Sunday, June 18, 2017

ಕಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿ!

ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಬಂದು ಪ್ರವಾಹ ಆವರಿಸಿದಾಗ ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಬದುಕು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿದು ಹೋಯಿತೇನೋ ಅಂತ. ಆದರೆ, ಮರುದಿನ ಮಳೆ ತಗ್ಗಿ, ನೆರೆ ಇಳಿದು, ಸೂರ್ಯ ಪುನಃ ನಕ್ಕಾಗ, ಒಂದು ನಿರಾಳತೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಇದುವೇ ಬದುಕಿನ ವೈಚಾರಿಕ ಸತ್ಯ. ಕಷ್ಟ ಎದುರಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಪ್ರಜ್ಞತೆ ಹಾಗೂ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ದಾಟಿಬರುವಂಥ ಆಶಾವಾದ. ಇವೆರಡರ ಸಂತುಲಿತ ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಸ್ಥಿತಿಪ್ರಜ್ಞತೆಯೇ ನಾವು ಆ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗದಂತೆ ಕಾಪಾಡುವುದು!
----------------------
ಬರಬೇಕಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯದಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಅಯ್ಯೋ ಮಳೆ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿಲ್ಲ, ಜನ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಕೆರೆ ಕೊಳ್ಳಗಳು ಬತ್ತಿಹೋಗಿವೆ, ಭೂತಾಯಿಯ ಹಸಿರು ಸೆರಗಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದ ಹಾಗಿದೆ ಅಂತ... ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಸುದ್ದಿಗಳು ಹೇಗಿರುತ್ತವೇ ನೋಡಿ: ದಿಢೀರ್ ಮಳೆಗೆ ಜನತೆ ಕಂಗಾಲು, ಜನಜೀವನ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ, ಜಲಪ್ರವಾಹ, ಜಲಪ್ರಳಯ... ಹೀಗೆಲ್ಲ!
ದೊಡ್ಡದೊಂದು ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಫಲಿತಾಂಶ, ಏರುಪೇರಾದರೆ ಕಾಡುವ ನಿರಾಸೆ, ಹಿನ್ನಡೆ ಹಾಗೂ ಹಿನ್ನಡೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇವಿಷ್ಟರ ನಡುವೆ ದೃಢವಾದ ಒಂದು ಸಮಚಿತ್ತತೆ ಕಾಪಾಡದಿದ್ದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಾಗಲೀ, ಮನಶಾಂತಿಯಾಗಲಿ ಲಭಿಸದು.


ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ನಿರಾಸೆಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಕಾರಣ ಹೌದು. ಹಾಗಂತ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆಶಾವಾದ ರೂಢಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕದಿದ್ದರೆ ಸ್ಥಿತಿಪ್ರಜ್ಞತೆ ಹೊಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆಶಾವಾದ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞತೆ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ಎಲ್‌ಒಸಿ (ಲೈನ್ ಆಫ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್) ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಅದು ಬೋಧಿಸುವಂಥದ್ದೋ, ಓದಿ ತಿಳಿಯುವಂಥದ್ದೋ ಅಲ್ಲ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳೇ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠ! ಅದರ ಅರಿವು ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ.
ಅನಾರೋಗ್ಯ ಕಾಡಿದೆ, ವೈದ್ಯರು ನಿಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಾರಲು ಒಂದು ವಾರ ಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಆ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಹಿರಂಗವಾಗುವ ತನಕ ವೈದ್ಯರ ವರದಿ ಬರುವವರೆಗಿನ ತೊಳಲಾಟ, ಏನೇನೋ ಕೆಟ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಗಳು, ಅಧೀರತೆಯ ಭಾವ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡೀತು. ಫಲಿತಾಂಶ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಇರಬಹುದು, ಋಣಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಋಣಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೇ ಬಂದರೆ ಎಂಬ ಆತಂಕ... ನಾನು ಸೋಲಿನ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತೇನೆಯೇ? ಮತ್ತೆ ಮೇಲೇಳಲಾರದಷ್ಟು ಕುಸಿಯಬಹುದೇ ಎಂಬ ಖಿನ್ನತೆ ಕಾಡಬಹುದು. ಬದುಕು ಪೂರ್ತಿ ಕಷ್ಟಗಳೇ ಕಾಡುತ್ತಿವೆಯೇ? ಎಂಬ ಭೂವಶೂನ್ಯತೆ ಆವರಿಸಬಹುದು.


ಆಶಾವಾದ ಇರಲಿ: ಇಂದು ಕಾಡಿರುವ ಕಷ್ಟ, ನೋವು, ವೇದನೆಯೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿದ ಬಳಿಕ, ಅದು ಶಮನವಾದ ಬಳಿಕ ಬದುಕು ಮರಳಿ ಹಳಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆಶಾವಾದ ಬೇಕು. ಆ ಆಶಾವಾದದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಆಶಾವಾದವೆಂದರೆ ನಾನು ಪರಮ ಸುಖಿ, ಕಷ್ಟವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯವಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಜೀವನಮುಖಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅಷ್ಟೆ. ಮಳೆ ಬರಲಿ ದೇವರೆ, ಇಂದು ಬರ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೆ. ನಾಳೆ ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಆಗಬಹುದಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಪ್ರಜ್ಞೆ (ನೆರೆ, ಪ್ರವಾಹ, ಗುಡುಗು, ಸಿಡಿಲು) ಕೂಡಾ ಇದ್ದರಷ್ಟೇ ಸಮಚಿತ್ತದ ಆಶಾವಾದ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ.
ನೋವು ಕಾಡಿದಾಗ ಅದುವೇ ಶಾಶ್ವತವೆಂಬ ವೈರಾಗ್ಯ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮೇಲೆ ನಿಮಜಿ ನಿಮ್ಮ ತೊಳಲಾಟ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಅಂಥ ಅನಿಸಬಹುದು. 


ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಸೋಲು ಕಾಡಬಹುದು, ಹಿನ್ನಡೆ ಬರಬಹುದು, ಇಂತಿಂತಹ ಸತ್ವಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಧೈರ್ಯವನನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ ಬರುವ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ದಾಟಿ ಬರಲು ಸುಲಭ. ಕಷ್ಟ ಬರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳವುದು ನೆಗೆಟಿವ್ ಚಿಂತನೆ ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ. ಅದು ವಾಸ್ತವಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅಷ್ಟೆ.
---------------

-ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ ಎದುರಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಏಕಾಏಕಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಿಂತಲೂ, ‘ಸಮಸ್ಯೆ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ’ ಎಂಬ ನೋವು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಅಗಲುವುದು, ಬೇರ್ಪಡುವುದು, ಬದಲಾಗುವುದು ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸತ್ಯಗಳು. ನಮಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವು ಸಂಭವಿಸಿಯೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಅವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಮನಸ್ಥೈರ್ಯ ರೂಢಿಸಿದರಷ್ಟೇ ಅಂತಹ ಸತ್ವಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿಬರಬಹುದು. ಸಮಸ್ಯೆ, ನೋವೊಂದು ಕಾಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾದರೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಮೊದಲೇ ಊಹಿಸಿ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಫೇಲಾಗುತ್ತೀರಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಹೌದು, ತುಂಬಾ ನೋವು ತರುವ ವಿಚಾರ. ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ಹೇಗೆ? ಪರಿಣಾಮಗಳ ಸಾಧ್ಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ... ನನ್ನ ಥರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಫೇಲಾಗಿದ್ದಾರೆ? ಅವರೆಲ್ಲಾ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಪೂರಕ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವುದು ಹೇಗೆ, ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಹೇಗೆ ಸಮಯದ ಸದ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಬಹುದು? ನಾನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಫೇಲಾದೆ? ಹೀಗೆ, ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಬಿಡಿಸಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದರೆ ಅರ್ಧ ಹಗುರವಾದ ಭಾವ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
- ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹೌದು ನಾನು ಫೇಲಾದೆ ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವ. ಅದನ್ನು ನಿರ್ವಂಚನೆಯಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಂತರ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿ ಯೋಚಿಸಿ.
- ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಈ ಹಿಂದೆ ಬಂದ ಕಷ್ಟಗಳು, ಅವುಗಳನ್ನು ನೀವು ದಾಟಿ ಬಂದ ವಿಧಾನಗಳು, ಆಗ ನೀವು ತೋರಿಸಿದ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಆ ಕಷ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಈಗ ಬಂದಿರುವ ಕಷ್ಟವೇನೋ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ನಿಮಗಿಂತ ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿ, ಆಗ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ಬಗೆಹರಿಯಬಲ್ಲ ಕಷ್ಟದ ನಡುವೆ ಇದ್ದೇವೆ ಎಂದು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಚಿಂತನ ಮಂಥನ ಮಾಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೊಂದು ನಿರಾಳತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರೆ ಆ ಧೈರ್ಯವೇ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.
-ಕೃಷ್ಣಮೋಹನ ತಲೆಂಗಳ.

Saturday, June 17, 2017

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಪಯಣ..ಗಾಡಿಯೂ... ನಾನೂ!



ರಾತ್ರಿ 11 ಎಂದರೆ ಹಾಗೊಂದು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯೂ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಕರಂಗಲ್ಪಾಡಿಯಿಂದ ಪಂಪ್ ವೆಲ್ ತನಕವೂ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ದಪ್ಪ ಬ್ಯಾಗ್ ನಿಂತು ಬಲಬದಿಗೆ ನೋಡ್ತಾ ಇರೋರೆಲ್ಲಾ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯುವವರು. ರಾತ್ರಿ 11.30, 12ರ ವರೆಗೂ ಸ್ಲೀಪರ್ ಗಳು, ಲಕ್ಸುರಿ ಬಸ್ಸುಗಳು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಯಮವೇಗದಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾನೇ ಇರ್ತವೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ಬಸ್ಸುಗಳು ಹಗಲು ಎಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡ್ತವೆ ಎಂಬುದೇ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ವೋಲ್ವೋ ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮುಂದೆ ಶಬ್ದವೇ ಇಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಧದಷ್ಟು ದಾಟುವವರೆಗೆ ಹಾಗೊಂದು ಗಾಡಿ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ಅಂತಲೇ ಗೊತ್ತೋಗೋದಿಲ್ಲ. ಸ್ಲೀಪರ್ ಬಸುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡ್ದು ಧ್ಯಾನಸ್ಥರಂತೆ ಚಾಟ್ ಮಾಡುವವರು. ನಾಳೆ ಮುಂದಿನೂರಲ್ಲಿ ಏನಪ್ಪ ಕತೆ ಅಂತ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಮಲಗಿರೋರು ಅರ್ಧರ್ಧ ಹೊರಗಡೆಗೂ ಕಾಣಿಸ್ತಾರೆ. ಹಗಲು ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಸುವ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಿಂದ ನಲುಗಿ, ಬೆಂಡಾಗಿ ಕಾದ ಕೆಂಡದಂತಿರುವ ಜ್ಯೋತಿ ಸರ್ಕಲ್, ಬೆಂದೂರು ವೆಲ್, ಕಂಕನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿದರೂ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂಥ ಶಾಂತತೆ. 

