಷ್ಟು ಕಾಲು ದಾರಿಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೂ ವಿಶೇಷವೇನೆಂದರೆ, ಪ್ರಪಂಚದ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟವೆಂದು ನಾವಂದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಆ ಶಿಖರದ ತುದಿ ತಲುಪಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಎತ್ತರದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶಿಖರಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಮರಳು ಮಾಡುತ್ತವೆ... ಅಲ್ವೇ..?

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು, ನಮ್ಮ ಯೋಚನೆಯ ಸೀಮಿತ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಊಹೆಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸಿದ್ದು ಸೇರಿಸಿ ಒಂದು ಚಿತ್ರಣ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತದೆಯಲ್ವ ಅದುವೆ ನಿಜವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಬೆಟ್ಟವೇ ಇರಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಇರಲಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ಅವರನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ನಮ್ಮದೇ ಚಿತ್ರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಧಾರರಹಿತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸೇರಿ ಒಂದು ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಮಾದರಿಯ ನಿಲುವು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ನೆಲೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ದೂರದಿಂದ ಬೆಟ್ಟವನ್ನಾಗಲೀ, ಬೆಟ್ಟದಂತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಲೀ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಿತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಮೌನವಾಗಿ ನಮಗೆ ಅವರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ...
ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದು ದಿನ ಬೆಟ್ಟದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗಲೇ ತಿಳಿಯುವುದು. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದಿಂದ ಕಂಡ ಬೆಟ್ಟ ಅದಿರುವುದು ಹಾಗಲ್ಲ, ವಾಸ್ತವ ಬೇರೆ ಅಂತ.

ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ನಮ್ಮ ನಿಲುವು ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಅವರು ಆತ್ಮೀಯರಾದಾಗ ನಿಲುವು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯರಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ನಿಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೂ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅವರಿರುವ ರೀತಿಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು.

ಪರಮ ದುರಹಂಕಾರಿಯಂತೆ ಕಾಣುವಾತ ಪರಮ ಸಾತ್ವಿಕನಿರಬಹುದು, ನಗುಮುಖದ ಅರಸರಂತೆ ಓಡಾಡುವರು ಅತ್ಯಂತ ಮುಂಗೋಪಿಗಳಿರಬಹುದು, ಅತಿ ವಿನಯ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರ ಬರುವವರು ಪರಮ ಚಾಲಾಕಿಗಳಿರಬಹುದು. ಯಾರೊಡನೆಯೂ ಬೆರೆಯದೆ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಮೌನಿಗಳಾಗಿರುವವರು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ನೇಹಪರರಾಗಿ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವವರಾಗಿರಬಹುದು. ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಮೌನ ಆವರಿಸಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದಾಗಲಷ್ಟೇ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯಬಹುದು.

ಮನಸ್ಸಿನಾಳದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ, ದ್ವೇಷ, ತಿರಸ್ಕಾರಗಳ ಮಾಪನವನ್ನು, ಅದು ಶೇಖರವಾಗಿರಲು ಕಾರಣವನ್ನು, ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ವರ್ಷಗಟಲ್ಲೇ ದೂರದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಯಂತ್ರಗಳು ಇನ್ನೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವೆ ವಿನಾ ಕಾರಣದ ಅಪ್ರಚೋದಿತ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಬಿಗಿದುಟಿ, ಗಂಭೀರ ವದನ, ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಉಡುಪು, ಶೂನ್ಯದತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ, ನತಮಸ್ತಕರಾಗಿ ನಡೆಯೋದು, ಭೇಟಿಯಾದರೂ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತನಾಡದೇ ಇರುವುದು, ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳದಿರುವುದು, ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿರಲು ಬಯಸೋದು...
ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಕಾರಣಗಳಿರುತ್ತವೆ ಅಲ್ಲವೇ...? ವಿನಾ ಕಾರಣ ಯಾರೂ ಹಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಪರಿಚಯ ಆದವರನ್ನೇ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲಿನ ಸಾಮಿಪ್ಯವೇ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅವರಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ತನಕ.


ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ... ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ಇರುವ ಅಭಿಮಾನ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಅವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ. ಅವರ ಕುರಿತಾಗಿ ನಮಗಿರುವ ಅಭಿಮಾನ, ಆರಾಧನೆ, ಅವರೊಬ್ಬ ಮಹೋನ್ನತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಹುಸಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಅವರ ಪರಿಚಯವಾಗಿ, ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಿಜ ದರ್ಶನವಾದ ನಂತರ ಹೊರಟು ಹೋಗುವುದಿದೆ.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುವ ನಗು, ಉಡುಪು, ನಡೆನುಡಿ, ಅವರಿವರು ಹೇಳಿವುದು ಮಾತ್ರ ಪೂರ್ಣ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳೇನೂ ಎಕ್ಸರೇ ಪಟಲಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ನೈಜತೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಾದರೆ ಸಾಮಿಪ್ಯ ಬೇಕು, ಮತ್ತು ಕೆಲವು ನಿದರ್ಶನಗಳು ಸಿಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೇ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದು.... ದೂರದಿಂದ ಕಾಣುವಾಗ, ಗೌರವಿಸುವಾಗ ಇರುವ ಗೌರವ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ.

ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ವಿರುದ್ಧಾರ್ಥಕವಾಗಿಯೂ ಬಳಸಬಹುದು.
ದೂರದಿಂದ ಕಾಣುವಾಗ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವೇ ಆಗದವರು ಹತ್ತಿರದವರಾದಾಗ ಅವರೊಳಗಿರಬಹುದಾದ ಮಾನವೀಯ ಅಂಶಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆಯಬಹುದು. ಅವರು ಆಪ್ತರಾಗಬಹುದು. ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ಹಾಗಿರಲು ಯಾಕೆ ಕಾರಣ ಎಂಬುದೂ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಸಿಗಬಹುದು...


ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾಣುವ ಕಣ್ಣು, ಅದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಬಲ್ಲ ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆ, ವಿವೇಚನೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಬೇಕು ಅಲ್ವೇ....

Saturday, November 11, 2017

ಹೊಸದೊಂದು ಯಕ್ಷಋತುವಿನೊಂದಿಗೆ...




ಮತ್ತೊಂದು ಯಕ್ಷಋತು ಶುರುವಾಗಿದೆ.
ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ, ಸಭಾಂಗಣಗಳಲ್ಲಿ, ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಟಗಳನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪತ್ತನಾಜೆ ವರೆಗೆ ಮೇಳಗಳ ಬ್ಯಾನರುಗಳಲ್ಲಿ ಬಯಲಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಆಸ್ವಾದಿಸಬಹುದು. ಮೇಳಗಳೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಎಡಿಟ್ ಆಗಿ, ಪರಿಷ್ಕೃತಗಳಾಗಿ, ರಿನೇಮ್ ಹೊಂದಿ, ಕೂಡಿಸುವಿಕೆ, ಕಳೆಯುವಿಗೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದು ಸಜ್ಜಾಗಿವೆ. ಟೆಂಟು ಮೇಳಗಳು, ಹರಿಕೆ ಮೇಳಗಳ ಚೆಂಡೆಯ ಪೆಟ್ಟಿನ ಸದ್ದು ಝೇಂಕರಿಸಲು ಶುರುವಾಗಿ ವಾರವೇ ಕಳೆಯಿತು.


ಯಾಕೋ ಈ ಬಾರಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿದೆ. ಬಯಲಾಟಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಬೇಡಿಕೆಗಳು, ಕಲಾವಿದರ ಆಯ್ಕೆ ಗೊಂದಲಗಳು, ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಾದ ಎಡವಟ್ಟುಗಳು, ರಂಗದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಕಲಾವಿದರು, ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಗಲಿದ ಹಿರಿಯರು...
ಹೀಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸುದ್ದಿಗಳು ಈ ಬಾರಿ ಹೆಚ್ಚೇ ಸದ್ದು ಮಾಡಿವೆ...
ಹಳೆ ಬೇರು, ಹೊಸ ಚಿಗುರುಗಳ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ 2017 18ನೇ ಸಾಲಿನ ಯಕ್ಷಗಾನ ತಿರುಗಾಟ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ.