ಆಗಷ್ಟೇ ಮಳೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮುಗೀತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕಾಣದೇ ಇದ್ದ ಹೊಂಡಗಳೆಲ್ಲ ಜನ್ಮ ಪಡೆದು ನೀರು ತುಂಬಿ ಮೌನವಾಗಿ ಮಲಗಿರ್ತವೆ. ಅವಕ್ಕೆ ಕೊನೆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಟಯರ್ ಇಳಿಸದೆ ನಿರ್ವಾಹವಿಲ್ಲ, ಇಳಿಸಿದರೆ ಕೆಸರ ಸ್ನಾನ ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಚಕ್ರದಡಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಬೆಂಡಾಗಿ, ನಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗಿ, ಅಂಗವಿಕಲರಾಗಿ ಮಲಗಿದೆ ರಸ್ತೆ ವಿಭಾಜಗ ಕೋನ್ ಗಳೆಲ್ಲ ರಾತ್ರಿ ರಿಫ್ಲೆಕ್ಟಿಂಗ್ ಇಪೆಕ್ಟ್ ನಿಂದಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ರಾತ್ರಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಾದ್ರೂ ಗಿರಾಕಿಗಳು ಸಿಗ್ತಾರ ಅಂತ ನಿದ್ರೆ ತೂಗಿಕೊಂಡೋ ಹರಟೆ ಹೋಡ್ಕೊಂಡೇ ಜಂಕ್ಷನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಯುವ ಆಟೋಗಳ ಡ್ರೈವರ್ ಗಳು. ಇನ್ನೇನು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಹೊರಡಬೇಕೆಂದಿರೋ ಬೇಕರಿಯವರು, ಮೆಡಿಕಲ್ ಶಾಪ್ ಗಳು. ಕೊನೆ ಕ್ಷಣದ ಖರೀದಿಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇಳಿಯುವ ಗಿರಾಕಿಗಳು. ರಾತ್ರಿಯೂ ಎನೋ ಕಳಕೊಂಡವರಂತೆ ಮುಖ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಕಿವಿಗೆ ಇಯರ್ ಫೋನ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವ ವಾಕಿಂಗ್ ಪಟುಗಳು. ಒಂದು ಖುಷಿ, ರಾತ್ರಿ ಏಕಾಏಕಿ ನಾಯಿಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ರಸ್ತೆ ದಾಟುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಂಗಡಿ ಜಗಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ರಾತ್ರಿ ದೂಡುವ ಅನಾಥರು, ರಾತ್ರಿ ಹೊಟೇಲಿನ ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಫೈಬಲ್ ಡ್ರಮ್ ಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ ಕಡೆಗೆ ಚೆಲ್ಲಲು ಹೋಗುವವರೆಲ್ಲಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ತಾರೆ. ಹಗಲು ಸತ್ತಂತಿದ್ದು, ರಾತ್ರಿ ವಜ್ರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ರಸ್ತೆ ಡಿವೈಡರಿನಲ್ಲಿರುವ ಬಿಲ್ಲೆಗಳು ಮಾತ್ರ ತುಂಬ ಖುಷಿ ಕೊಡ್ತವೆ. ಅಮಲಿನಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಬಹುಷ ರಸ್ತೆ ಎರಡೆರಡು ಕಾಣದಂತೆ ನೆನಪಿಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕಗಳವು ಬಹುಷ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಚಕ್ರ ಓಡುವಾಗ ಕಟ ಕಟ ಅಂತ ಕರ್ಕಶ ಸದ್ದು, ಟಯರ್ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಯ್ತ ಅಂತ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ.


ಪಂಪು ವೆಲ್ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ಮತ್ತೆ ಸಿಗೋದು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳು, ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಮೀನಿನ ಲಾರಿ, ಪಿಕಪ್ ಗಳು. ಅಲ್ಲಿಯೋ ಇಲ್ಲಿಯೋ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ರಸ್ತೆ 90 ಡಿಗ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಪೊಲೀಸ್ ಗಸ್ತು ವಾಹನಗಳು. ಉಪದ್ರಕ್ಕೆಂದೇ ಹಾಕಿರುವ ಬ್ಯಾರಿಕೇಡುಗಳು. ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಹೋದರೂ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ಎದುರಿನಿಂದ ರಾಂಗ್ ಸೈಡಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವವರಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ತೆರೆದಿರುತ್ತದೋ ಅಂತ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಒಂದೆರಡು ಹೊಟೇಲುಗಳು ಬಾಗಿಲೆ ತೆರೆದೇ ಇರ್ತವೆ. ಅವುಗಳೆದುರು ಒಂದೆರಡು ದೂರದೂರುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಲಾರಿಗಳು. ಅಲ್ಲಿ ಢಾಬಾದ ಥರ ರೋಟಿ ದಾಲ್ ಸಿಗ್ಬಹುದಾ ಅಂತ ಆಸೆ ಆಗ್ತದೆ!


ಮತ್ತದೇ ಉದ್ದದ ನೇತ್ರಾವತಿ ಸೇತುವೆ. ನಿರ್ಜನ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೀದಿದಿಪದ ಹಳದಿ ಪ್ರಕಾಶ ಸೇತುವೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಮಲಗಿರ್ತದೆ. ಕೆಳಗಿಣುಕಿದರೆ, ಕಪ್ಪು ಕಪ್ಪು ನೀರು. ಅರ್ಧ ಹೊಳೆಯುವ ಚಂದ್ರ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ... ಬಲಗಡೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸಂಕದುದ್ದಕ್ಕೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಕಂಬಳಿಹುಳದಂತೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇರುವ ಕೇರಳದಿಂದ ಬರುವ ರೈತು. ಅದರ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಬರುವ ಬೆಳಕಿನ ಸಾಲುಗಳೇ ಚುಕ್ಕಿ ಚಿತ್ರದಂತೆ ಭಾಸ. ಅಷ್ಟು ನೋಡೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ಮೀನಿನ ಲಾರಿಗಳು ಕೆಎಲ್ 14 ನಂಬರ್ ಪ್ಲೇಟಿನ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಾರುಗಳು ನನ್ನ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಸವಲುವಂತೆ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಂಕದ ಆಚೆ ತುದಿ ತಲಪಿರುತ್ತವೆ. ಆಗೀಗ ಮೈಲು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಲೈಟ್ ಹಾಕಿ ಸೈರನ್ ಮೊಳಗುತ್ತಾ ಕೇರಳ ಕಡೆಯಿಂದ ಮಂಗಳೂರಿನ ಹೈಟೆಕ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಧಾವಿಸುವ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಗಳು. ಇನ್ಯಾರ ಮರಣ ಕಾದಿದೆಯೋ, ಮರಳಿ ಗುಣವಾಗಿ ಹೋಗುವ ಭಾಗ್ಯವಿರುವ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳಿದ್ದಾರೋ... ಅವೆಷ್ಟು ದುಖ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆಯೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕೂರುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮುಂದೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು. ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನೇ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡಂತಿರುವ ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಬಿಟ್ಟು ತೊಕ್ಕೊಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಸಾಗಲೇ ಬೇಕು. 


ಹೆಡ್ ಲೈಟ್ ಬೆಳಕಿಗೆ ಏನೇನೋ ಆಕಾರ ಕಾಣುವ ಲೈಟುಕಂಬ, ಪೊದೆಗಳು, ಬಟ್ಟೆ ತುಂಡು, ಸಡನ್ನಾಗಿ ರಸ್ತೆಗೆ ಹಾರುವ ಕಪ್ಪೆ, ಇಲಿಗಳು... ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಂಗಾತಿಗಳು ಸಿಗ್ತಾರೆ ರಾತ್ರಿ ಪಯಣದಲ್ಲಿ. ಪಂಪ್ ವೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ, ತೊಕ್ಕೊಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೆಡ್ ಲೈಟಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಕೈಹಿಡಿದು ಲಿಫ್ಟು ಸಿಕ್ಕೀತ ಅಂತ ದೀನವಾಗಿ ನೋಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಇವರು ಕುಡಿದಿರಬಹುದೇ, ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ವಾಲಿ ಗಾಡಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದಾರ, ಸ್ಪಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನಂಗೇ ಚೂರಿ ತೋರಿಸಿ ಲೂಟಿಯಾರ ಅಂತೆಲ್ಲ ಕೆಟ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಗಳು. ನಾನು ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರೆ ರಾತ್ರಿ ಬಸ್ ತಪ್ಪಿದರೆ ಮನೆ ಸೇರೋದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯ ಧ್ವನಿ. ಅದನ್ನು ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಹತ್ತಿಸಬೇಕಾ ಬೇಡವಾ ಅಂತ ಸೆಕೆಂಡ್ ಗಳಲ್ಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಸಿಗುವ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸಿನ ಧನ್ಯತೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು....!


ಮತ್ತದೇ ಹಂಪಿನ ಹತ್ತಿನ ಬ್ಯಾರಿಕೆಡ್ ಓರೆ ಓರೆ ಇಟ್ಟು ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಚಾಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪೊಲೀಸಪ್ಪ ದಪ್ಪ ಚಾರ್ಚು ಅಡ್ಡ ಹಿಡಿದು ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದದ್ದು, ಹೆಸರೆಂತ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದು, ಹೆಸ್ರೇನು ಅಂತ ಬರೆದುಕೊಂಡು, ಪೋಲೆ ಅಂತ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ....ತಂಪುಗಾಳಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚಳಿ, ಹನಿ ಹನಿ ಮಳೆ... ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಸುರಗಿ ಹೂವಿನ ಕಂಪು, ಪಾರಿಜಾತದ ಪರಿಮಳ, ಮೀನಿನ ಲಾರಿಯಿಂದ ಸುರಿದ ನೀರಿನ ಸುಗಂಧ... ಯಾರೋ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಮಾಟ ಮಾಡಿ ಎಸೆದ ಕುಂಬಳ ಕಾಯಿಯ ತುಂಡು ಕೆಂಪು ನೀರಿನ ದರ್ಶನ....

ಮತ್ತೆ ಮನೆ.
ಮರುದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬರುವಾಗ ಅನ್ನಿಸುವುದಿದೆ ಇದೇ ಜನಜಂಗುಳಿಯ, ಓಡಾಟದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಾ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಹೋಗಿದ್ದು ಅಂತ.
ಅದಕ್ಕೇ ಅನ್ನೋದಲ್ವ ಹಗಲಿರುಳು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅಂತ!


Thursday, June 1, 2017

ಫ್ಲವರೇಟ್ ಬಿಡುವಾಗ ಅವರಿರಲೇ ಇಲ್ಲ...!!

14 ವರ್ಷಗಳ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರುವಾಗ ಅವರೇ ಸ್ವತಹ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ರೀತಿ ರಿವಾಜುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಆ ಮನೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡುವಾಗ ಅವರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಣ, ಕಳೆದ ಜನವರಿಯಲ್ಲೇ ಅವರು ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಅವರು ಸಕ್ರಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹಾಸಿಗೆವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದರು...
ಆದರೆ ಆ "ಫ್ಲವರೆಟ್' ಮನೆ, ಹಸಿರ ಆವರಣ, ಪ್ರಶಾಂತತೆ ಹಾಗೂ ಅವರ ಸಹೃದಯತೆಯನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದು. ಬದುಕಿನ ಪ್ರಮುಖ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕ ಮಂಗಳೂರು ಕದ್ರಿ ಮಲ್ಲಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ದಿ ಫ್ಲವರೆಟ್ ಮನೆಯನ್ನು ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ತೊರೆದು ನಿಂತಾಗ ಅನಿಸಿದ್ದು ಇದು...


THE FLOWERET



net picture

net picture

ಜುಡಿತ್ ಮೇಡಂನ ಶಿಸ್ತಿಗೆ ಉದಾಹರಣೆ, ಅವರದೇ ಹಸ್ತಾಕ್ಷರ



ಅವರು ಮಂಗಳೂರಿನ ಮಾಜಿ ಉಪಮೇಯರ್, ಹಿರಿಯ ಸಮಾಜ ಸೇವಕಿ, ಶಿಸ್ತಿನ ಮಹಿಳೆ. ಹೆಸರು ಜುಡಿತ್ ಮಸ್ಕರೇನಸ್, ನಿವೃತ್ತ ಶಿಕ್ಷಕಿಯೂ ಹೌದು. ಅವಿವಾಹಿತರು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದವರು. ಹತ್ತಾರು ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿದವರು. ತಮ್ಮದೇ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೊಂದವರಿಗೆ ದನಿಯಾದವರು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಮೂರು ಮಂದಿಗೆ (ಪೇಯಿಂಗ್ ಗೆಸ್ಟ್) ಹಾಗೂ ಅವರ ಔಟ್ ಹೌಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಠಡಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು.

2002ರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ನಾನು ಅಪರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ 25 ಕಿ.ಮೀ.ದೂರದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ (ಜೊತೆಗೆ ವಾಹನವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ) ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಂಧುವೊಬ್ಬರ ಶಿಫಾರಿಸಿನಂತೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಪೇಯಿಂಗ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಸೇರಿದೆ. ನನ್ನಂತೆ ಇತರ ಇಬ್ಬರೂ ಅದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಜುಡಿತ್ ಮೇಂನ ಆಪ್ತ ಸಹಾಯಕಿ ಶ್ಯಾಮಲಾ ಮೇಡಂ ಅವರ ಅಡುಗೆಯವರು ಹಾಗೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಅಜ್ಜಿ ಬ್ರಿಜಿತ್.
ಅಂದು ಸೇರಿದ ಮನೆಯ ನಂಟು ಇಂದಿನವರೆಗೆ 2017 ಮೇ 31ರ ತನಕ ಸತತವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.
ಮೊದ ಮೊದಲು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವರು, ಬಳಿಕ ಬೈಕ್ ಖರೀದಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಪ್ರತಿದಿನ ರಾತ್ರಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದು ಸುಮಾರು 13 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅದೇ ಥರ ಮುಂದುವರಿದು ಬಂದಿತ್ತು.

2015 ಆಗಸ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿದ್ದ ಮೇಡಂ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದರು. ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪಕ್ಷವಾತ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂತು. ಅಂದು ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದವರು ತುಸು ಚೇತರಿಸಿದರಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಸಶಕ್ತರಾಗಿ ಎದ್ದೇಳಲಿಲ್ಲ... ಹಾಗೂ ಹೀಗು ದಿನ ದೂಡುತ್ತಾ ಬಂದು 2017 ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದರು.
ಅವರಿಚ್ಚೆಯಂತೆ ಅವರ ಕಾಲಾ ನಂತರ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಮೂಲಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಅದೇ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯಲಿರುವುದರಿಂದ ಆ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಯಿತು.

ಧರ್ಮಗಳ ಸಂಘರ್ಷ, ಸಂದೇಹದ ನಡುವೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಧರ್ಮವರೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಹಿಷ್ಣುವಾಗಿ ಬದುಕಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟವರು ಜುಡಿತ್ ಅವರು. ಎಂದಿಗೂ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಕರೆದು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ, ಬೋಧನೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಅಷ್ಟಮಿ, ಚೌತಿ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಅಡುಗೆಯವರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕಡುಬು, ಪಾಯಸ ಮಾಡಿಸಿ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹುಟ್ಟಿನ ದಿನಗಳಂದು ಮರೆಯದೆ ವಿಶ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವತ್ತೋ ಯಾವುದೋ ಕಾರಮಕ್ಕೆ ಬಡಿಸಿದ ಊಟದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಉಣ್ಣದಿದ್ದರೆ ಮರುದಿನ ಕರೆದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮಿಸ್ಟರ್ ಕೃಷ್ಣಮೋಹನ್ ನೀವು ಹೆಸರು ಹಾಕಿದ ಪದಾರ್ಥ ಯಾಕೆ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಜೀವಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅಂತ.

ಅವರು ಶಿಸ್ತಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿ. ಯಾರನ್ನೂ ಅಪಾಯಿಂಟ್ ಮೆಂಟ್ ಇಲ್ಲದೆ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಸ್ವಭಾವ. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊರಡೋದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಪೂರ್ವತಯಾರಿ ಮಾಡಿ ಹೋಗೋ ಸ್ವಭಾವ. ಯಾವತ್ತೂ ತಮ್ಮ ಬಾಡಿಗೆದಾರರನ್ನು ಹಿಯಾಳಿಸಿ, ನಿಂದಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿಲ್ಲ, ಏಕಾಏಕಿ ಬಾಡಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ಅಡ್ವಾನ್ಸನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸೇರುವಾಗ ಆ ರೂಮಿಗೆ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ 350 ರು. ನಾನು 14 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಬಿಡುವಾಗ ಇದ್ದ ಬಾಡಿಗೆ 550 ರು. ಮಾತ್ರ. ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಅದೊಂದು ವ್ಯವಹಾರ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾನವೀಯ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಇತ್ತು.
ಅವರು ಸ್ವತ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದವರೆಂಬ ಪಕ್ಷಪಾತಿಯೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪಂಡಗದ ಬಾಡಿಗೆದಾರರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೊಠಡಿ ನೀಡುವುದೆಂಬ ಸ್ವಯಂ ಶಿಸ್ತು ಅವರೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇನ್ಯಾರೂ ಬಂದರೂ ಕೊಠಡಿ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಧರ್ಮದವರು ಬಂದರೂ ಆಷ್ಟೇ. ಯಾವ ಶಿಫಾರಸಿಗೂ ಬಗ್ಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಲ್ಲ... ಕಂಡದ್ದು.

ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಚರ್ಚಿಗೋ ಹೋಗೋರು. ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ನಂಬಿಕೆ. ದಿನಪೂರ್ತಿ ಬ್ಯುಸಿ ಇರ್ತಾ ಇದ್ರು. ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗ ಸೀರೆ ಧರಿಸಿ ಹೊರಡೋರು. ಬಡವರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುವ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುವ ಆಶ್ರಮ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಡಬಗ್ಗರಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತಿತರ ಹತ್ತಾರು ಜನಪರ ಕಾರ್ಯಗಳು ಅವರ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮಾಜ ಕಾರ್ಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮುಂದು. ಜೆಡಿಎಸ್ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿ ಮಂಗಳೂರು ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಗೆಯ ಉಪ ಮೇಯರ್ ಆಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕೊನೆಯ ವರೆಗೂ ಸ್ವಂತ ವಾಹನ ಇರಿಸದೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಹಾಗೆ ನಗರದೆಲ್ಲೆಡೆ ಆಟೋದಲ್ಲೋ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಲೋ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸಮಯ ಪಾಲನೆ ತಪ್ಪಿದರೆ ಸಹಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಶಿಸ್ತು ಕಂಡರೆ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗಬೇಕು. ಅವರೂ ಅಷ್ಟೇ ಹಳಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಐದು ನಿಮಿಷ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಯಾರಾದಾರೇ ವಿನಹ ವಿಳಂಬ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲ.

ಆ ಮನೆಯ ಪುಟ್ಟ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಈ ಸುದೀರ್ಘ ಅವಧಿ ಬದುಕಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ದಿನಗಳೂ ಹೌದು. ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಆರಂಭದ ತಿಂಗುಗಳಿಂದ ಇಂದಿನ ವರೆಗೆ. ಮೊದಲು ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಷ್ಟು ದೂರವಿದ್ದ ಕಚೇರಿ ನಂತರ ದೂರಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳಾಂತರವಾದಾಗ ವಾಹನ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಯಿತು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ 8 ಗಂಟೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಊಟದ ವಿರಾಮದ ಸಂದರ್ಭ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮೆಚ್ಚಿನ ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಯುವವಾಮಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮೊದಲಿಗೆ ಬೈಕ್ ಕೊಂಡಿದ್ದು, ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಂಡಿದ್ದು, ಹುಟ್ಟಿದದಿನಕ್ಕೆ ಶುಭಾಶಯ ಪತ್ರಗಳು ಬರ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೆಳೆಯ ಫಾರೂಕ್ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ ಸುದೀರ್ಘ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಓದ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು, ಅನೇಕ ಲೇಖನಗಳನ್ನು, ರೇಡಿಯೋಗೆ ಕೊಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ...
ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದು, ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು, ಬೆಳೆದದ್ದು, ಬರೆದದ್ದು, ಓದಿದ್ದು, ಆಡಿದ್ದು... ಎಲ್ಲ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಯೇ...


 ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಬದುಕಿನ ಹಲವು ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಕೊಠಡಿ. ಪಾರಂಪರಿಕ ಕಟ್ಟಡದ ಹಾಗಿರುವ ಭವ್ಯ ಸೌಧ. ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಸೌಧ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಒಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ನೆನಪು... ಶುಭ್ರವದನದ ಜುಡಿತ್ ಮೇಡಂನ ಹಾಗೆ... ಇನ್ನೆಂದೂ ಸಿಗಲಾಗದ ಅಪರೂಪದ ಅನುಭವ ಶಾಲೆ.

Sunday, May 21, 2017

ತೋಚಿದ್ದು...ಗೀಚಿದ್ದು...

 ಮನಸು ಕಾಣ್ತದೆಯಾ?
.........................................

ಕಂಡದ್ದನ್ನೇ ಹೇಳಿದರೆ
ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನೇ ಉಲಿದರೆ
ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ, ಮುಜುಗರ ಅಳಿದರೆ
ಜಗವಿದ್ದೀತೆ ಹೀಗೆ ನಳನಳಿಸಿ!

ನವಿರು ಸೌಜನ್ಯ, ತುಸು ಗೌರವ
ಕಂಡಾಗ ಕಿರುನಗು, ಬಿಗುಮಾನ
ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಮರ್ಯಾದೆ, ಸ್ಥಾನಮಾನ..
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯೋನೆಂಬ ಬಿರುದು!

ಅಂದಿದ್ದೇ ಹೇಳ್ತಾರ, ಹೇಳಿದ್ದೇ ಮಾಡ್ತಾರ
ಕಂಡೋರ್ಯಾರು, ಹಿಂದೆ ಹೋಗೋರ್ಯಾರು
ಸ್ವಯಂ ದೃಢೀಕೃತ ಪ್ರಕರಣಗಳೇ ಎಲ್ಲ
ಕಂಡದ್ದು, ಕೇಳಿದವೇ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರಗಳು!

ಮನಸು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡೋ ಯಂತ್ರ ಇದ್ದಿದ್ರೆ
ಕನಸು ಕಸಿ ಮಾಡುವ ತಂತ್ರ ಬಂದಿದ್ರೆ
ಕಸಿವಿಸಿ, ಬೇಸರ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡೋ ಹಾಗಿದ್ದಿದ್ರೆ
ಮನಸಾಲಜಿಗಳ ಕೆಲಸ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಿತ್ತೇನೋ!

ಹೇಳಿದ್ದೇ ನಂಬ್ತೀವಿ, ಕಂಡಿದ್ದೇ ಒಪ್ತೀವಿ
ಮನಸು ಎಕ್ಸರೇ ಪರಿಧಿಗೆ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ
ಇಸಿಜಿಗೆ ಮನಸ ಬಡಿತ ಕಾಣ್ಸೋದಿಲ್ಲ
ಬಯಾಪ್ಸಿಗೆ ಮಾದರಿಯೂ ಗಿಟ್ಟೋದಿಲ್ಲ!

ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಆಲ್ಟ್ ಡಿಲೀಟ್ ಹಂಗಿಲ್ಲ
ಸ್ವಿಚಾಫ್ ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ರಿಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರೋದೇ ಇಲ್ಲ
ಮನಸು ಯಂತ್ರವಲ್ಲ, ಸಾವಯವದ ಬಟ್ಟಲು
ಹೇಳಿದರೆ, ಕೇಳಿದರೆ,ತುಸು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಕಾಣೋದು!

 --------------

ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ!


ಕುರುಡರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಆನೆಯ ಹಾಗೆ...
ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಕಂಬ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಬಂಡೆ
ಮಗದೊಮ್ಮೆಗೆ ಗೋಡೆ,
ಕೊನೆಗೂ ತಿಳಿಯದೇ ಹೋಯಿತು,
ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ...

ಅವರವ ಭಾವಕ್ಕೆ, ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ
ಬಾಯಿ ಚಪಲಕ್ಕೆ
ವಾರೆ ಕಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ, ಹಾಕಿದ ಕನ್ನಡಕದ ಬಣ್ಣದಡಿ
ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ...

ಸತ್ಯ ಬಗೆಯಲು ಪರೀಕ್ಷೆ,
ಗಡಿಬಿಡಿಯ ಓಡಾಟ, ಗಡುವಿನ ತನಕ ಆತಂಕ
ಫೇಲಾದರೆ ಮರು ಎಣಿಕೆ, ಉಸಿರು ಬಿಡಿಹಿಡಿಯುವ ಹಾಗೆ
ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ

ಆತ ಹೇಳಿದ್ದೂ ಸತ್ಯ, ಈಚಿನ ದನಿಯೂ ದಿಟ
ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇ ನನಗೆ ಸರಿ,
ಅರಿವಿಗೆ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ
ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ

ಸತ್ತ ದೇಹದ ಹಾಗೆ, ಮತ್ತೆ ಚೇತನ ತುಂಬದೆ
ವಾಸ್ತವ ಬಗೆಯದೆ, ಅರಿಯದೆ, ಚಿಂತಿಸದೆ
ನನ್ನ ಬೊಗಸೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಪಂಚಾಮೃತ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ
ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿಜವೆಂಬುದೆಲ್ಲಿದೆ, ಆಡುವ ಬಾಯಿಗೆ
ಮಾಡುವ ವಾದಕ್ಕೆ, ತೋರುವ ಸಾಕ್ಷಿಗೆ
ತೋರಿಕೆ, ಹಾರಿಕೆ, ಸೋರಿಕೆಯ ಚಾದರದ
ಅಡಿಗಿದೆ ಸತ್ಯ!!


----------------


ಜಾರು ಬಂಡೆ


ಆಗಸದೆತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟ
ಶೃಂಗ ಕಂಡರೂ ಬಲುದೂರ,
ಕೈಗೆಟಕುವ ಮರೀಚಿಕೆಯ ಭ್ರಮೆ
ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ದಾಟಿದರೆ ಇಳಿಜಾರ ಏರು

ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಜಾರುತ್ತಿದೆ, ಮಂಜು ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ
ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಏರಿದ ಮೇಲೆ ಮೂರು ಅಡಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ
ಕಾಲಿಟ್ಟಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೂಳುವ ಹೂಳು,
ಪ್ರಕೃತಿ ರಮಣೀಯವಾದರೂ ದಾರಿ ತಪ್ಪುವ ಭಯ

ಏರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬೆನ್ನ ಚೀಲದ ಭಾರದ ಜೊತೆಗೆ
ಆಗಾಗ ಕಿತ್ತು ಹೋಗುವ ಚಪ್ಪಲಿಯ ಹಾಗೆ
ಕೈಕೊಡುವ ಕಾಲು, ಪರಚುವ ಮುಳ್ಳು
ಸರಿ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದವರಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ

ಸಾವರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನಡೆಯಹೊರಟಾಗ ಸಿಡಿಲು
ನೂಕುವಂತಹ ಗಾಳಿ, ತತ್ತರಿಸಿ ಬಿಟ್ಟ ಮಳೆ ನಡುವೆ
ಸುತ್ತ ಮಬ್ಬ ಮಬ್ಬು, ಇದ್ದ ದಾರಿಗೂ ಮಂಪರು
ಮಂಜು ಸರಿದಾಗ ನೋಡುವುದೇನು...ಏರುವುದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಇದೆ

ನೂರಾರು ಮಂದಿ ಏರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ, ಇಳಿವವರು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ
ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಲೇ ಬೇಕು, ಜಾರಿದರೂ ಕೂರಬಾರದು
ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಬಾಕಿಯಾಗುವ ಭಯ, ಆತಂಕ
ಕಳೆಗಿಳಿಯುವ ಆಯ್ಕೆಯಿಲ್ಲ, ಗಮ್ಯವೇ ಸ್ಫೂರ್ತಿ

ಜಾರದೇ ಏರುವವರಿಲ್ಲ, ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವ್ಯತ್ಯಾಸ
ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಲಿದ್ದರೆ ಗಮ್ಯಕ್ಕಿರುವ ದೂರ ಜಾಸ್ತಿ
ಏನು ಮಾಡುವುದು ಜಾರುವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ
ಕಾಲೂರಲು ಆಧಾರ, ಧೈರ್ಯ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು

ಬಂಡೆ ಜಾರುವುದು ಸಹಜ, ಆಧಾರ ಬಿಗುವಿರಲಿ
ಮಣ್ಣು ಜೌಗು ಗುಣ, ಎಚ್ಚರದ ನಡಿಗೆ ಬರಲಿ
ದೂರದ ಚಿಂತೆ ಬೇಡ, ಸಾಗಿದ ದಾರಿಯ ಗಟ್ಟಿಗತನ ನೆನಪಿರಲಿ
ವೇಗದ ತಗ್ಗಿದರೂ ಗುರಿ ನಿರಂತರ, ತಪ್ಪಿಸಲಸಾಧ್ಯ.


----------------------

Thursday, February 16, 2017

ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ ಇಸ್ರೋ




ಈ ಮಧ್ಯೆ ಇಸ್ರೋ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆರಡು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ. ಸೌರಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಗ್ರಹವಾಗಿರುವ ಶುಕ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಗ್ರಹದ ಕುರಿತು ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೆಕ್ಕುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಶುಕ್ರ ಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಉಪಗ್ರಹ ಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಇಸ್ರೋ ಮುಂದಾಗಿದೆ. 2013ರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಯಾನ ಕೈಗೊಂಡು ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತವಾಗಿದ್ದ ಇಸ್ರೋ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಂಗಳಯಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧತೆ​ಯಲ್ಲಿ ತೊಡ​ಗಿದೆ. 
 
ಕೃಷ್ಣಮೋಹನ ತಲೆಂಗಳ ಪತ್ರಕರ್ತರು 

ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ನೋಟ ಆಕಾ​ಶ​ಕ್ಕೆ ರಾಕೆಟ್‌, ಕ್ಷಿಪ​ಣಿ​ಗಳ ಉಡ್ಡ​ಯ​ನಕ್ಕೆ ಕೋಟಿ​ಗ​ಟ್ಟಲೆ ದುಡ್ಡು ಸುರಿದು ಏನು ಮಾಡ​ಲಿ​ಕ್ಕಿ​​ದೆ ಎನ್ನುವವರ ಉಡಾ​ಫೆಯ ಮಾತು​ಗ​ಳಿಗೆ ಇಸ್ರೋ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೊಂದು ಸಮ​ರ್ಪ​ಕ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದೆ, ತನ್ನ ವರ್ಚ​ಸ್ಸನ್ನು ಆಗ​ಸ​ದಲ್ಲಿ ಮಿನು​ಗಿ​ಸಿದೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಭಾರತ ಭವಿ​ಷ್ಯ​ದಲ್ಲಿ ಉಪಗ್ರಹಗಳ ಉಡ್ಡ​ಯ​ನಕ್ಕೆ ಹೆಬ್ಬಾ​ಗಿ​ಲಾ​ಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದೆ.