ಈಗ ಪರಿಷ್ಕೃತ ಮೊಬೈಲುಗಳು ಯಕ್ಷಪ್ರೇಮಿಗಳ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲೂ ಇವೆ, 4ಜಿ ನೆಟ್ ವರ್ಕು, ಬಲಿಷ್ಠ ಬ್ಯಾಟರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳೂ ಇವೆ. ಎಲ್ಲೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಆಟವೂ ಈಗ ಮೊಬೈಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು. ಆಟಕ್ಕೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹೋಗಲು ಅವಕಾಶವಿರುವ ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಗಳು, ಎಲ್ಲಿಯೋ ಕುಳಿತು ವಾಟ್ಸಪು ಗ್ರೂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಆಟಗಳ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಬರಿದೇ ಮರುಗುವವರು, ಲೈಕು ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾಗುವವರು, ನೋಡಿಯೂ ಮಾತನಾಡದವರು ಈಗ ಮೈಕೊಡವಿ ಎದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವ ಮೇಳಕ್ಕೆ ಯಾರಂತೆ, ಭಾಗವತರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರಂತೆ, ಕಾಲಮಿತಿಯಾ... ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಚರ್ಚೆಗಳು ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಟಿ.ವಿ.ಗಳು, ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು, ವಾಟ್ಸಪ್ಪುಗಳು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಬೊಬ್ಬೆ ನಡುವೆಯೂ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮೇಳಗಳಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದರ ಬದಲಾವಣೆ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಬಹುಷಹ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಬದಲಾದರೂ ಯಕ್ಷಗಾನ ಅವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಹೊರತು ಅದರಿಂದ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಲು ಹೋದರೆ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ಜನಪ್ರಿಯವಾದಂತೆ ಕಲಾವಿದ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಸಂಬಂಧ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಆಟಪ್ರಿಯರೆಲ್ಲಾ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಒಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಯುವಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ರಂಗದಲ್ಲಿ ಸರಿ ಕಾಣದ್ದನ್ನು ಸೆರೆ ಹಿಡಿದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಿಗೆ ಹರಿಯಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ....
ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಯುಗ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೆಲ್ಲಾ ಫೋಟೊಗ್ರಾಫರುಗಳು, ರಂಗದಲ್ಲಿ ಕಂಡದನ್ನು ಆಗಿಂದಾಗ್ಗೆ ಸೆರೆ ಹಿಡಿದು ಆಟಕ್ಕೆ ಬಾರದವರಿಗೆ ತೋರಿಸುವ ಹಪಹಪಿಕೆ ಉಳ್ಳವರು.


ಯಕ್ಷಗಾನವೇ ಇರಲಿ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟೇ ಇರಲಿ... ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಹಂಚಿ ಅಧರ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುವುದು ಅದರ ಗೀಳು (ಅಭಿಮಾನ) ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಇಷ್ಟದ ವಿಚಾರವೇ ಸರಿ. ಇದೇ ಫಾರ್ಮುಲಾ ಬಳಸಿಯೇ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪುಗಳು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವುದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಹೊಸ ಕಲಾವಿದರು, ಹೊಸ ಮೇಳಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಾಹಿತಿ ವಿನಿಮಯ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗದವರನ್ನೂ ಹೋಗಿಸುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ...

ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ಸೂಟೆ ಹಿಡಿದು ಕಾಡುವ ಚಳಿ ನಡುವೆ ಶಾಲು ಹೊದ್ದು ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ಈಗ ಅಪರೂಪ. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಶುರುವಾಗುವ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮಂದಿ ರಾತ್ರಿ 11, 12ರ ವೇಳೆಗೆ ಆಟ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆ ತಲುಪಿ ಮಲಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲಮಿತಿಯ ಮಹಿಮೆ. ಆಟವೆಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಚೆಂಡೆ ಪೆಟ್ಟಿನ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ದಿಕ್ಕು ಗುರುತಿಸಿ ಅಲೆಯಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೇಯವಿಲ್ಲ. ವಾಟ್ಸಪು ಗ್ರೂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಲಭ್ಯ.
ಮುಂಜಾನೆ ಅಲರಾಂ ಇಟ್ಟು ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ವರ್ಗವೇ ಬೇರೆ. ಇಷ್ಟದ ಭಾಗವತ, ಇಷ್ಟದ ಕಲಾವಿದ, ಇಷ್ಟದ ಮೇಳ, ಇಷ್ಟದ ಪ್ರಸಂಗಗಳ ಕೆಟಗರಿ ಮಾಡಿ ಬೇಕು ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಲ್ಲವರು ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಗಳು...ಹೋಗಲಾಗದವರು ಕೂತದಲ್ಲಿಯೇ ಆಟದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಕಾರಣ ಅವರೂ ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಗಳು...ಅಲ್ವೇ...