ಹೌದು, ಒಂದೇ ಉಡಾವಣಾ ವಾಹಕದ ಮೂಲಕ ಭಾರ​ತದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಇಸ್ರೋ (ಇಂಡಿ​ಯನ್‌ ಸ್ಪೇಸ್‌ ರಿಸ​ಚ್‌ರ್‍ ಆರ್ಗ​ನೈ​ಸೇ​ಶ​ನ್‌) ಉಡ್ಡ​ಯನ ನೌಕೆ (ಪಿಎಸ್‌ಎಲ್‌ವಿ-37) ದಾಖಲೆಯ 104 ಉಪಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಬುಧ​ವಾರ ಮುಂಜಾನೆ ಯಶಸ್ವಿ​ಯಾಗಿ ಉಡ್ಡಯನ ಮಾಡಿತು. 2014​ರಲ್ಲಿ ರಷ್ಯಾ ಒಂದೇ ರಾಕೆಟಿನಲ್ಲಿ 37 ಉಪಗ್ರಹ​ಗಳ​ನ್ನು ಕಕ್ಷೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದೆ ಈವರೆಗಿನ ದಾಖಲೆಯಾ​ಗಿತ್ತು. ಜಾಗತಿಕ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಯಾವುದೇ ದೇಶ ಒಂದೇ ಉಡಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಶತಕ ಬಾರಿಸಿಲ್ಲ. ಈ ಹಿಂದೆ 2015ರಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ 23 ಉಪಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಇಸ್ರೋ ಉಡಾವಣೆ ಮಾಡಿ​ತ್ತು ಎಂಬುದು ಕೂಡ ಗಮನಾರ್ಹ. ಇದು ಇಸ್ರೋದ ಸತತ 38ನೇ ಉಡ್ಡಯನ.
ಬುಧ​ವಾರ ಕಕ್ಷೆ​ಯತ್ತ ಚಿಮ್ಮಿದ 104 ಉಪ​ಗ್ರಹ​​ಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮಾತ್ರ ಭಾರತದ್ದು, 101 ವಿದೇಶ​ದ್ದು. ಈ ಪೈಕಿ ಅಮೆರಿಕದ 96 ಉಪಗ್ರಹ​ಗಳೂ ಸೇರಿವೆ ಎಂಬುದು ವಿಶೇಷ. ಇಸ್ರೇಲ…, ಕಜಕಿಸ್ತಾನ, ನೆದರ್ಲೆಂಡ್‌, ಸ್ವಿಝರ್ಲೆಂಡ್‌, ಯುಎಇ​ಯ ಉಪಗ್ರಹಗಳೂ ಈ ಗುಂಪಿ​ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ​ವು. ಇಷ್ಟುಮಾತ್ರ​ವಲ್ಲ, ಒಮ್ಮೆಲೇ 400 ನ್ಯಾನೋ ಉಪಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಚಿಮ್ಮಿ​ಸುವ ಸಾಮ​ರ್ಥ್ಯ ಇಸ್ರೋಗೆ ಇದೆ ಎಂದು ನಿವೃತ್ತ ಬಾಹ್ಯಾ​ಕಾ​ಶ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಜಿ.ಮಾಧವನ್‌ ನಾಯರ್‌ ಹೇಳಿ​ರು​ವು​ದು ಭವಿ​ಷ್ಯದ ಇಸ್ರೋದ ತಾಕ​ತ್ತನ್ನು ಕಟ್ಟಿ​​​ಕೊ​ಟ್ಟಿದೆ. ಮುಂಬರುವ ಮಾಚ್‌ರ್‍ನಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಕ್ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಅನು​ಕೂಲವಾಗುವ ವಿಶೇಷ ಉಪ​ಗ್ರಹ ಉಡಾ​ವಣೆ​ಯೂ ಇಸ್ರೋ ಮೂಲಕ ನಡೆಯಲಿದೆ. ಒಟ್ಟು ಎರಡು ಉಪಗ್ರಹಗಳು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಭೋಮಂಡಲ ತಲುಪುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ.
ಅಮೆ​ರಿಕ, ರಷ್ಯಾ, ಚೀನಾ, ಐರೋಪ್ಯ ಒಕ್ಕೂಟ​ಗಳಿಗೂ ಉಪ​ಗ್ರಹ ಉಡಾ​ವಣೆ ಸಾಮ​ರ್ಥ್ಯ​​ವಿದೆ. ಆದರೆ ಇಸ್ರೋದ ಉಡಾವಣೆಯ ದರ ಅಗ್ಗವಾಗಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿ​ಗಳು ಉಪಗ್ರಹ ಉಡಾವಣೆಗೆ ಭಾರ​ತ​ವ​ನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿ​ಕೊ​ಳ್ಳು​ತ್ತಿವೆ. ಫೆ.15ರ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿಗೆ ಇಸ್ರೋ ಮಾಡಿದ ಖರ್ಚು .100 ಕೋಟಿ. ಇದೇ ಉಡಾ​ವಣೆ ಅಮೆರಿಕದ ಸ್ಪೇಸ್‌ ಎಕ್ಸ್‌ ಮೂಲ​ಕ ಆಗಿ​ದ್ದರೆ, .400 ಕೋಟಿ, ನಾಸಾ ಮೂಲಕ ಆಗಿದ್ದರೆ .669 ಕೋಟಿ ವೆಚ್ಚವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಸ್ರೋದ ಮಿತ​ವ್ಯ​ಯದ ಕಾರ್ಯಾ​ಚ​ರಣೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಯಶಸ್ವಿ ಫಲಿ​​​ತಾಂಶ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಉಪ​ಗ್ರಹ ಉಡಾ​​​ವಣೆ, ರಾಕೆಟ್‌ ತಂತ್ರ​ಜ್ಞಾ​ನ​ದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ​ಗಳ ಮಹಾಪೂರ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹರಿದುಬರಲಿದೆ. ಮುಂಬ​ರುವ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 3 ಸಾವಿರ ಉಪಗ್ರಹಗಳು ಜಾಗ​ತಿ​ಕ​ವಾಗಿ ಉಡಾವಣೆಯಾಗುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿದೆ. ಇದೀಗ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳು ತಮ್ಮ ಉಪ​ಗ್ರ​ಹ​ಗಳ ಉಡಾ​ವ​ಣೆ​ಗಾಗಿ ಭಾರ​ತ​ದ​ತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಲಿದ್ದು, ಇದು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿಯೂ ದೇಶಕ್ಕೆ ಲಾಭ ತಂದು ಕೊಡಬಲ್ಲ ವ್ಯವಹಾರವಾಗಿದೆ.
48 ವರ್ಷ​ಗಳ ಇತಿ​ಹಾ​ಸ​ವಿರುವ, 1969ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ಇಸ್ರೋ ಭಾರತದ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಏಜೆನ್ಸಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಕಚೇರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ‘ರಾಷ್ಟಾ್ರಭ್ಯುದಯಕ್ಕೆ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ' ಇದರ ಧ್ಯೇಯ. ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಇಲಾಖೆ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಇಸ್ರೋದ ಚಟುವಟಿಕೆ​ಗಳ ವರದಿಗಳು ನೇರವಾಗಿ ದೇಶ​ದ ಪ್ರಧಾನಿ​ಯ​ನ್ನು ತಲಪುತ್ತವೆ. ಸೋವಿಯಟ್‌ ಯೂನಿಯನ್‌ನಿಂದ 1975ರಲ್ಲಿ ಉಡಾವಣೆಯಾದ ಆರ್ಯ​ಭಟ, ಇಸ್ರೋ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಪ್ರಥಮ ಉಪ​ಗ್ರಹ. 80ರ ದಶ​ಕದ ತನಕ ಉಪ​ಗ್ರಹ ಉಡಾ​​ವ​ಣೆಗೆ ವಿದೇಶಿ ಉಡ್ಡ​ಯನ ಕೇಂದ್ರ​ಗಳ ಮೇಲೆ ಭಾರತದ ಅವ​ಲಂಬಿಸಿತ್ತು. ಬಳಿಕ, ರಾಕೆಟ್‌ ತಂತ್ರ​ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವ​ಲಂಬ​ನೆ​ ಸಾಧಿಸಿ 1980ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ತಯಾರಿಸಿದ ಎಸ್‌ಎಲ್‌ವಿ-3 ಉಡಾವಣಾ ವಾಹನ ಮೂಲಕ ರೋಹಿಣಿ ಉಪಗ್ರಹವನ್ನು ಅಂತರಿಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಲಾರ್‌ ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್‌ ಲಾಂಚ್‌ ವೆಹಿಕಲ್‌ (ಪಿಎಸ್‌ಎಲ್‌ವಿ) ಹಾಗೂ ಜಿಯೋಸಿಂ​ಕ್ರೋನಸ್‌ ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್‌ ಲಾಂಚ್‌ ವೆಹಿಕಲ್‌ (ಜಿಎಸ್‌ಎಲ್‌ವಿ) ರಾಕೆಟ್‌ಗಳನ್ನು ಉಪಗ್ರಹ ಉಡಾವಣೆಗಾಗಿ ಇಸ್ರೋ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿತು. ಈ ರಾಕೆಟ್‌ಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟುಸಂವಹನ ಆಧಾರಿತ ಹಾಗೂ ಭೂವೀಕ್ಷಕ ಉಪಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಉಡಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶದ ಶ್ರೀಹರಿಕೋಟಾದಲ್ಲಿರುವ ಸತೀಶ್‌ ಧವನ್‌ ಸ್ಪೇಸ್‌ ರಿಸಚ್‌ರ್‍ ಸೆಂಟರ್‌ ರಾಕೆಟ್‌ ಉಡ್ಡ​ಯನ ಕೇಂದ್ರ ಇಸ್ರೋದ ಬಹು​ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ. 2005ರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಲಾಂಚ್‌ ಪ್ಯಾಡ್‌ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಯಿತು. 145 ಕಿ.ಮೀ. ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಈ ದ್ವೀಪ ಕೇಂದ್ರ 27 ಕಿ.ಮೀ.ಯಷ್ಟುಕಡಲತಡಿಯನ್ನು ಆವರಿ​ಸಿ​ದೆ. 1971ರ ಅ.9ರಂದು ಮೊದಲ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ರೋಹಿಣಿ 215 ಹೆಸರಿನ ಉಪಗ್ರಹದ ಉಡ್ಡಯನ ನಡೆಯಿತು. ಇಸ್ರೋ ಈ ತನಕ 226 ಉಪಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಉಡಾವಣೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಈ ಪೈಕಿ 179 ವಿದೇಶಿ ಉಪಗ್ರಹಗಳಾಗಿವೆ.
ಇಸ್ರೋ 2008ರ ಅ.22ರಂದು ಉಡಾ​ಯಿ​ಸಿದ ಚಂದ್ರ ಕಕ್ಷಾಗಾಮಿ ‘ಚಂದ್ರಯಾನ 1' ಹಾಗೂ 2014 ಸೆ.24ರಂದು ಕಳುಹಿ​ಸಿದ ‘ಮಂಗಳ​ಯಾನ' ಕಕ್ಷಾಗಾಮಿ ಉಪಗ್ರಹಗಳ ಯಶಸ್ವಿ ಉಡಾವಣೆ ಇಸ್ರೋ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಮಹತ್ವದ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು. ಈ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮಂಗಳ​ಯಾನ ಕೈಗೊಂಡ ಏಷ್ಯಾದ ಮೊದಲನೇ ದೇಶ, ವಿಶ್ವದ ನಾಲ್ಕನೇ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ​ಯನ್ನು ಇಸ್ರೋ ಗಳಿಸಿದೆ. 2016ರ ಜೂ.18​ರಂದು ಸಿಂಗಲ್‌ ಪ್ಲೇಬೋರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ 20 ಉಪ​ಗ್ರಹ ಉಡಾಯಿಸಿದ್ದು ಭಾರ​ತೀಯ ಉಡ್ಡ​​​​​ಯನದ ಪುಟ​ಗ​ಳ​ಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಇತಿಹಾಸ ಬರೆ​ಯಿತು. ಇದೀಗ ಫೆ.15ರಂದು ಶ್ರೀಹರಿಕೋಟಾದ ಸತೀಶ್‌ ಧವನ್‌ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ 104 ಉಪಗ್ರಹ ಉಡಾಯಿಸಿದ್ದು ವಿಶ್ವದಾಖಲೆಯಾಗಿದೆ.
ಚಂದ್ರಯಾನ 1 ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಪ್ರಯೋಗವಾಗಿದೆ. 2008ರ ಅ.22ರಂದು ಶ್ರೀಹರಿಕೋಟಾದ ಸತೀಶ್‌ ಧವನ್‌ ಅಂತರಿಕ್ಷಕ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ನಭೋಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಪಿಎಸ್‌ಎಲ್‌ವಿ ಸಹಾಯದಿಂದ ಜಿಗಿದ ಚಂದ್ರ ಕಕ್ಷಾ​ಗಾಮಿ 2008 ನ.8ರಂದು ಗಮ್ಯ ತಲುಪಿತು. ಹೈರೆಸೊಲ್ಯೂಶನ್‌ ರಿಮೋಟ್‌ ಸೆನ್ಸಿಂಗ್‌, ಇನ್‌ಫ್ರಾರೆಡ್‌, ಎಕ್ಸ್‌ರೇ ಫ್ರೀಕ್ವೆನ್ಸಸ್‌ ಇತ್ಯಾದಿ ಅತ್ಯಾ​ಧು​ನಿಕ ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಈ ಉಪ​ಗ್ರಹ ಹೊಂದಿದೆ. ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ನೀರಿ​​​ರ​ಬಹುದಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ ಮೊದಲ ಚಂದ್ರಯಾನ ಮಿಷನ್‌ ಇದು. ಮಂಗಳ​ಯಾನ ಹೆಸರಿನ ಮಾರ್ಸ್‌ ಆರ್ಬಿಟರ್‌ ಮಿಷನ್‌ (ಮಾಮ್‌) ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ನೌಕೆ ಮಂಗಳ ಗ್ರಹ ಅಧ್ಯಯನ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ 2013ರ ನ.5ರಂದು ಇಸ್ರೋದಿಂದ ಉಡಾವ​ಣೆ​ಯಾಗಿದೆ. 2014ರ ಸೆ.24ರಂದು ಗಮ್ಯ ತಲಪುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಯತ್ನ​ದಲ್ಲೇ ಯಶಸ್ವಿ​ಯಾದ ಮಂಗಳ ಗ್ರಹ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಗಳಿ​ಸಿತು. ಈ ಯೋಜನೆ​ಯು ದಾಖಲೆಯ 74 ಮಿಲಿ​ಯನ್‌ ಡಾಲ​ರ್‌​ನಷ್ಟುಅಲ್ಪ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು.
2012-17ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೋ 58 ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿದೆ. ಮುಂದಿನ ಎರಡು ವರ್ಷ​ಗ​ಳಲ್ಲಿ 33 ಉಪಗ್ರಹ ಹಾಗೂ ಆ ಬಳಿಕ 25 ಲಾಂಚ್‌ ವೆಹಿಕಲ್‌ ಮಿಷನ್‌ಗಳನ್ನು ಪೂರೈ​ಸು​ವ ಗುರಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇವುಗಳ ಅಂದಾಜು ವೆಚ್ಚ ಮೂರು ಬಿಲಿಯನ್‌ ಯುಎಸ್‌ ಡಾಲರ್‌ಗಳು.