ಈ ಋತುವಿನಲ್ಲೂ ಆಟಗಳು ವಿಜೃಂಭಿಸಲಿ, ಒಳ್ಳೆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸುದ್ದಿಯಾಗಲಿ... ನಭೂತೋ ಎಂಬಂತೆ ಮೆರೆಯಲಿ...
ಯಕ್ಷಗಾನಂ ಗೆಲ್ಗೆ.

-ಕೆಎಂ, (ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ, ಯಕ್ಷಕೂಟ, ವಾಟ್ಸಪ್ ಬಳಗ).




Friday, November 10, 2017

ಕಾಲಮಿತಿಯ ಖುಷಿ!

 
ಅಲ್ಪಕಾಲದ ವಿರಾಮಲ್ಲೊಂದು
ಖುಷಿಯೆಂಬೋ ಪಾತರಗಿತ್ತಿ
ಏಕಾಏಕಿ ಸನಿಹ ಬಂದು
ನಕ್ಕು ಮಾತನಾಡಿ
ಯೋಗ ಕ್ಷೇಮ ಕೇಳಿ
ಸುಗಂಧ ಹರಡಿ ಕನಸು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಮನಸು ಅರಳಿಸಿದ ಜಾದೂ


ಕೆಲಕಾಲ ಇಹ ಮರೆಸಿ
ಮತ್ತೆ ಬಣ್ಣಗಳ ತೋರಿ
ಶುಭ್ರ ಬೆಳಕು ಹರವಿ
ಶಾಂತತೆಯ ಪ್ರಭಾವಳಿ ಬಿಡಿಸಿ
ಇಳಿದನಿಯ ಮಾತಲ್ಲೇ ಮೈದಡವಿ
ಸಂತೈಸಿ, ಪುಟ್ಟ ಹಾರಾಟದಲ್ಲೇ
ಸಮಯವ ಕಿರಿದು ಮಾಡಿದ ಅಚ್ಚರಿ

ದೀರ್ಘ ಕದನದ ನಡುವೆ
ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಆಹ್ಲಾದಕತೆಯ ಮಿಂಚು
ಕೆಲಕಾಲ ಚೆಂದದ ಚಿತ್ರ
ಸ್ಫೂರ್ತಿಗೊಂದು ತಂಗಾಳಿ ಸುರಿಸಿ
ಸಾಂತ್ವನವ ಬೆರೆಸಿ
ನೋವ ಮರೆಸಿ
ಹರಸುವ ಅಲ್ಪವಿರಾಮದ ಸಾಂಗತ್ಯ


ಹೊತ್ತು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ
ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ...
ಪಾತರಗಿತ್ತಿಯೂ ಹೊರತಲ್ಲ,
ದೂರದಿಂದ ಕರೆತಂದ ಬಸ್ಸು
ತಂಗುದಾಣ ಬಂದಾಗ ನಿರ್ಭಾವುಕವಾಗಿ
ಇಳಿಸಿ, ಮುಂದುವರಿವ ಹಾಗೆ
ಉಳಿಯುವುದು ಪಯಣದ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ...!

ಕಾಲಮಿತಿಯ ಖುಷಿ!

 
ಅಲ್ಪಕಾಲದ ವಿರಾಮಲ್ಲೊಂದು
ಖುಷಿಯೆಂಬೋ ಪಾತರಗಿತ್ತಿ
ಏಕಾಏಕಿ ಸನಿಹ ಬಂದು
ನಕ್ಕು ಮಾತನಾಡಿ
ಯೋಗ ಕ್ಷೇಮ ಕೇಳಿ
ಸುಗಂಧ ಹರಡಿ ಕನಸು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಮನಸು ಅರಳಿಸಿದ ಜಾದೂ