ಈ ಮಧ್ಯೆ ಇಸ್ರೋ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆರಡು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ. ಸೌರ​ಮಂಡಲ​​ದಲ್ಲಿ 2ನೇ ಗ್ರಹವಾಗಿರುವ ಶುಕ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಗ್ರಹದ ಕುರಿತು ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೆಕ್ಕುವ ಉದ್ದೇಶ​ದಿಂದ ಶುಕ್ರ ಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಉಪಗ್ರಹ ಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಇಸ್ರೋ ಮುಂದಾಗಿದೆ. 2013ರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಯಾನ ಕೈಗೊಂಡು ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತವಾಗಿದ್ದ ಇಸ್ರೋ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಂಗಳಯಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧತೆ​ಯಲ್ಲಿ ತೊಡ​ಗಿದೆ. ಈ ಎರಡೂ ಯೋಜನೆಗಳ ಕುರಿತು ಫೆ.1ರಂದು ಮಂಡನೆಯಾದ ಕೇಂದ್ರ ಬಜೆಟ್‌​ನಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ. ಈ ಬಾರಿಯ ಬಜೆಟ್‌​ನಲ್ಲಿ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಇಲಾಖೆಗೆ ಶೇ.23 ಹೆಚ್ಚು ಅನುದಾನವನ್ನು ವಿತ್ತ ಸಚಿವ ಜೇಟ್ಲಿ ಘೋಷಿ​ಸಿ​ದ್ದಾರೆ. ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ವಿಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ವಿಭಾಗ​ದಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಯಾನ- 2 ಹಾಗೂ ಶುಕ್ರ ಗ್ರಹ ಯಾನದ ಕುರಿತು ಪ್ರಸ್ತಾಪಗಳಿವೆ. ಈ ಬಾರಿ ಮಂಗಳ ಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ರೊಬೋಟ್‌ನ್ನು ಇಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಇಸ್ರೋ ಹೊಂದಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಬಾರಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಕಂಪನಿ ಜತೆ ಇಸ್ರೋ ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮಂಗಳಯಾನ ನೌಕೆ​ಯನ್ನು ಆ ಕಂಪನಿ ಜತೆಗೂಡಿ ಇಳಿಸಲಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಯಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಇಸ್ರೋ ಮುಂದಾಗಲಿದೆ.


ಬಾಹ್ಯಾ​ಕಾಶ ತಂತ್ರ​ಜ್ಞಾನ ಇಂದು ದುಡ್ಡು ಹಾಕಿ ನಾಳೆ ಫಸಲು ತೆಗೆ​ಯುವ ವ್ಯವ​ಹಾ​ರ​ವಲ್ಲ. ಹಾಕಿದ ದುಡ್ಡು ಪೈಸೆ ಪೈಸೆಗೆ ಸಮೇತ ವಸೂ​ಲಿ​ಯಾ​ಗ​ಬೇ​ಕೆಂಬ ಹಠ ತಕ್ಷ​ಣಕ್ಕೆ ಈಡೇ​ರದು. ದೇಶ​ಕ್ಕೊಂದು ಭವ್ಯ ವರ್ಚಸ್ಸು ಕಲ್ಪಿ​ಸುವ, ರಕ್ಷಣೆ, ಸಂವ​​ಹನ, ಹವಾ​ಮಾನ ರಂಗ​ದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲ​ಂಬನೆ ಸಾಧಿ​​ಸುವ, ರಾಕೆಟ್‌ ಉಡ್ಡ​ಯನ ರಂಗ​ದಲ್ಲಿ ಮಿತ​ವ್ಯ​​ಯದ ಸಾಧ್ಯತೆ ತೋರಿ​ಸಿ​ಕೊಟ್ಟು ಜಾಗ​ತಿಕ ಮಾರು​​​ಕಟ್ಟೆಕಲ್ಪಿ​ಸಿ​ಕೊಟ್ಟು ದೀರ್ಘಾ​ವ​ಧಿ​ಯ​ಲ್ಲೊಂದು ಬಾಹ್ಯಾ​ಕಾಶ ಪವರ್‌ ಸೆಂಟರ್‌ ಆಗ​ಬ​ಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರ​ವಿದು. ದೂರ​ದೃ​ಷ್ಟಿ​ಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ​ದರೆ ಯಾವ ವರ್ಚಸ್ಸು ಬರು​ತ್ತದೆ ಎಂಬು​ದಕ್ಕೆ ಫೆ.15ರ ಉಡ್ಡ​ಯನ ಸೆಂಚು​ರಿಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ.


(KANNADAPRABHA PAGE 6 -17/02.2017)

Tuesday, January 17, 2017

ಅಚ್ಚರಿಗೂ, ಕುತೂಹಲಕ್ಕೂ ಇದು ಕಾಲವಲ್ಲ!


ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ತಾಂತ್ರಿಕ ಔನ್ನತ್ಯ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಹಾಗೂ ಸಹಜ ಕೂಡಾ. ಅದರಿಂದ ‘ಜಗತ್ತು ಹಾಳಾಯಿತು’ ಎಂಬ ವಾದವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಸಹಜ ನಡವಳಿಕೆ, ಸಹಜ ಏರಿಳಿತಗಳ ಮೇಲೆ ಹತೋಟಿ ಸಾಧಿಸುವ ಯಂತ್ರಗಳು ಬದುಕಿನ ಭಾವನೆಗಳ ಮೇಲೂ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ದಿನದ ೨೪ ಗಂಟೆಗಳ ನಡುವೆಯೊಂದು ಮಾಯಾ ಜಾಲ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬಂಥಹ ಭ್ರಮೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಮೊಬೈಲು, ವಾಟ್ಸಾಪ್ಪು, ನಗದು ರಹಿತ ವ್ಯವಹಾರಗಳು, ವರ್ಚುವಲ್ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಸಾಧನಗಳೆಲ್ಲ ಬರ ಬರುತ್ತಾ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕಿರಿದುಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಹಳೆಯ ರಾಗ. ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುವ, ಕುತೂಹಲ ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ರಸ ಘಳಿಗೆಗಳನ್ನೇ ಕಸಿಯುತ್ತಿವೆ!
---------------
ಒಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು... ಟೆಲಿವಿಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಚಾನೆಲ್ ಇದ್ದಿದ್ದು, ವಾರಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾ, ಒಂದೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಯ ಸಿನಿಮಾ, ಒಂದು ಚಿತ್ರಹಾರ್, ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಿತ್ರಮಂಜರಿ, ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ್‌ನಂತಹ ಧಾರಾವಾಹಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯಾರ‌್ಯಾರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ಟಿ.ವಿ. ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು, ರಾಮಾಯಣ ಪ್ರಸಾರವಾಗ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಟಿ.ವಿ.ಗೇ ಊದುಬತ್ತಿ ಹಚ್ಚಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ ಜನಗಳು, ಅದನ್ನೂ ನೋಡೋದು ಬ್ಲಾಕ್ ಆಂಡ್ ವೈಟ್ ಚಾನೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ!


ಇಂದು ಟಿ.ವಿ. ಬಿಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ಬರ್ತಾ ಇರೋದು ಬಿಡಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿರೋ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್‌ನಲ್ಲೇ ಸಿನಿಮಾ, ಧಾರಾವಾಹಿ, ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಯಾವುದನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಆನ್‌ಲೈನ್/ಆಫ್‌ಲೈನ್‌ನಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು, ಒಂದು ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಕೇಳಬೇಕಾದರೆ ರೇಡಿಯೋಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕೋರಿಕೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬರುವ ತನಕ ಕಿವಿ ನೆಟ್ಟಗೆ ಮಾಡಿ ಕಾಯಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜನ ಕಾಲದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇನ್ನೂ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗದ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡನ್ನೂ ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಕೇಳಬಹುದು, ಯಾರಿಗೋ ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಲು ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ಪತ್ರ ಬರೆದು, ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಅದರ ಉತ್ತರ ಬರುವ ತನಕ ಕಾಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ‘ಡು ಯೂ ಲವ್ ಮೀ’ ಅನ್ನುವ ಪುಟ್ಟ ಮೆಸೇಜ್  ವಾಟ್ಸಪ್‌ನಲ್ಲೋ, ಎಸ್‌ಎಂಎಸ್‌ನಲ್ಲೋ ಕಳ್ಸಿದ್ರೆ ಪಾಸಾ/ಫೇಲಾ ಅನ್ನೋದು ಆಗಿಂದಾಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ!


ಸುದ್ದಿ ಆದ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ!: ಇಂದು ಪೇಪರ್ನೋರು, ಟಿ.ವಿ.ಯೋರಿಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೇ ಸುದ್ದಿಗಳು, ಅಪಘಾತದ ವರದಿಗಳು, ಹಗರಣಗಳು, ಪ್ರಧಾನಿ ಭಾಷಣಗಳು ಎಲ್ಲಾ ವಾಟ್ಸಪ್, ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತದೆ. ಟಿ.ವಿ.ಯವರು ಲೈವ್ ಕೊಡುವ ಮೊದಲೇ, ಪೇಪರ್‌ನೋರು ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ಲೀಡ್ ಮಾಡುವ ಗಂಟೆಗಳ ಮೊದಲೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗನ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಆ ಸುದ್ದಿ ವಿಡಿಯೋ ಸಹಿತ ಬಂದು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ! ಸುದ್ದಿ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಳತಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಜನರಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲವೇ ಉಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ!


ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದಿರುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ರಂಗ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿ, ಕುತೂಹಗಳನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಳ್ತಾ ಇದೆ. ಇನ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೆಟರ್, ಬ್ಲಾಕ್ ಆಂಟ್ ವೈಟ್ ಟಿ.ವಿ., ಟೈಪ್‌ರೈಟರ್, ಬ್ಯಾಟರಿ ಹಾಕುವ ರೇಡಿಯೋ, ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆಯ ಲಾಟೀನು, ಊರಿಗೊಂದೇ ಪತ್ರಿಕೆ, ಟಿ.ವಿ.ಗೊಂದೇ ಚಾನೆಲ್ಲು, ಊರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರದದ್ದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಲೈನ್ ಫೋನ್, ಪರವೂರಿನಲ್ಲಿರುವವ ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಇದ್ದ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಉದ್ದದ, ದಪ್ಪ ಸ್ಟಾಂಪ್ ಹಚ್ಚುವ ಕವರ್‌ನೊಳಗೆ ಬರೆಯುವ ಲೆಟರ್... ಎಲ್ಲ ಈಗ ಅಪರೂಪದ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿವೆ. ಸಂಪರ್ಕ, ಸಂವಹನ, ತಲಪುವಿಕೆ ಈಗ ಗಾಳಿ/ಬೆಳಕಿನಷ್ಟೇ ವೇಗ.
ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಜನರ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನಂಬಿಕೆಗಳೂ ಬದಲಾಗಿವೆ. ಈಗ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸೌಕರ್ಯ ಸಾಲದು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ, ಆತುರ, ಕಾತರ. ೩ಜಿ ಫೋನ್ ಸಿಕ್ಕವನಿಗೆ ೪ಜಿಗೆ ಅಪ್‌ಡೇಟ್ ಆಗುವ ಆಸೆ, ೪ಜಿ ಸಿಕ್ಕವನಿಗೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಲೇಟೆಸ್ಟ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಏನಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಕುವ ಓಡಾಟ....


ಯಾವುದೂ ಹೊಸತಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ನಿರೀಕ್ಷಿತ!:
ಹೀಗೆ, ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಾದರೂ ‘ಇನ್ನೇನು ಬರುತ್ತದೆ’ ಎಂಬ ವಿಚಿತ್ರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿರುವ ಜನರಿಗೆ ಯಾವುದು ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದರೂ, ಏನೇ ಹೊಸ ಸುದ್ದಿ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದು ಅಚ್ಚರಿ ತರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಂತಹ ದುರಂತ, ಎಂತಹ ಹಗರಣ, ಎಂತಹ ವೈಫಲ್ಯದ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗಲೂ ‘ಏನಂತೆ, ಎಷ್ಟಂತೆ?’ ಎಂಬ ಉದಾಸೀನ ಭಾವವೇ ಹೊರತು ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕಾದ ಆತಂಕ, ಅಚ್ಚರಿ, ಉದ್ವೇಗವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಮಗೋಸ್ಕರ ಯಂತ್ರಗಳೋ, ಯಂತ್ರಗಳ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ನಾವೋ ಎಂಬಂತಹ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಗರೂ ಸಿಲುಕಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಾರಿ ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಿವೆ.


೨೦-೩೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ಗಿಡ, ಹೊಸದೊಂದು ಹೂವು, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಮುಳುಗಿಸಿ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸುವ ಪುಳಕ, ಗೂಡಂಗಡಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ನಾಯಿ ಮರಿ ಇಂದೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡುವ ಆಸಕ್ತಿ ಎಲ್ಲ ಇತ್ತು.
ಇಂದು, ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಸ್ಕೂಲ್ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ, ಮಣಭಾರದ ಬ್ಯಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹೋಗುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಸೈನ್‌ಮೆಂಟ್, ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗಳಿಗಿಂತ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಸ್ಮಯಗಳೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚರಿ ತರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗ್‌ಟೋನ್‌ಗೆ ಅಳುವನ್ನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಹಸುಳೆ ಬರ ಬರುತ್ತಾ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್‌ಲಾಕ್ ಮಾಡಿ ತಾನೇ ಸೆಲ್ಫೀ ಹೊಡೆದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತೋರಿಸುವಷ್ಟು ಕಲಿತಿರುತ್ತದೆ. ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಟಿ.ವಿ., ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಗೂಗಲ್ ಎಂಬ ಹುಡುಕಾಟದ ದೈತ್ಯ, ವೀಕೆಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಎಕ್ಸಿಬಿಷನ್, ಅಲ್ಲಿನ ಕೃತಕ ಕಾಡು, ಮೃಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿಸುತ್ತವೆ! ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಗೂಗಲ್ಲೇ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವಾಗ ಇನ್ನು ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಲು ಪುರುಸೊತ್ತಾದರೂ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅಲ್ವ.


ಒಂದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಅನುಭವ ಇರಲಿ, ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಟಾಕೀಸ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದಿರಲಿ, ಪಾರ್ಲರ್‌ನಲ್ಲಿ ಐಸ್‌ಕ್ರೀಂ ತಿನ್ನುವುದಿರಲಿ, ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತೆರೆ ಸರಿಸಿದಾಗ ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿಕೊಂಡು ವಿವಾಹ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗುವುದಿರಲಿ... ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಯಾರಿಗೂ ಕುತೂಹಲಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ವನಿಗದಿಯಂತೆಯೋ, ಈ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆಯೋ ನಡೆದಿರುತ್ತವೆ. ಯಾವುದನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿಡಲು, ರಹಸ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಬಚ್ಚಿಡಲು, ದಿಢೀರ್ ಅಚ್ಚರಿ ನೀಡಲು ಏನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲವೆಂಬಂತಹ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಬರುವ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಮುಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಏನೆಂಬುದು ತಿಳಿದಂತೆ, ಚರ್ವಿತಚರ್ವಣವಾಗಿ ಬರುವ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಸಿನಿಮಾದ ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ಏನೆಂದು ಮೊದಲೇ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಬದುಕಿನ ಮುಂದಿನ ಮಗ್ಗುಲ ಬಗ್ಗೆ, ತಿರುವಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಹೊಸತೆಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವದರ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಊಹಿಸಬಲ್ಲ, ಚಿಂತಿಸಬಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಅನುಭವಿಸವಲ್ಲ, ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನೂ, ತಾಂತ್ರಿಕ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಗಳಬೇಕೋ, ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಗೆ ಒಗ್ಗಬೇಕೋ ಎಂಬ ವ್ಯಾಪಕ ಗೊಂದಲ ದಾಸರಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಒಬ್ಬರು ಅಷ್ಟೇ... ಏನೇ ಹೇಳಿ. ಅಚ್ಚರಿಗೂ, ಕುತೂಹಲಕ್ಕೂ ಇದು ಕಾಲವಲ್ಲವಯ್ಯ! ಅಲ್ವ?





Monday, January 16, 2017

ಕೋಪ "ತಾಪ'ಮಾನವೆಂಬ ಅಪಮಾನದ ಸುತ್ತ....!