ಕೆಲಕಾಲ ಇಹ ಮರೆಸಿ
ಮತ್ತೆ ಬಣ್ಣಗಳ ತೋರಿ
ಶುಭ್ರ ಬೆಳಕು ಹರವಿ
ಶಾಂತತೆಯ ಪ್ರಭಾವಳಿ ಬಿಡಿಸಿ
ಇಳಿದನಿಯ ಮಾತಲ್ಲೇ ಮೈದಡವಿ
ಸಂತೈಸಿ, ಪುಟ್ಟ ಹಾರಾಟದಲ್ಲೇ
ಸಮಯವ ಕಿರಿದು ಮಾಡಿದ ಅಚ್ಚರಿ

ದೀರ್ಘ ಕದನದ ನಡುವೆ
ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಆಹ್ಲಾದಕತೆಯ ಮಿಂಚು
ಕೆಲಕಾಲ ಚೆಂದದ ಚಿತ್ರ
ಸ್ಫೂರ್ತಿಗೊಂದು ತಂಗಾಳಿ ಸುರಿಸಿ
ಸಾಂತ್ವನವ ಬೆರೆಸಿ
ನೋವ ಮರೆಸಿ
ಹರಸುವ ಅಲ್ಪವಿರಾಮದ ಸಾಂಗತ್ಯ


ಹೊತ್ತು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ
ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ...
ಪಾತರಗಿತ್ತಿಯೂ ಹೊರತಲ್ಲ,
ದೂರದಿಂದ ಕರೆತಂದ ಬಸ್ಸು
ತಂಗುದಾಣ ಬಂದಾಗ ನಿರ್ಭಾವುಕವಾಗಿ
ಇಳಿಸಿ, ಮುಂದುವರಿವ ಹಾಗೆ
ಉಳಿಯುವುದು ಪಯಣದ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ...!

Sunday, November 5, 2017

ಅಂತರ್ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಮೊಗಸಾಲೆ...




ನಾವು ಮಾತ್ರ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದ್ದು ಜಗತ್ತು ಪಕ್ಷಿನೋಟಕ್ಕೆ ಗೋಚರವಾಗುವ ಜಾಗವಲ್ವ ಬಾಲ್ಕನಿ?
ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಲಾಗದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ, ಆಯಾಮಕ್ಕೆೊಂದು ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಟ್ಟದಾದ ಖಾಸಗಿ ಕಾರ್ನರ್ ಕೂಡಾ ಹೌದಲ್ವ?


ನಾವು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಂಡರೂ ಜಗತ್ತು ನಮಗೆ ಡ್ರೋನ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾದ ಚಿತ್ರದ ಹಾಗೆ ಖುಲ್ಲಂ ಖುಲ್ಲಾ ಕಾಣಿಸೋದು.
ವಠಾರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹಾದು ಹೋಗಿರುವ ರಸ್ತೆ, ಅವರವಸರವಾಗಿ ಹಾದು ಹೋಗುವ ಮಂದಿ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೋ ಸಾಗುವ ನಾಗರಿಕರು... ಕಂಠ ಶೋಷಣೆ ಮಾಡಿ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತರಕಾರಿಗಳು, ಕನಕಾಂಬರ, ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಮತ್ತಿನ್ನೇನ್ನೇನೋ ಮಾರುತ್ತಾ ಬರುವ ಚತುರ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು...
ಹಾಗೆ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಬಾಲ್ಕನಿಯ ನೋಟ ಟಿ.ವಿ.ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಹಾಗೆ. ನೀವೆಷ್ಟೇ ಇಣುಕಿದರೂ ಪರದೆಯ ಹಿಂದಿನದ್ದು, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ್ದು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲೂ ಹಾಗೆ ಅದೊಂದು ಫ್ರೇಮಿನ ಹಾಗೆ. ಆ ಚೌಕಟ್ಟು ಮೀರಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಬಾಲ್ಕನಿಯಿಂದ ಉರುಳಿ ಧರಾಶಾಹಿಗಳಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.


ಎಡದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಓ ಅಷ್ಟು ದೂರ. ಬಲದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಎಟಕುವಷ್ಟು ದೂರ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದರಾಚೆಗೆ ಮಸುಕು ಮಸುಕು ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಕ್ತಾಯವಾದ ಹಾಗೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ. ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಸಾಗುವವರು ಈ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಅಂಚಿನ ವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರಾಚೆಗೆ ಅವರೆತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಇರಬಹುದಷ್ಟೇ ಹೊರತು ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ದೃಷ್ಟಿ ಹೋಗದು. ಇಂತಹ ಸೀಮಿತಗಳು ದೇವರು ಒದಗಿಸಿದ ಸೌಕರ್ಯವೂ ಇರಬಹುದು. ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಲೇ, ಪ್ರತಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಗಲು ಮಾನವ ಮೆದಳುಗೆ ಬಹುಷಹ ಧಾರಣಾ ಶಕ್ತಿ ಸಾಲದು. ಅದಕ್ಕೆ ಚೌಕಟ್ಟು ಮುಗಿಯುವ ತನಕವಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಅವರು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅದರಾಚಿನದ್ದು ಮತ್ತೆ ಚಿಂತನೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಅಷ್ಟೇ. ಹೋಗುವವರೆಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕೂತರೆ, ಚಿಂತಿಸಹೊರಟರೆ ಒಂದೊಂದು ನಡಿಗೆಯ ಹಿಂದಿನ ಕತೆಗಳನ್ನು, ಒಗಟುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ ಕೂರಲು ಆಯುಷ್ಯ ಸಾಕಾಗುವುದೇ...


ಮೇಲೆ ನೋಡಿದರೆ ಆಕಾಶ. ಹಗಲು ಪ್ರಖರ ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖ ಚುಚ್ಚಿದರೆ, ರಾತ್ರಿ ಮೂಡುವ ಚಂದ್ರಮನ ತಂಪು ಸಾಲದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯಹೊರಟರೆ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಕಂಪೋಸಿಶನ್ ಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ ಆಕಾಶ. ಚದುರಿದ ಮೋಡ, ಒಗ್ಗೂಟಿದ ಮೋಡ, ವಿ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಹೆಸರೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ರಂಗೋಲಿ ಬಿಡಿಸುವ ರಾತ್ರಿ ಚುಕ್ಕಿಗಳು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಮೊರೆಯುವ ಸಮುದ್ರದ ಬದಿಯಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಧಾವಿಸಿ ಬರುವ ಮಳೆಯ ಪದರ ಪದರವಾದ ನೇರ ಪ್ರಸಾರ...


ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಸಂಪಿಗೆ ಮರದ ತುದಿಯಿಂದ ದಾಟಿ ಬರುವ ಘಮಘಮ ನಾಸಿಕಕ್ಕೆ ತಾಕಿದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ತಾಜಾ ಭಾವ, ನೈಜತೆಗೊಂದು ಸಾಕ್ಷಿ...
ಅಷ್ಟೊಂದು ಗದ್ದಲ ಸುತ್ತಮುತ್ತವಿದ್ದರೂ ಬಾಲ್ಕನಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಏಕಾಂತದ ಸುಖಕ್ಕೆ ಅರೆನಿಮಿಷವಾದರೂ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳಿಗೆ, ಅಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲೆ ಸತ್ತ ಕನಸುಗಳಿಗೆ, ಮಳೆ ಸಿಂಚನಕ್ಕೆ ಒದ್ದೆಯಾದ ಮುಖದ ತಂಪಿಗೆ, ಅರ್ಧರ್ಧ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಕವನಗಳಿಗೆ, ದಿಗಂತವ ನೋಡುತ್ತಾ ಬಿಟ್ಟ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳಿಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹೋಗುವ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಬರಿದೇ ಮಾಡಿದ ಟಾಟಾಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲುಂಟೇ... ಅಥವಾ ಟೆಂಪರರಿ ಫೈಲ್ ಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲ್ಲಿಗೇ ಡಿಲೀಟ್ ಆಗಿ ಹೋಗುವ ನನಸುಗಳ ಸರಮಾಲೆಯೇ... ಬಾಲ್ಕನಿ ದಾಟಿ ಆಚೆ ಹೋದಾಗ ಕಾಣುವ ಹೊಸ ಲೋಕಕ್ಕೊಂದು ಕನಸಿನ ಚಿತ್ತಾರದ ನೆನಪುಗಳ ಗಾಢ ಅನುಭೂತಿಯ ನೀಡುವ ಪುಟ್ಟ ಸೌಧದ ಹಾಗೆ.