ಸಿಟ್ಟು ಮಾನವ ಸಹಜ ಗುಣ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ, ಹಾಗಂತ ಸಿಟ್ಟೇ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಬಾರದು, ಸಿಟ್ಟೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಬಾರದು. ನಿಜ. ಆದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ವರ್ಗವಿದೆ. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿ ತಣ್ಣಗೆ ಕೂರುವವರು. ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೋ, ಬಂಧುಗಳನ್ನೋ ಕೆಣಕಿ, ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಅಥವಾ ಅಹಿತವಾಗಿದ್ದನ್ನೇನೋ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸುವುದು, ಅಸಹನೆ ಮೂಡಿಸುವುದು. ಸಿಟ್ಟು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿದವನು ಅಲ್ಲಿರೋದಿಲ್ಲ, ಅವನ ಕೆಲಸ ಸಿಟ್ಟು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಷ್ಟೇ... ನಂತರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ನಾನು ಕ್ಷಮಯಾಧರಿತ್ರಿ, ನಾನು ಯಾರಲ್ಲೂ ದ್ವೇಷ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ, ಮಾತು ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ, ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಸಾಧಿಸುವುದಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬ ವೇದಾಂತ...!

 ಅಸಲಿಗೆ (ಎಲ್ಲರೂ ಖಂಡಿತಾ ಹಾಗಲ್ಲ), ಈ ಥರ ಅತಿಯಾದ ತಣ್ಣಗಿರುವ, ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಕ್ಷಮಾ ಗುಣಗಳಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಎಷ್ಟು ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು ಹುಟ್ಟಿಸಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಸ್ವತಹ ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ತಾವು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಲವಲೇಶವೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಒಟ್ಟೂ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಾದ ಲೋಕದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒರಟನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿದಾಗ ಕ್ಷಮಾಗುಣಸಂಪನ್ನ, ಅಜಾತಶತ್ರು, ಯಾರನ್ನೂ ನೋಯಿಸದಾದ ಎಂಬ ಬಿರುದು ಗಳಿಸಿ ಭಟ್ಟಂಗಿಗಳ ನಡುವೆ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದಯವಿಟ್ಟು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ... ಸಿಟ್ಟು ಬೇಗ ಬರೋದು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವಾದರೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸುವ (ಬೇಕೆಂದೇ) ವರ್ಗದಿಂದ ದೂರವಿರಿ. ವೃಥಾ ಕೆಣಕುವವರ ಜೊತೆ ಮೊಂಡು ವಾದ, ವಿತಂಡ ತರ್ಕದಿಂದ ಸಮಯ ಹಾಳಲ್ಲದೆ ಸಾಧಿಸುವುದೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಜೊತೆಗೆ ನೀವು ಒರಟರೆಂಬ ಬಿರುದು ಬೇರೆ!


ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳ ಹಾಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಕೂಡಾ ಜನ್ಮದೊಂದಿಗೇ ಬರೋದು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಸಹನೆಯಿಂದ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ, ಅಪಾರ್ಥದಿಂದ, ಅವಮಾನದಿಂದ, ಸೋಲಿನಿಂದ, ಟೀಕೆಯಿಂದ, ನೋವಿನಿಂದಲೂ ಸಿಟ್ಟು ಬರಬಹುದು. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಯಾವ ರೀತಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಿನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಇತರರ ಮುಂದಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೆ.


ಕೆಲವರು ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗ ಹಾರಾಡುವುದು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮೌನವಾಗುವುದು, ಕೆಲವರು ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವುದೂ ಇದೆ. ಅದು ಅವರವರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು. ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಾಗ ನಕ್ಕು ಬಿಡುವುದು ಬಹಳ ಮೆಚ್ಯೂರ್ಡ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವುದು ಸುರಕ್ಷಿತ ವಿಧಾನ. ಹಾರಾಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಅಪಾಯಕಾರಿ.

ಸಿಟ್ಟು ಬರುವುದು ಬೇರೆ. ಬರಿಸುವುದು ಬೇರೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಆತನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ, ಈ ಥರ ವಾದ ಮಂಡಿಸಿದರೆ ಆತ ಕನಲಿ ಕೆಂಡವಾಗುತ್ತಾನೆ, ಈ ಮಾತುಗಳು ಆತನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಇಂತಹ ಉದಾಸೀನದ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳಿದರೆ ಆತನ ಬಿಪಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿದೆಯಲ್ಲ.... ಅದು ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸುವುದು. ಇಂತಹ ಅನುಭವ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಬಹುಷಹ ನೀವೂ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ನೀವು ಅನುಭವಿಸಿರುತ್ತೀರಿ.
ಒಂದು ವೇಳೆ ಯಾರಿಂದಲೋ ಸಿಟ್ಟುಗೊಂಡು ಅತರ ತಾಪ ಕೋಪ ಕಮ್ಮಿಯಾದ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣನೆ ಕೂತು ಯೋಚಿಸಿ. ನೀವೇ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುತ್ತೀರಿ.


ಬೇಕಂತಲೇ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿ, ಶಾಂತಮೂರ್ತಿಗಳ ಪೋಸ್ ಕೊಡುವವರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಅಂತಹದ್ದು. ಅವರು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಎಂದೂ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯವೆಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅದೇ ಮಾದರಿಯ ಮಾತುಗಳು ಅವರ ಕಡೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಅದಕ್ಕೆ ಒರಟಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೀರಿ. ಒಬ್ಬನ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು ಇತರರ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಚೆಲ್ಲಾಡಿದರೆ ಕೋನೆಗ ಕೋಪಿಷ್ಠರಾಗುವುಗು ನೀವು. ಕೋಪ ಬರಿಸಿದಿವನ ತಪ್ಪು ಎಲ್ಲೂ ಸಾಬೀತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ ತನ್ನ ಹೊಗಳುಭಟರೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು, ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ್ರತೆ, ಜನ ಸ್ವಲ್ಪ ಒರಟು... ಮಾತು ಬಿಡುವುದು, ಕೋಪ ಮಾಡುವುದು ಆತನಿಗೆ ಚಾಳಿ.... ನನ್ನಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ ಆತನಿಗೆಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ಅಂತ.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲೂ ಬರುವ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚರ್ಚೆಗಳು, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಚಾರಗಳ ವಿಮರ್ಶೆಯ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಗಂಭೀರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಮಂದಿಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ಜನ ಚರ್ಚೆ ಕಾವೇರಿದ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಇರೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ಯಾರೋ, ಮತ್ಯಾರೋ ಪರಸ್ಪರ ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಬೈದಾಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಚರ್ಚೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು  ಶಾಂತಿಯ ದೂತನ ಪೋಸ್ ಕೊಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಬೇಕು, ವಾದ ವಿವಾದ ಇರಬೇಕು, ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಆಗಬೇಕು. ಆದರೆ ಕೆರಳಿಸುವುದೇ, ಪ್ರಚೋದಿಸುವುದೇ, ಯಾರ್ಯಾರನ್ನೋ ಕಾಲು ಕೆರೆಯುವುದೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಯಾಗಲಾರದು. ಉಪಸಂಹಾರದ ತನಕ ಸಾಗುವ ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಜನ, ಫಲಶೃತಿಯಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೀತು.


ತುಂಬ ಮಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆ ಇತರರಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು ತರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ (ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ). ಆದರೆ, ಇತರರು ಅದನ್ನು ಹೇಳಿ ತೋರಿಸದ ಮೇಲೂ ಅದೇ ಅಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಉಡಾಫೆಯೆಲ್ಲದೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ...ನಾಲ್ಕಾರು ಮಂದಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ವಿಕಾರ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಸದ್ದು ಮಾಡಿ ತೇಗುವುದು ಸಭ್ಯತೆಯಲ್ಲ, ಆ ಅಭ್ಯಾಸ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು ತರಿಸುತ್ತದೆ, ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಕಿವಿ ಮಾತು ಹೇಳಿದಿರೆಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆತ ಒಪ್ಪುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಕಳೆದು ಹಾಗೆಯೇ ಸದ್ದು ಮಾಡಿ ತೇಗಿದರೆ, ಈ ನಡವಳಿಕೆಗೆ ಏನನ್ನಬೇಕು. ಕೆಲವೊಂದು ನಡವಳಿಕ, ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಮಗೇ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜ.
ಆದರೆ, ತಿಳಿದವರು, ಆಪ್ತರು, ಹಿತೈಷಿಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೆ ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳಿದರೆ, ಹೀಗಲ್ಲ, ಹಾಗಿರುವುದು ಸೂಕ್ತವೆಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಬದಲಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು, ಬದಲಾಗಲೂ ಬಹುದು. ಆ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆ ಇನ್ಯಾರಿಗೋ ಸಿಟ್ಟು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಏನಂತೀರಿ...?



ನಂಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರೋದೇ ಇಲ್ಲ, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಗುಣ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ತಪ್ಪುಗಳಾಗೋದು ಸಹಜ, ಅದನ್ನು ಮನ್ನಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವವರೆಲ್ಲಾ ಪದೇ ಪದೇ ಅಂತಹ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರಾ.... ಕ್ಷಮೆಯೆನ್ನುವುದು ಸವಕಲಾದ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆಯಾ... ಕ್ಷಮೆಯನ್ನೇ ದೊಡ್ಡ ಗುಣಗಳಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವವರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮಿಂದಾದ ತಪ್ಪುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಂತಹ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಬದಲಾವಣೆ ಇದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ (ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರು, ಸ್ನೇಹಿತರೂ, ಬಂಧುಗಳೂ ಯಾರೂ ಆಗಿರಬಹುದು). ಅದು ಬಿಟ್ಟು, ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲ ಕೆಟ್ಟವರು, ಶಾಂತಮೂರ್ತಿಗಳಾಗಿರುವವರೆಲ್ಲ ಮೇಧಾವಿಗಳೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಬೇಡ.
ಸಿಟ್ಟು ಒಂದು ಗೀಳು ಅಥವಾ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗದಿರಲಿ, ಪದೇ ಪದೇ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿ ತಣ್ಣಗಿರುವ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ನಡವಳಿಕೆಯೂ ನಮ್ಮದಾಗದಿರಲಿ, ಕ್ಷಮೆ ಪಡೆಯುವ ಗುರಾಣಿ ಜೊತೆಗಿಟ್ಟು ಗೊತ್ತಿದ್ದೇ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪುಗಳೆಂಬ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಬಳಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿ.
ಶಾಂತಿ...ಶಾಂತಿ... ಶಾಂತಿಹಿ.